Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΚΥΡΙΑΚΗ ΜΕΤΑ ΤΗΣ ΥΨΩΣΕΩΣ ΤΟΥ Τ. ΣΤΑΥΡΟΥ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΚΥΡΙΑΚΗ ΜΕΤΑ ΤΗΣ ΥΨΩΣΕΩΣ ΤΟΥ Τ. ΣΤΑΥΡΟΥ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Παρασκευή 19 Σεπτεμβρίου 2025

ΚΥΡΙΑΚΗ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΥΨΩΣΙΝ ΤΟΥ ΤΙΜ. ΣΤΑΥΡΟΥ

 Ἀποστολικὸ Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς 

18 Σεπτεμβρίου 2022, μετὰ τὴν Ὕψωσιν (Γαλ. β΄ 16-20)

16 εἰδότες δὲ ὅτι οὐ δικαι­οῦται ἄνθρωπος ἐξ ἔργων νόμου
 
ἐὰν μὴ διὰ πίστεως Ἰησοῦ Χριστοῦ, καὶ ἡμεῖς εἰς Χριστὸν Ἰη­σοῦν ἐπι­στεύσαμεν, ἵνα δικαι­­ωθῶμεν ἐκ πίστεως Χρι­στοῦ καὶ οὐκ ἐξ ἔργων νόμου, διότι οὐ δικαιωθήσε­ται ἐξ ἔργων νόμου πᾶσα σάρξ. 17 εἰ δὲ ζητοῦντες δικαιω­θῆναι ἐν Χριστῷ εὑρέθημεν καὶ αὐτοὶ ἁμαρτωλοί, ἆρα Χριστὸς ἁμαρτίας διάκονος; μὴ γένοιτο. 18 εἰ γὰρ ἃ κατέλυσα ταῦτα πάλιν οἰκοδομῶ, παραβάτην ἐμαυτὸν συνίστημι. 19 ἐγὼ γὰρ διὰ νόμου νόμῳ ἀπέθανον, ἵνα Θεῷ ζήσω. 20 Χριστῷ συνεσταύρωμαι· ζῶ δὲ οὐκέτι ἐγώ, ζῇ δὲ ἐν ἐμοὶ Χριστός· ὃ δὲ νῦν ζῶ ἐν σαρκί, ἐν πίστει ζῶ τῇ τοῦ υἱοῦ τοῦ Θεοῦ τοῦ ἀγαπήσαντός με καὶ παραδόντος ἑαυτὸν ὑπὲρ ἐμοῦ.

ΕΡΜΗΝΕΙΑ Π.Ν. ΤΡΕΜΠΕΛΑ

16 Ἐπειδή ὅμως μάθαμε ἀπό τήν προσωπική μας πείρα ὅτι δέν γίνεται δίκαιος ὁ ἄνθρωπος καί δέν σώζεται μέ τήν τήρηση τῶν τυπικῶν διατάξεων τοῦ Μωσαϊκοῦ νόμου ἀλλά μόνο μέ τήν πίστη στόν Ἰησοῦ Χριστό, γι’ αὐτό λοιπόν κι ἐμεῖς πιστέψαμε στόν Ἰησοῦ Χριστό, γιά νά γίνουμε δίκαιοι καί νά σωθοῦμε ἀπό τήν πίστη στό Χριστό καί ὄχι ἀπό τά ἔργα τοῦ Μωσαϊκοῦ νόμου. Διότι, ὅπως ἀναφέρεται καί στούς ψαλμούς, μέ τά ἔργα τοῦ νόμου δέν θά δικαιωθεῖ καί δέν θά σωθεῖ κανένας ἄνθρωπος. 17 Ἀλλά ἐάν ὑποθέσουμε ὅτι ἡ τήρηση τοῦ νόμου εἶναι ἐπιβεβλημένη, καί συνεπῶς ἐμεῖς πού ἀφήσαμε τό νόμο ἁμαρτήσαμε καί βρεθήκαμε νά εἴμαστε ἁμαρτωλοί μό­νο καί μόνο ἐπειδή ζητοῦμε νά δικαιωθοῦμε καί νά σω­­­θοῦ­με μέ τήν πίστη καί τήν κοινωνία μας μέ τόν Χριστό, τότε γεννιέται τό ἄτοπο ἐρώτημα: Ἄρα ὁ Χριστός εἶναι ὑπη­­­­ρέτης ἁμαρτίας, ἀφοῦ αὐτός μᾶς ὤθησε νά ἀφή­­σου­­με τό νόμο; Μή συμβεῖ νά ποῦμε μιά τέτοια βλασφη­μία. 18 Καί καταλήγουμε ὁπωσδήποτε στή βλασφημία αὐ­­τή, ἐάν δεχθοῦμε ὡς ἀληθινή τήν ὑπόθεση πού κάναμε. Διότι, ἐάν ἐκεῖνα πού κατάργησα καί ἀθέτησα ὡς ἀνώ­­φελα, δηλαδή τίς τυπικές διατάξεις τοῦ νόμου, αὐτά πάλι τά τηρῶ ὡς ἀναγκαῖα καί ἀπαραίτητα γιά τή σωτηρία, μέ τήν ἐπάνοδό μου αὐτή στήν τήρηση τοῦ νόμου ἀποδεικνύω τόν ἑαυτό μου παραβάτη· διότι βεβαιώνω ἔμπρακτα ὅτι ἔκανα λάθος πρωτύτερα πού ἀθέτησα τό νόμο, καί ἁμάρτησα ὅταν προτίμησα τή σωτηρία πού δίνει ὁ Χριστός. 19 Ἀλλά ὄχι. Δέν ἁμάρτησα, οὔτε εἶμαι παραβάτης. Διότι ἐγώ μέ κριτήριο τό νόμο πού κατάργησα καί ὁ ὁποῖ­ος τιμωρεῖ μέ θάνατο κάθε παραβάτη του, πέθανα ὡς πρός τό νόμο, γιά νά ζήσω γιά τή δόξα τοῦ Θεοῦ. 20 Μέ τό βάπτισμα ἔχω σταυρωθεῖ κι ἔχω πεθάνει μα­ζί μέ τόν Χριστό. Κι ἀφοῦ εἶμαι νεκρός, δέν ἔχει πλέ­ον καμία ἰσχύ γιά μένα ὁ νόμος. Ἔγινα κοινωνός τοῦ σταυ­ρικοῦ θανάτου τοῦ Χριστοῦ καί εἶμαι νεκρός. Λοιπόν δέν ζῶ πλέον ἐγώ, ὁ παλαιός δηλαδή ἄν­­θρω­πος, ἀλλά ζεῖ μέσα μου ὁ Χριστός. Καί τή φυσική ζωή πού ζῶ μέσα στό σῶμα μου τώρα πού ἐπέστρεψα στό Χριστό, τή ζῶ μέ τήν ἔμπνευση καί τήν κυριαρχία τῆς πί­στεως στόν Υἱό τοῦ Θεοῦ, ὁ ὁποῖος μέ ἀγάπησε καί πα­ρέδωσε τόν ἑαυτό του γιά τή σωτηρία μου.

https://www.osotir.org/

ΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ

Καὶ προσκαλεσάμενος τὸν ὄχλον σὺν τοῖς μαθηταῖς αὐτοῦ εἶπεν αὐτοῖς· ὅστις θέλει ὀπίσω μου ἀκολουθεῖν, ἀπαρνησάσθω ἑαυτὸν καὶ ἀράτω τὸν σταυρὸν αὐτοῦ, καὶ ἀκολουθείτω μοι.ὃς γὰρ ἂν θέλῃ τὴν ψυχὴν αὐτοῦ σῶσαι, ἀπολέσει αὐτήν· ὃς δ᾿ ἂν ἀπολέσῃ τὴν ἑαυτοῦ ψυχὴν ἕνεκεν ἐμοῦ καὶ τοῦ εὐαγγελίου, οὗτος σώσει αὐτήν.τί γὰρ ὠφελήσει ἄνθρωπον ἐὰν κερδήσῃ τὸν κόσμον ὅλον, καὶ ζημιωθῇ τὴν ψυχὴν αὐτοῦ;ἢ τί δώσει ἄνθρωπος ἀντάλλαγμα τῆς ψυχῆς αὐτοῦ;ὃς γὰρ ἐὰν ἐπαισχυνθῇ με καὶ τοὺς ἐμοὺς λόγους ἐν τῇ γενεᾷ ταύτῃ τῇ μοιχαλίδι καὶ ἁμαρτωλῷ, καὶ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἐπαισχυνθήσεται αὐτὸν ὅταν ἔλθῃ ἐν τῇ δόξῃ τοῦ πατρὸς αὐτοῦ μετὰ τῶν ἀγγέλων τῶν ἁγίων.Καὶ ἔλεγεν αὐτοῖς· ἀμὴν λέγω ὑμῖν ὅτι εἰσί τινες τῶν ὧδε ἑστηκότων, οἵτινες οὐ μὴ γεύσωνται θανάτου ἕως ἂν ἴδωσι τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ ἐληλυθυῖαν ἐν δυνάμει.

ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΗ ΑΠΟΔΟΣΗ


Και τότε προσκάλεσε το πλήθος μαζί με τους μαθητές του και τους είπε: «Αν κάποιος θέλει να με ακολουθεί πίσω μου, ας απαρνηθεί τον εαυτό του και ας σηκώσει το σταυρό του και ας με ακολουθεί.
Γιατί όποιος θέλει να σώσει τη ζωή του θα τη χάσει. Όποιος όμως χάσει τη ζωή του εξαιτίας μου και εξαιτίας του ευαγγελίου θα τη σώσει.
Γιατί τι ωφελεί τον άνθρωπο να κερδίσει όλο τον κόσμο αλλά να ζημιωθεί την ψυχή του;
Γιατί τι μπορεί να δώσει ο άνθρωπος αντάλλαγμα για την ψυχή του;
Γιατί όποιος ντραπεί εμένα και τους δικούς μου λόγους μέσα σ’ αυτήν τη γενιά τη μοιχαλίδα και αμαρτωλή, και ο Υιός του ανθρώπου θα αισθανθεί ντροπή γι’ αυτόν, όταν θα έρθει μέσα στη δόξα του Πατέρα του μαζί με τους άγιους αγγέλους».Και τους έλεγε: «Αλήθεια σας λέω ότι υπάρχουν μερικοί εδώ από αυτούς που έχουν σταθεί οι οποίοι δε θα γευτούν θάνατο, ωσότου δουν τη βασιλεία του Θεού να έχει έρθει με δύναμη».

Παρασκευή 15 Σεπτεμβρίου 2023

ΚΥΡΙΑΚΗ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΥΨΩΣΗ ΤΟΥ Τ. ΣΤΑΥΡΟΥ


Αποτέλεσμα εικόνας για ΤΙΜΙΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ
ΘΕΛΕΙ ΑΥΤΑΠΑΡΝΗΣΗ


«Ὅστις θέλει ὀπίσω μου ἀκολουθεῖν, ἀπαρνησάσθω ἑαυτὸν»
Κυριακὴ μετὰ τὴν Ὕψωσιν τοῦ Τιμίου Σταυροῦ σήμερα καὶ μέσα ἀπὸ τὸ ἱερὸ Εὐαγγέλιο ὁ Κύριος μᾶς καλεῖ νὰ Τὸν ἀκολουθήσουμε ἐπιλέγοντας τὴν ὁδὸ τῆς αὐταπαρνήσεως. «Ὅστις θέλει ὀπίσω μου ἀκολουθεῖν, ἀπαρνησάσθω ἑαυτόν», μᾶς λέγει. Δηλαδὴ ὅποιος θέλει νὰ μὲ ἀκολουθήσει ὀφείλει νὰ διακόψει κάθε φιλία καὶ σχέση μὲ τὸν ἁμαρτωλὸ ἑαυτό του!
Ἡ αὐταπάρνηση ἀποτελεῖ θεμελιώδη προϋπόθεση γιὰ νὰ γίνει κάποιος δεκτὸς ὡς μαθητὴς τοῦ Χριστοῦ. Εἶναι ἀλήθεια ὅτι ὁ λόγος περὶ αὐταπαρνήσεως ἠχεῖ τουλάχιστον ὡς παράξενος – ἂν ὄχι καὶ ἀκατανόητος – στὰ αὐτιὰ τοῦ συγχρόνου ἀνθρώπου, ὁ ὁποῖος ἔχει μάθει νὰ ἐπιδιώκει τὸ βόλεμά του, νὰ διεκδικεῖ τὰ ἀτομικά του δικαιώματα καὶ νὰ ἀγωνίζεται ἀποκλειστικὰ γιὰ τὸ προσωπικό του συμφέρον.
Ἀξίζει λοιπὸν νὰ δοῦμε ποιὰ εἶναι ἡ αὐταπάρνηση ποὺ μᾶς ζητᾶ ὁ Κύριος Ἰησοῦς καὶ γιατί ἀξίζει νὰ ἀκολουθήσουμε αὐτὸν τὸν τρόπο ζωῆς.
ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΑΥΤΑΠΑΡΝΗΣΗ
Τὸ «ἀπαρνησάσθω ἑαυτὸν» σημαίνει νὰ ἀρνηθοῦμε χάριν τοῦ Χριστοῦ τὰ ἁμαρτωλά μας θελήματα, τὰ ἰδιοτελῆ καὶ ἐγωιστικά μας ἐλατήρια, τὶς ἄνομες ἐπιθυμίες τῆς καρδιᾶς μας. Ὁ Μέγας Βασίλειος μὲ τὸν θεοφώτιστο λόγο του γράφει πολὺ συνοπτικὰ ὅτι αὐταπάρνηση εἶναι «ἡ παντελὴς τῶν παρελθόντων λήθη καὶ ἡ τῶν θελημάτων αὐτοῦ ἀναχώρησις», δηλαδὴ τὸ νὰ ξεχάσουμε τὸ παρελθόν μας καὶ νὰ ἀποξενωθοῦμε ἀπὸ τὰ προσωπικά μας θελήματα (ΕΠΕ 8, 214). Καλούμαστε δηλαδὴ νὰ ἀρνηθοῦμε κάποτε καὶ αὐτὰ τὰ νόμιμα δικαιώματά μας, προκειμένου νὰ παύσουμε νὰ ζοῦμε ἐγωκεντρικά. Μὲ ἕνα λόγο,αὐταπάρνηση σημαίνει νὰ βγάλουμε ἀπὸ τὸ κέντρο τὸν ἑαυτό μας. Νὰ τὸν διαγράψουμε μόνοι μας καὶ αὐτοπροαιρέτως.
Ἂς σκεφθοῦμε τὸ παράδειγμα μιᾶς μητέρας. Μὲ πόση αὐταπάρνηση ὑποβάλλεται καθημερινὰ σὲ κόπους καὶ ξενύχτια, προκειμένου νὰ ἀναθρέψει τὰ παιδιά της! Ἡ ἀγάπη καὶ ἡ ἀφοσίωσή της στὴν οἰκογένεια τὴν ὁδηγεῖ στὸ νὰ ξεχνᾶ ἐντελῶς τὸν ἑαυτό της καὶ νὰ μὴ λογαριάζει τὴν ὅποια θυσία.
Πολὺ περισσότερο ὅμως ἂς ἀναλογιστοῦμε τὸ τέλειο πρότυπο αὐταπαρνήσεως, τὸν Κύριο Ἰησοῦ Χριστό, ὁ Ὁποῖος «ἑαυτὸν ἐκένωσε» (Φιλιπ. β´7). Ἀπὸ τὴ μέρα ποὺ γεννήθηκε στὴν γῆ μέχρι τὸν θάνατό του πάνω στὸν Σταυρό, ὅλη ἡ ζωή του ὑπῆρξε συνεχὴς πράξη αὐταπαρνήσεως καὶ αὐτοκενώσεως. Ἔτσι δίδαξε τὴν αὐταπάρνηση μὲ τὸ δικό του μοναδικὸ παράδειγμα.
Γιατί ὅμως νὰ ἐπιλέξουμε αὐτὸν τὸν τρόπο ζωῆς; Δὲν εἶναι σκληρὸ νὰ ἀρνεῖσαι τὸν ἑαυτό σου; Σὲ τί ὠφελεῖ;
ΤΟ ΑΛΗΘΙΝΟ ΣΥΜΦΕΡΟΝ
Ὁ κυριότερος λόγος γιὰ νὰ ἀρνηθοῦμε τὸν ἑαυτό μας εἶναι γιὰ νὰ μπορέσουμε νὰ ἀκολουθήσουμε τὸν Χριστὸ καὶ ἔτσι ν’ ἀποκτήσει νόημα ἡ ζωή μας, νὰ βροῦμε χαρὰ ἀληθινὴ καὶ αἰώνια. Νὰ βροῦμε τὸν ἀληθινὸ ἑαυτό μας.
Ἡ αὐταπάρνηση ἀποτελεῖ συμφέρον τῆς ψυχῆς μας. Διότι αὐτὸς ποὺ ἀρνεῖται τὸν ἑαυτό του γιὰ χάρη τοῦ Χριστοῦ, τελικὰ τὸν ξαναβρίσκει! Στὴν πραγματικότητα αὐτὸς εἶναι ὁ μόνος τρόπος γιὰ νὰ ξαναβρεῖ ὁ ἄνθρωπος τὸ πρωτόκτιστο κάλλος καὶ τὴν χαμένη του δόξα: νὰ διακόψει κάθε σχέση μὲ τὸν ἐγωιστὴ ἑαυτό του. Μᾶς τὸ εἶπε ὁ Κύριος στὸ σημερινὸ Εὐαγγέλιο: «Ὃς δ’ ἂν ἀπολέσῃ τὴν ἑαυτοῦ ψυχὴν ἕνεκεν ἐμοῦ καὶ τοῦ εὐαγγελίου, οὗτος σώσει αὐτήν». Ὅποιος χάσει καὶ θυσιάσει τὴν ζωή του γιὰ τὴν ὁμολογία καὶ τὴν ὑπακοή του σ’ Ἐμένα καὶ τὸ Εὐαγγέλιό μου, αὐτὸς θὰ σώσει τὴν ψυχή του. Θὰ κερδίσει τὴν αἰώνια εὐτυχία καὶ μακαριότητα. Καὶ αὐτὸ εἶναι τὸ μεγαλύτερο κέρδος ποὺ μπορεῖ νὰ πετύχει ὁ ἄνθρωπος σὲ ὅλη του τὴν ζωή.
Καὶ τότε, ὅταν ζοῦμε μὲ αὐταπάρνηση καὶ ἀκολουθοῦμε τὸν Χριστό, ἔρχεται ὡς ἀποτέλεσμα καὶ ἡ δυνατότητα νὰ προσφέρουμε κάτι σημαντικὸ καὶ ὠφέλιμο στὴν κοινωνία. Δὲν ἐργαζόμαστε ἀποκλειστικὰ γιὰ τὸ ἄτομό μας ἀλλὰ γιὰ τὸ κοινὸ συμφέρον, γιὰ τὸ καλὸ ὅλων. Εἶναι πολλὰ καὶ συγκινητικὰ τὰ παραδείγματα ἀνθρώπων ποὺ ἀφιέρωσαν τὴν ζωή τους ὑπηρετώντας τὸν συνάνθρωπο καὶ μάλιστα, σὲ μερικὲς περιπτώσεις, μὲ κίνδυνο τῆς ζωῆς τους! Ἄνθρωποι γεμάτοι ἀγάπη ποὺ ἔζησαν δίπλα σὲ ἀναπήρους καὶ σὲ λεπροὺς ἢ κοντὰ σὲ ὀρφανὰ καὶ ἐγκαταλελειμμένα παιδιά. Καὶ ἄλλοι ποὺ ἐγκατέλειψαν τὴν πατρίδα τους ἢ τὴν ὅποια τυχὸν σταδιοδρομία προκειμένου νὰ ἐργαστοῦν γιὰ τὴν διάδοση τοῦ Εὐαγγελίου στὰ πέρατα τῆς γῆς. Ποιά ἀνθρώπινη λογικὴ μπορεῖ νὰ ἐξηγήσει αὐτὸ τὸ ξεχείλισμα ἀγάπης, ποὺ ὁδηγεῖ σὲ τέτοια αὐταπάρνηση; Ποιός μπορεῖ νὰ ἐκτιμήσει τὴν προσφορὰ αὐτῶν τῶν μεγάλων εὐεργετῶν τῆς ἀνθρωπότητος;!
Ὅσο κι ἂν μᾶς κοστίζει τὸ νὰ ἀρνηθοῦμε τὸν ἑαυτό μας… Ὅσο σκληρὸ καὶ δύσκολο κι ἂν εἶναι τὸ νὰ ἀγωνιζόμαστε, γιὰ νὰ ἀποκοποῦμε ἀπὸ τὰ ἁμαρτωλὰ πάθη καὶ τὶς βλαβερὲς συνήθειες…, τελικὰ συμφέρει! Διότι ὅσο ξεπερνοῦμε τὴν φιλαυτία μας, τόσο περισσότερο ζοῦμε τὴν παρουσία τοῦ Χριστοῦ, ἀπολαμβάνουμε τὴν κοινωνία τῶν ἀδελφῶν, χαιρόμαστε τὴν ἐλευθερία ἀπὸ τὰ δεσμὰ τῶν παθῶν καί – τὸ σπουδαιότερο – βαδίζουμε σταθερὰ τὸ δρόμο ποὺ ὁδηγεῖ στὴν σωτηρία τῆς ψυχῆς μας!
«Ο ΣΩΤΗΡ»15/09/2011

Πέμπτη 17 Σεπτεμβρίου 2020

ΚΥΡΙΑΚΗ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΥΨΩΣΗ

10626477 693658397396736 3031976907982447556 n


 

       Μια από τις μεγαλύτερες πράξεις, αν όχι  η μεγαλύτερη, στην ιστορία του χριστιανισμού ήταν η αποδέσμευση του από την τυπολατρεία του ιουδαϊκού νόμου. Αυτός ο άθλος πραγματοποιήθηκε χάρη στη φρόνηση και στον αγώνα του Αποστόλου Παύλου. Το πρόβλημα για την πρώτη Εκκλησία ήταν μεγάλο, αφού οι περισσότεροι από τους πιστούς της ανήκαν προηγουμένως στον ιουδαϊσμό και εξακολουθούσαν να τηρούν και μετά το βάπτισμά τους τις παλιές θρησκευτικές τους συνήθειες. Ο Απόστολος Παύλος ύψωσε το ανάστημα και τη φωνή του και έδωσε λύση  ριζοσπαστική. Γράφοντας στους Γαλάτες υποστηρίζει με τόλμη προφητική και δύναμη απαράμιλλη ότι, οι χριστιανοί δεν είναι υποχρεωμένοι να τηρούν τις τυπικές διατάξεις της εβραϊκής θρησκείας, αφού μετά την σταυρική θυσία του Χριστού οι λειτουργικές πράξεις, οι εξωτερικοί εξαγνισμοί και οι θυσίες της ιουδαϊκής λατρείας και αυτή η περιτομή, δεν έχουν πια κανένα νόημα. Με λύπη μάλιστα κάκιζε εκείνους που ενώ ο  Χριστός τους  κάλεσε στην ελευθερία της χάριτος ξαναγυρίζουν στη σκλαβιά του νόμου και παρατηρεί : «ἂν ἐκεῖνα  ποὺ γκρέμισα τώρα τὰ ξαναχτίσω, τότε παρουσιάζω τὸν ἑαυτό μου παραβάτη».

            Αυτή η Αποστολική παρατήρηση δεν αναφέρεται μόνο στις παλινδρομήσεις των «Ἰουδαιζόντων». Εφαρμόζεται σε κάθε  οπισθοδρόμηση που απομακρύνει τον άνθρωπο από  την από λυτρωτική αλήθεια του Χριστού και τον οδήγησε σε  πεποιθήσεις και πράξεις και καταστάσεις που τον υποδουλώνουν και υποβαθμίζουν την ποιότητα της ζωής του. Έχει επομένως ξεχωριστή σημασία για μας που ζούμε σε μια εποχή ιδεολογικών  μεταπτώσεων και ηθικών παλινδρομήσεων. Σε μια εποχή που τη χαρακτηρίζει η αμφισβήτηση της χριστιανικής αλήθειας και η άρνηση της Ευαγγελικής Πίστεως. Το περίεργο είναι ότι οι αρνητές και οι αμφισβητίες του καιρού μας εμφανίζονται ως Προοδευτικοί και χειραφετημένοι, ενώ στην πραγματικότητα αντλούν τα θεωρητικά τους επιχειρήματα  εναντίον της χριστιανικής Πίστεως από ξεπερασμένα φιλοσοφικοκοινωνικά συστήματα και ιδεολογίες, που αρχίζουν από τις ουτοπικές ονειροπολήσεις του Ιουλιανού του παραβάτη και φτάνουν ως τις θεωρίες του Εγέλου και της παράκρουσης του Νίτσε. Θα πρέπει να ξέρουν μερικοί ψευτοδιανοούμενοι, που για να παραστήσουν τους σπουδαίους και να εντυπωσιάσουν τους αφελείς παπαγαλίζουν υλιστικά συνθήματα και προπαγανδίζουν αθεϊστικές θεωρίες, ότι και ο υλισμός του Μαρξ και ο πανσεξουαλισμός  του Φρόιντ και ο μηδενισμός τους Σαρτρ, δεν είναι σε τελευταία ανάλυση παρά αναστήματα  και επαναλήψεις προχριστιανικών  θεωριών που έχουν εδώ και πολλά χρόνια κριθεί και απορριφθεί από την αληθινή επιστημονική γνώση. Οι αθειστικές  αυτές θεωρίες οδήγησαν το σύγχρονο άνθρωπο και τον πολιτισμό του στη χρεοκοπία. Ο σημερινός πολιτισμός μπορεί να έφτασε  σε καταπληκτικά επιστημονικά και τεχνολογικά επιτεύγματα, μπορεί να σημείωσε θαυμαστή πρόοδο στο πεδίο της ύλης, όμως στο πεδίο του πνεύματος εμφανίζει τέτοια  οπισθοδρόμηση, που κατάντησε τα πάθη και τα εγκλήματα των πολιτισμένων να είναι χειρότερα και μεγαλύτερα από εκείνα των βαρβάρων και των απολίτιστων. Παρά τις όμορφες ανθρωπιστικές διακηρύξεις μας ακολουθούμε το νόμο της ζούγκλας που επιβάλλει το δίκιο του ισχυρότερου. Η βία και η τρομοκρατία κυριαρχούν στις μεγαλουπόλεις μας η ανθρώπινη ζωή δεν έχει σήμερα περισσότερη αξία από εκείνη που είχε στα χρόνια της παρακμής της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας .Στο όνομα της ελευθερίας αρνηθήκαμε το Θεό και  υποδουλώθηκαμε στην ύλη. Ζητήσαμε να απαλλαγούμε από τη θεϊκή αυθεντία και δημιουργήσαμε μια καινούργια ειδωλολατρία θεοποιώντας την ανθρώπινη γνώση. Έτσι χάσαμε την ανθρωπιά μας και καταντήσαμε μηχανές που παράγουν και καταναλώνουν ακατάπαυστα, όχι μόνο προϊόντα αλλά και ιδέες. Έχει δίκιο  ξένος χριστιανός  στοχαστής όταν  γράφει : «ἐκεῖ  ποὺ δὲν ὑπάρχει Θεός, δὲν ὑπάρχει πλέον οὔτε ἄνθρωπος». Και διερωτάται κανείς: αν όλα αυτά είναι πρόοδος τότε τι είναι παρακμή;

          Η  Ηθική οπισθοδρόμηση που χαρακτηρίζει το σύγχρονο πνευματικό πολιτισμό αποτυπώνει την σφραγίδα της και στην προσωπική ζωή των σημερινών ανθρώπων. Όχι μόνο των εκ πεποιθήσεως  υλιστών και άθεων αλλά και εκείνων που θεωρητικά πιστεύουν στο Θεό και αναγνωρίζουν την αξία και τη μοναδικότητα της χριστιανικής αλήθειας. Η ασυνέπεια ανάμεσα στην πίστη και στο έργο των χριστιανών και οι  τόσο συχνές στον πνευματικό αγώνα τους ηθικές μεταπτώσεις και παλινδρομήσεις είναι φαινόμενο πιο θλιβερό από την άρνηση της Ευαγγελικής Πίστεως. Αποστολή των χριστιανών είναι να βαδίζουν με βήματα σταθερά  τον ανήφορο που φέρνει στην ηθική τελειότητα. Σκοπός του αγώνα τους είναι ο «καινὸς ἄνθρωπος»(Εφεσ. Β΄15) και  « η Καινή κτίσις »(Β Κοριν.ε΄17).

           Ολόκληρη η ζωή τους πρέπει να είναι μια συνεχής αλλαγή και μεταμόρφωση προς το καλύτερο. Όμως εμείς συχνά  αθετούμε την κλίση μας και προδίδουμε την αποστολή μας. Άλλοτε παρασυρόμαστε από τις αδυναμίες της σάρκας και από τις επιταγές του ενστίκτου. Γονατίζουμε τότε στη λάσπη, προδίδουμε το συζυγικό όρκο μας, θυσιάζουμε στο βωμό της ηδονής όχι μόνο το μόχθο μας αλλά και την αξιοπρέπεια μας. Άλλοτε αφήνουμε τη φωνή του συμφέροντος να κατευθύνει τις πράξεις μας. Χάνουμε τότε την ανθρωπιά μας και φτάνουμε να πιούμε ακόμα και το αίμα των συνανθρώπων μας. Άλλοτε πάλι δείχνοντας ολιγόπιστοι και έλλειψη εμπιστοσύνης στην πρόνοια του Θεού ξαναγυρίζουμε σε ειδωλολατρικές συνήθειες, προλήψεις και δεισιδαιμονίες, που κατήργησε ο ερχομός του Χριστού. Εμπιστευόμαστε τυφλά τότε τους μάγους, τις χαρτορίχτρες, το ωροσκόπιο. Είναι αλήθεια πως πολλές φορές πονούμε  για το κατάντημά μας και μετανιώνουμε για τις πράξεις μας. Παίρνουμε γενναίες αποφάσεις  να διορθωθούμε και αρχίζουμε την προσπάθεια. Όμως δεν έχουμε ούτε την αγωνιστικότητα ούτε την πίστη που χρειάζεται για να το επιτύχουμε. Γρήγορα βρισκόμαστε πάλι εκεί από όπου ξεκινήσαμε και γινόμαστε παραβάτες του ηθικού νόμου. Έτσι αντί να  πηγαίνουμε μπροστά, ξαναγυρίζουμε στην ίδια φρικτή σκλαβιά από την οποία εδώ και δύο χιλιάδες χρόνια μας ελεύθερος ο Χριστός.

            Αδελφοί μου,

οι ορειβάτες στην ανάβαση τους προς τις κορυφές κοιτάζουν πάντα μπροστά και όλο ψηλά. Αν κοιτάξουν  προς τα κάτω και προς τα πίσω θα πάθουν ίλιγγο. Θα πέσουν και θα συντριβούν στα  βάραθρα. Το ίδιο πρέπει να κάνουν και όσοι θέλουν να ανέβουν στις πνευματικές κορυφές. Στις κορυφές της αλήθειας, της ελευθερίας, της Αρετής, της ηθικής τελειότητας. Κοιτάζουν «πάντα μπροστὰ καὶ ὅλο ψηλὰ καὶ ὅλο ψηλότερα», όπως λέει ο ποιητής. Δεν σταματούν ποτέ την προσπάθεια για τα ωραία και τα μεγάλα. Ο αγώνας για την τελειότητα είναι ατελείωτος , γιατί όσο ο άνθρωπος την πλησιάζει τόσο εκείνη ανεβαίνει ψηλότερα από το ανάστημα του. Η αληθινοί μαθητές του Χριστού δεν γυρίζουν ποτέ προς τα πίσω. Δεν ξαναχτίζουν ότι σαθρό και άσχημο γκρέμισε με τη σάρκωσή του, τη σταυρική θυσία και την Ανάσταση ο Θεάνθρωπος. Εφαρμόζουν την τακτική ενός αγωνιστή που έφτασε στην πιο ψηλή κορυφή της αγιότητας «τὰ μὲν ὀπίσω ἐπιλανθανόμενος τοῖς δὲ  ἔμπροσθεν ἐπεκτεινόμενος»( Φιλιπ.γ΄14). Με το δυναμισμό τους και την ανακαινιστική  χάρη της Πίστεως τους μεταμορφώνουν και ανακαινίζουν τον κόσμο. Οργώνουν και σπέρνουν μέσα τους και γύρω τους το θεϊκό σπόρο χωρίς οπισθοδρομήσεις.