ΚΥΡΙΑΚΗ Θ΄. ΜΑΤΘΑΙΟΥ

Τω καιρώ εκείνω, ηνάγκασεν ο Ιησούς τους μαθητάς αυτού εμβήναι εις το πλοίον και προάγειν αυτόν εις το πέραν, έως ού απολύση τους όχλους. Και απολύσας τους όχλους ανέβη εις το όρος κατ’ ιδίαν προσεύξασθαι. Οψίας δέ γενομένης, μόνος ήν εκεί. Το δέ πλοίον ήδη μέσον της θαλάσσης ήν, βασανιζόμενον υπό των κυμάτων’ ήν γάρ εναντίος ο άνεμος. Τετάρτη δέ φυλακή της νυκτός, απήλθε προς αυτούς ο Ιησούς περιπατών επι της θαλάσσης. Και ιδόντες Αυτόν οι μαθηταί επι την θάλασσαν περιπατούντα, εταράχθησαν λέγοντες ότι φάντασμά εστί, και απο του φόβου έκραξαν. Ευθέως δέ ελάλησεν αυτοίς ο Ιησούς λέγων” θαρσείτε, εγώ ειμί, μή φοβείσθε. Αποκριθείς δέ Αυτώ ο Πέτρος είπε” Κύριε, ει σύ εί, κέλευσόν με προς σε ελθείν επι τα ύδατα. Ο δέ είπεν” ελθέ. Και καταβάς απο του πλοίου ο Πέτρος περιεπάτησεν επι τα ύδατα, ελθείν προς τον Ιησούν. Βλέπων δέ τον άνεμον ισχυρόν εφοβήθη, και αρξάμενος καταποντίζεσθαι έκραξε λέγων” Κύριε, σώσόν με. Ευθέως δέ ο Ιησούς εκτείνας την χείρα επελάβετο αυτού και λέγει αυτώ” ολιγόπιστε! Εις τί εδίστασας; Και εμβάντων αυτών εις το πλοίον, εκόπασεν ο άνεμος, οι δέ εν τω πλοίω ελθόντες προσεκύνησαν Αυτώ λέγοντες” αληθώς Θεού υιός εί. Και διαπεράσαντες ήλθον εις την γήν Γεννησαρέτ.

Απόδοση.

Αμέσως ύστερα, ο Ιησούς υποχρέωσε τους μαθητές του να μπουν στο καΐκι, και να πάνε να τον περιμένουν στην απέναντι όχθη, ωσότου αυτός διαλύσει τα πλήθη. Αφού τους διέλυσε, ανέβηκε μόνος του στο βουνό να προσευχηθεί. Όταν βράδιασε ήταν μόνος του εκεί. Στο μεταξύ το καΐκι βρισκόταν κιόλας στη μέση της λίμνης και το παίδευαν τα κύματα, γιατί ήταν αντίθετος ο άνεμος. Κατά τα ξημερώματα, ήρθε ο Ιησούς κοντά τους περπατώντας πάνω στη λίμνη. Οι μαθητές, όταν τον είδαν να περπατάει πάνω στη λίμνη, τρόμαξαν• έλεγαν πως είναι φάντασμα κι έβαλαν τις φωνές από το φόβο τους. Αμέσως όμως ο Ιησούς τους μίλησε και τους είπε: «Θάρρος! Εγώ είμαι• μη φοβάστε». Ο Πέτρος του αποκρίθηκε: «Κύριε, αν πράγματι είσαι εσύ, δώσε μου εντολή να έρθω κοντά σου, περπατώντας στα νερά». Κι εκείνος του είπε: «Έλα». Κατέβηκε τότε από το πλοίο ο Πέτρος κι άρχισε να περπατάει πάνω στα νερά για να πάει στον Ιησού. Βλέποντας όμως τον ισχυρό άνεμο φοβήθηκε, κι άρχισε να καταποντίζεται• έβαλε τότε τις φωνές: «Κύριε, σώσε με!». Αμέσως ο Ιησούς άπλωσε το χέρι, τον έπιασε και του λέει: «Ολιγόπιστε, γιατί σε κυρίεψε η αμφιβολία;». Και μόλις ανέβηκε στο καΐκι κόπασε ο άνεμος. Τότε όσοι ήταν στο καΐκι ήρθαν και τον προσκύνησαν λέγοντας: «Αληθινά, είσαι ο Υιός του Θεού!». Αφού διασχίσανε τη λίμνη, ήρθαν στην περιοχή της Γεννησαρέτ.

____________________________________________________________

Το Ευαγγέλιο αναφέρεται στην κατάπαυση της τρικυμίας η οποία βασάνιζε το πλοίο στο οποίο βρισκόταν οι Μαθητές. Και αυτή η κατάπαυση έγινε με την θαυματουργική ενέργεια του Χριστού.

Ο Χριστός, μετά το θαύμα του πολλαπλασιασμού των πέντε άρτων, ανέβηκε στο όρος για να προσευχηθή, ενώ στο πλοίο οι Μαθητές υπέφεραν από τα κύματα. Σε αυτήν την δύσκολη στιγμή ο Χριστός ήλθε περπατώντας πάνω στα κύματα και πρώτα θεράπευσε την ολιγοπιστία του Πέτρου και μετά κατέπαυσε τον άνεμο με αποτέλεσμα να ηρεμήσουν οι υπόλοιποι Μαθητές.

Αν διαβάσουμε προσεκτικά την περικοπή αυτή θα δούμε πολλούς τρόπους με τους οποίους μας βοηθά ο Χριστός, αλλά και εμείς ανταποκρινόμαστε διαφοροτρόπως στην Χάρη Του. Πάντως για να γίνη συνάντηση, πρέπει να υπάρχη συντονισμός.

Ο Χριστός κινείται με διαφορετικό κάθε φορά τρόπο προς εμάς. Άλλοτε αποσύρεται από την ζωή μας, αναστέλλει την Χάρη Του και μας αφήνει να δοκιμασθούμε, ώστε έτσι να καταλάβουμε και την αδυναμία μας και να εκφρασθή και η ελευθερία μας. Υπάρχουν πολλές τέτοιες περιπτώσεις στην ζωή μας που φαίνεται ότι τα προβλήματα είναι πολλά και είμαστε μόνοι, εγκαταλελειμμένοι και από αυτόν τον Ίδιο τον Θεό. Άλλοτε ο Χριστός έρχεται μέσα στα κύματα της ζωής μας, στους πειρασμούς που μας βασανίζουν και μας ζητά να βγούμε από το πλοίο της ζωής μας, να βγούμε, δηλαδή, από την φιλαυτία και τον εγωϊσμό μας και να βαδίσουμε πάνω στα κύματα γιατί εκεί θα δοκιμασθή η πίστη μας. Όμως εμείς ολιγοπιστούμε, δεν έχουμε την ψυχική ανδρεία να βγούμε από το καταφύγιο του εαυτού μας, και κλεινόμαστε μέσα στην φυλακή του εγώ μας. Και άλλοτε ο Χριστός εισέρχεται μέσα στο πλοίο της ζωής μας και τότε έρχεται μεγάλη γαλήνη και ειρήνη. Ο Χριστός χρησιμοποιεί και τους τρεις τρόπους για να μας βοηθήση και να μας σώση.

Αλλά και εμείς ανταποκρινόμαστε διαφορετικά σε κάθε κίνηση του Χριστού. Άλλοτε απογοητευόμαστε από την φαινομενική απομάκρυνση του Χριστού και χάνουμε το θάρρος μας η στρεφόμαστε εναντίον Του, χωρίς να καταλαβαίνουμε την σημασία αυτής της παιδαγωγικής ενεργείας του Χριστού. Άλλοτε, ενώ Εκείνος μας καλεί να βγούμε από τον εαυτό μας, από τα πάθη μας και να ελευθερωθούμε από την δουλεία τους, εμείς δυσανασχετούμε και διαμαρτυρόμαστε. Λέμε: «Γιατί Θεέ μας ενοχλείς; Άφησε μας στην ησυχία μας. Δεν θέλουμε να σε ακολουθήσουμε». Και άλλοτε τον αφήνουμε να έλθη μέσα στο πλοίο της ζωής μας και της οικογενείας μας, οπότε δοκιμάζουμε την ευεργετική παρουσία Του.

Πολλούς τρόπους χρησιμοποιεί ο Χριστός για να μας θεραπεύση, αλλά και εμείς χρησιμοποιούμε πολλούς τρόπους για να τον αποδεχθούμε η να τον αρνηθούμε. Το ευτύχημα θα είναι να συντονιζόμαστε πάντοτε στον τρόπο που χρησιμοποιεί κάθε φορά ο Χριστός για να μας βοηθήση, αν υπομένουμε στην σιωπή Του, αν ανταποκρινόμαστε στην κλήση του για έξοδο από την φυλακή των παθών και αν ανοίγουμε την καρδιά μας για να Τον δεχθούμε μέσα σε αυτήν. Γιατί, αν Εκείνος προτιμά την σιωπή και εμείς θέλουμε λόγο, αν Εκείνος ενδιαφέρεται για την ελευθέρωσή μας από τα πάθη και εμείς αρεσκόμαστε στην ζωή των παθών, αν Εκείνος θέλη να έλθη στην καρδιά μας και εμείς του το αρνούμαστε, τότε δεν μπορεί να γίνη η συνάντηση. Κάθε συνάντηση, και η συνάντηση με τον Θεό, πρέπει να έχη το στοιχείο του συντονισμού. Διαφορετικά ο Θεός θα θεωρήται απροσπέλαστος και άγνωστος.

www.monipetraki.gr

ΚΥΡΙΑΚΗ Θ΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ

Γράφει ὁ Ἱεροκῆρυξ Ἀρχιμ. Νικάνωρ Καραγιάννης

     Τὴν ἀνθρώπινη ψυχολογικὴ ἐναλλαγὴ θάρρους καὶ φόβου, ἐμπιστοσύνης καὶ ἀμφιταλάντευσης παρουσιάζει μεταξὺ ἄλλων τὸ σημερινὸ εὐαγγελικὸ ἀνάγνωσμα μέσα ἀπὸ τὸ θαῦμα τοῦ Χριστοῦ ποὺ περπατᾷ πάνω στὴν τρικυμισμένη θάλασσα. Τὸ περιστατικὸ αὐτὸ μᾶς βοηθᾷ νὰ κατανοήσουμε καὶ τὴν δική μας προσωπικὴ σχέση μὲ τὸν Χριστὸ μέσα ἀπὸ τὰ καθημερινὰ βιώματα τῶν ποικίλων περιπετειῶν, φόβων καὶ κινδύνων τῆς ζωῆς μας.

     Ὁ Χριστὸς ἀναγκάζει τοὺς μαθητές Του «ἐμβῆναι εἰς τὸ πλοῖον προάγειν καί αὐτὸν εἰς τὸ πέραν»(Ματθ. 14,22). Αὐτὸς, ἀφοῦ διέλυσε τά πλήθη, ἀνέβηκε στὸ ὄρος, γιὰ νὰ προσευχηθεῖ. Τὸ πλοῖο δοκιμάζεται ἀπὸ σφοδρὴ θαλασσοταραχή. Ὅσο ἀνέβαινε ἡ ἀγωνία τους, τόσο περισσότερο οι μαθητές ἤθελαν τὴν παρουσία τοῦ Χριστοῦ. Τελικὰ, ὁ Χριστὸς ἐμφανίζεται «περιπατῶν ἐπὶ τῆς θαλάσσης» καὶ παύει τὴν θύελλα τῆς θάλασσας καί, ἴσως τὸ πιὸ σημαντικό, τὴν ταραχὴ τῆς ψυχῆς τους. Ἕνας θεοφώτιστος πατέρας τῆς Ἐκκλησίας γράφει ὅτι «ὅταν βρισκόταν οἱ μαθητὲς στὰ ἀνοιχτὰ τῆς θάλασσας, ἄφησε ὁ Ἰησοῦς νὰ ξεσπάσει φουρτούνα, ὥστε νὰ μὴν ἔχουν ἐλπίδα σωτηρίας ἀπὸ πουθενά. Καὶ τοὺς ἄφησε νὰ ταλαιπωροῦνται ὅλη τὴν νύχτα χωρὶς νὰ ἔρθει σὲ βοήθεια, ὥστε νὰ διεγείρει τὴν καρδιά τους καὶ νὰ τὴ γεμίσει μὲ μεγαλύτερη ἐπιθυμία γιὰ τὸν ἐρχομό του. Ἔτσι νουθετεῖ καὶ ἐμᾶς ὁ Κύριος νὰ μὴν ζητοῦμε βιαστικὰ τὴν ἀπαλλαγή μας ἀπὸ τὰ δεινά, ἀλλὰ νὰ τὰ ὑπομένουμε μὲ γενναιότητα. Καὶ ὅπως λέει τὸ εὐαγγέλιο ἐκεῖ ποὺ νόμισαν οἱ μαθητὲς ὅτι γλύτωσαν πιά, τότε μεγάλωσε πάλι ὁ φόβος τους, ταράχθηκαν καὶ φώναξαν, καθὼς τὸν εἶδαν νὰ περπατᾷ πάνω στὰ κύματα. Οὔτε διέλυσε τὸ σκοτάδι, οὔτε φανερώθηκε ἀμέσως. Ἔτσι γύμνασε ὁ Χριστὸς τοὺς μαθητές Του, γιὰ νὰ εἶναι καρτερικοὶ μέσα στὰ ἀλλεπάλληλα δεινά».

     Ἡ ἐνθαρρυντικὴ φράση τοῦ Χριστοῦ «θαρσεῖτε, ἐγὼ εἰμί, μὴ φοβῆσθε» εἶναι μία ὑπόσχεση τοῦ Χριστοῦ σὲ κάθε πιστὸ μέλος τῆς Ἐκκλησίας Του. Πόσες τρικυμίες καὶ πόσους ἀντίθετους ἀνέμους δὲν συναντᾶμε στὴν διάρκεια τῆς ζωῆς μας, ἀλλὰ καὶ στὴν ἱστορία τῆς Ἐκκλησίας! Ἡ ἀποθάρρυνση εἶναι ὑποτίμηση καὶ περιφρόνηση τοῦ ἐαυτοῦ μας. Εἶναι ἄρνηση καὶ ἀπόρριψη τῆς προσφερόμενης δύναμης τοῦ Θεοῦ «οὐ γὰρ ἔδωκεν ἡμῖν ὁ Θεὸς πνεῦμα δειλίας, ἀλλὰ δυνάμεως»(Τιμ. Β΄1,7) Ὅταν ἀτονεῖ ἡ ἐμπιστοσύνη στὴν ἀλήθεια τοῦ Εὐαγγελίου, ἡ σχέση μας μὲ τὸν Χριστὸ ψυχραίνεται ἐπικίνδυνα καὶ ἀπειλεῖται νὰ διαλυθεῖ. Τότε κινδυνεύουμε νὰ καταποντισθοῦμε στὴν θάλασσα τῶν συμβιβασμῶν, τῶν ὑποχωρήσεων καὶ τῆς προδοσίας. Σκληρὰ κτυπήματα τῆς ζωῆς, ἀπρόβλεπτες καὶ ὀδυνηρὲς καταστάσεις, μᾶς βυθίζουν κυριολεκτικὰ στὴν ἀβεβαιότητα καὶ τὴν ἀπόγνωση, ὥστε νὰ νιώθουμε ὅτι χανόμαστε «Κύριε, σῶσον ἡμᾶς, ἀπολλύμεθα»(Ματθ. 8,25). Σκοτισμένοι καὶ ἀναστατωμένοι ἀπὸ τοὺς πειρασμοὺς δὲν μποροῦμε νὰ ἀποκρυπτογραφήσουμε τὴν ζωντανὴ παρουσία τοῦ Θεοῦ καὶ τὴν θαυμαστὴ ἐπέμβασή Του, μὲ τὰ εὐεργετικὰ ἀποτελέσματά της, στὴ ζωή μας. Ὅσο λιγότερο συνειδητοποιοῦμε τὴν παρουσία τοῦ Κυρίου δίπλα μας καὶ ὅσο ἀμφιβάλλουμε γιὰ τὴν δύναμή Του, τόσο περισσότερο εἴμαστε ἐκτεθειμένοι στοὺς φόβους, στοὺς κινδύνους καὶ στὶς ἀπειλὲς ποὺ διαπερνοῦν τὴν ὕπαρξή μας. Ἀπορροφημένοι ἀπὸ τὶς ἐξωτερικὲς συνθῆκες καὶ δυσκολίες, ξοδεύουμε πολὺ χρόνο, γιὰ νὰ ἀναλύουμε καὶ νὰ ἑρμηνεύουμε τοὺς «ἀνέμους» καὶ τὰ «κύματα» τῆς ζωῆς μας. Μέσα στὴν μοναξιά μας, χανόμαστε στὴν προσπάθειά μας νὰ ἐξηγήσουμε τὸ πώς καὶ τὸ γιατί.

     Ὁ ἀπόστολος Πέτρος στὴν κρίσιμη καὶ ὁριακὴ στιγμὴ τοῦ κινδύνου αὐθόρμητα φωνάζει «Κύριε, σῶσον μέ». Αὐτὴ ἡ κραυγὴ συμπυκνώνει τὸ βαθὺ βίωμα τῆς συντριβῆς καὶ τῆς ἐμπιστοσύνης. Ὁ Χριστὸς ἀναστέλλει τὴν χάρη Του καὶ τὸν ἀφήνει νὰ δοκιμαθεῖ, ὥστε ἔτσι νὰ καταλάβει τὴν ἀδυναμία του καὶ νὰ ἐκφρασθῇ ἡ ἐλευθερία του. Καὶ ὅμως, ὁ Χριστὸς ἦταν κοντὰ στὸν Πέτρο καὶ τοὺς ἄλλους μαθητές. Ἔτσι εἶναι κοντά μας καὶ μέσα μας καὶ ἐμεῖς μέσα σ’ Αὐτόν. «ἐν αὐτῷ γὰρ ζῶμεν καὶ κινούμεθα καὶ ἐσμέν». Εἶναι κοντά μας στὶς εὐχάριστες καὶ στὶς δύσκολες στιγμὲς τῆς καθημερινότητάς μας. Ἁπλώνει τὸ χέρι Του, γιὰ νὰ Τοῦ προσφέρουμε τὸ δικό μας.

     Ἀγαπητοὶ ἀδελφοί, αὐτὴν τὴν πίστη καὶ τὴν βεβαιότητα ὅτι ὁ Χριστὸς στέκεται διαρκῶς πλάι μας καὶ πολὺ περισσότερο κοντά μας ἀπὸ ὅσο ἐμεῖς νομίζουμε δὲν μπορεῖ νὰ τὴν κλονίσουν οἱ φοβίες μας καὶ τὰ ἄγχη μας, δὲν μποροῦν νὰ τὴν σκορπίσουν οἱ λύπες καὶ, κάποτε, ἀκόμη καὶ αὐτὲς οἱ ἀπελπισίες μας. Ἀμήν.

ΚΥΡΙΑΚΗ Θ΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ

ΔΑΜΑΖΟΝΤΑΣ ΤΑ ΚΥΜΑΤΑ

Η θάλασσα αποτελεί χώρο πολλών δυνατοτήτων και απρόβλεπτων ενδεχομένων. Χώρο ξεκούρασης, ευχαρίστησης και απόλαυσης, αλλά και κινδύνου, πολλές φορές  θανατηφόρου. Χώρο που προσφέρει δυνατότητες κέρδους και ενδεχόμενα καταστροφής. Ένα χώρο περίεργο και "αδιάβατο" και μια απεραντοσύνη ομορφιάς. "Θάλασσα μεγάλη και ευρύχωρος", όπως λέει ο ψαλμός του Εσπερινού. Πολλές φορές εμείς οι άνθρωποι κάθε μεγάλη συγκέντρωση νερού την ονομάζουμε θάλασσα. Π.χ. Κασπία θάλασσα, Νεκρά θάλασσα, θάλασσα της Γεννησαρέτ κ.λ.π.

Η θάλασσα καλύπτει τη μεγαλύτερη έκταση της όλης επιφάνειας της γης. Μέσα σ’ αυτήν άρχισε ο Θεός την ζωή. Πρώτα απ’ όλα έφτιαξε τα θαλάσσια όντα. Από εκεί ξεκίνησε η ζωή και βγήκε από εκεί και στην ξηρά. Αποτελεί ανάμεσα στα άλλα και την κοιτίδα, δηλαδή την μήτρα, της ζωής. Έτσι θέλησε και έτσι ρύθμισε ο Χριστός.

Οι δεκατέσσερεις στίχοι (22-36) από το κεφάλαιο 14 του κατά Ματθαίον Ευαγγελίου περιγράφουν την περιπέτεια των αποστόλων στην τρικυμισμένη θάλασσα της Γεννησαρέτ, που απειλεί να τους καταποντίσει, ενώ ο Χριστός βρίσκεται μακριά τους (στό "ὄρος προσεύξασθαι"). Όμως αίφνης εμφανίζεται να περπατάει πάνω στα κύματα! Εκείνοι τρομάζουν και ο Πέτρος, ως "απόδειξη" της γνησιότητας του προσώπου του Χριστού, του ζητάει να διατάξει (ο Χριστός) να πάει και ο ίδιος προς Αυτόν περπατώντας πάνω στα κύματα. Ο Χριστός του λέει: Έλα. Ο Πέτρος ξεκινάει, περπατάει, πλησιάζει προς τον Χριστό και τότε... Βλέπει τα πελώρια κύματα  και "ξεχνάει" τον Χριστό. Κι αμέσως αρχίζει να βουλιάζει! Χαμένος ανθρωπίνως, Του ζητάει να τον σώσει. Ο Χριστός τον λέει ολιγόπιστο· τον ανασύρει και βρίσκονται μαζί πάνω στο πλοίο.

Αυτό το περιστατικό είναι εντυπωσιακή περιγραφή των ανθρωπίνων. Είναι άραγε άλλο τίποτε κάθε ανθρώπινη ζωή, από μια "θάλασσα"; Η αντιστοιχία των δεδομένων της ανθρώπινης ζωής με αυτό το κομμάτι του Ευαγγελίου είναι εκπληκτική. Πλήρης αντιστοίχιση κατά τις συνθήκες! Κύματα ταράζουν τις ανθρώπινες ζωές. Κύματα άγρια και δολοφονικά. Κύματα προβλημάτων, αρρώστιας, κακού, οδύνης, κενού. Και ο Χριστός; Στο "ὄρος προσεύξασθαι"…!!!" Ανύπαρκτος" στις ανάγκες μου. Εγώ πνίγομαι κι Αυτός… προσεύχεται σιωπηλά! Σε τέτοιες φάσεις της ζωής, με την οδύνη της ωμότητας και την απαίτηση απάντησης, έρχεται και "μπαίνει μπροστά" σε κάθε ανθρώπινη ψυχή, το θέμα της πίστης! Σ᾿ όλα τα φρικτά κύματα της ζωής μου, γιατί ο Θεός σιωπά;

Στην ανθρώπινη ζωή, η σιωπή του Θεού είναι για το μυαλό μας μια σκανδαλιστική στάση! Εμείς, μικροί και αδύναμοι, του ζητάμε θαύμα για να Τον πιστέψουμε, κι Αυτός σιωπά και μας παραπέμπει στην απάντησή Του στον Θωμά:… "Μακάριοι οἱ μή ἰδόντες καί πιστεύσαντες";

Πόσες φορές κι εμείς, σαν τους αποστόλους, δεν είμασταν βέβαιοι ότι είμαστε μόνοι "βασανιζόμενοι ὑπό τῶν κυμάτων"; Όμως, αφ᾿ ενός μέσα στα κύματα και αφ᾿ ετέρου από την σιωπή του Θεού μαθαίνουμε την αγάπη Του και καταλαβαίνουμε ότι ο Χριστός σέβεται με απόλυτο τρόπο την ελευθερία μας και αφήνει πολύ περισσότερες επιλογές, απ᾿ ό,τι πιστεύουμε, στα χέρια και στην κρίση μας, ότι είναι πάντοτε παρών ακόμα και μέσα στην σιωπή Του! Αυτός ήταν και εκεί, επί των κυμάτων! Η δική μας κοντόθωρη προοπτική αυτό… το είχε αποκλείσει από τα ενδεχόμενα.

Εμείς ξέρουμε "μόνον" τον νόμο της βαρύτητας, που ισχύει σ᾿ όλη την γη και την ατμόσφαιρά της. Οι πέτρες βουλιάζουν, τα πουλιά πετούν. Ο Πέτρος ήταν ένας βράχος (αυτό σημαίνει Πέτρος) μεγάλης αντοχής, αλλά φυσικά "συνυφασμένος" με την βαρύτητα. Έτσι λοιπόν… βούλιαξε! Αυτό νομίζουμε...

Κι εμείς, μαζί με τον Πέτρο, δεν θέλουμε να καταλάβουμε ότι όλοι οι φυσικοί νόμοι δεσμεύουν τους πάντες, (ακόμα και τον Χριστό, ως άνθρωπο) και ότι μόνον η αυθυπέρβαση και η αυτοπαράδοση,  η απόφαση  δηλαδή να εμπιστευθούμε τον εαυτό μας μαζί με όλα τα άλλα στον Χριστό, αρχίζει να στήνει μέσα μας την πίστη. Δεν θέλουμε επίσης να καταλάβουμε ότι δεν υπάρχει εναντιότητα μεταξύ πίστεως και λογικής, αλλά… διαφορότητα.

«Η πίστη είναι το μυστήριο της ανθρώπινης ύπαρξης. Λογική και πίστη δεν είναι αντίπαλοι, είναι συναγωνιστές στην προσπάθεια να υπερπηδηθεί το τέρμα. Πίστη δεν είναι απλώς η παθητική παραδοχή του απίστευτου, αλλά ο αγώνας ανάμεσα στο εγώ και την αμφιβολία, όταν το εγώ βρίσκεται μπροστά στον Θεό». Σπ. Κυριαζόπουλος

Για μας, μπροστά σε τέτοιες συνθήκες και σε τόσο οριακά θέματα, μένουν ως στάση περίσκεψης και ωριμότητας οι κραυγές του Πέτρου: «Κύριε, σῶσον με»· και του δύστυχου πατέρα του σεληνιαζομένου νέου: «Πιστεύω, Κύριε, βοήθει μου τῇ ἀπιστίᾳ». Τότε ανοίγεται... η δυνατότητα να... δαμάσουμε τα κύματα. ΑΜΗΝ.

Με αγάπη και ευχές  π. Θεοδόσιος

Ι.Ν.ΑΓ. Ι. ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ  ΠΡΕΒΕΖΗΣ