ΠΑΣΧΑ ΣΤΟ ΛΙΣΒΟΡΙ

Ε Γ Κ Υ Κ Λ Ι Ο Σ ἐπί τῇ ἑορτῇ τοῦ Πάσχα

         ΙΕΡΑ                           ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ                           ΜΥΤΙΛΗΝΗΣ

Ἀριθμ. Πρωτοκ. 331                                                          Μυτιλήνη  31/3/2015

                                                     Ε Γ Κ Υ Κ Λ Ι Ο Σ

                                              ἐπί τῇ ἑορτῇ τοῦ Πάσχα

                                       Ι  Α  Κ  Ω  Β  Ο  Σ

                         ἐλέῳ καί χάριτι Θεοῦ

            Ἐπίσκοπος καί Μητροπολίτης τῆς Ἁγιωτάτης Μητροπόλεως

                                Μυτιλήνης, Ἐρεσσοῦ καί Πλωμαρίου

Πρός

τόν  Ἱερόν Κλῆρον

τίς Μοναστικές  Ἀδελφότητες

καί τόν εὐλογημένον λαόν τῆς Ἐπαρχίας μας

            Τέκνα ἐν Κυρίῳ ἀγαπητά καί περιπόθητα,

                                              ΄΄ Χριστός  Ἀνέστη ΄΄

Ἡ  Ἐκκλησία  μας,  ὡς  φιλόστοργος πνευματική μητέρα ὅλων μας, ἔφερε γιά ἀκόμη μία φορά τά βήματά μας μέσα ἀπό τό πέλαγος τῆς Ἁγίας καί Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς στή Μεγάλη Ἑβδομάδα  τῶν Παθῶν τοῦ Κυρίου μας καί ἤδη πανηγυρίζουμε τήν ἔνδοξη  Ἀνάστασή Του, λέγοντας καί ἐμεῖς μετά τοῦ ἱεροῦ ὑμνωδοῦ:                        ΄΄ Τήν ἀνάστασίν σου, Χριστέ Σωτήρ, ἄγγελοι ὑμνοῦσιν ἐν οὐρανῷ  καί ἡμᾶς τούς ἐπί γῆς καταξίωσον ἐν καθαρᾷ καρδίᾳ σέ δοξάζειν ΄΄                                                    ( Τροπάριο ἑορτῆς ).

Ὁ  Θεάνθρωπος  Χριστός μας ἦλθε στόν κόσμο κυρίως γιά νά πάθει, νά σταυρωθεῖ καί τελικά νά ἀναστηθεῖ, προκειμένου νά ὁδηγήσει τόν ἄνθρωπο στή σωτηρία καί τή λύτρωση, ὡς ἑνιαία ψυχοσωματική ὀντότητα.  Ἡ νίκη τοῦ Κυρίου μας ἔναντι τοῦ κράτους τοῦ διαβόλου εἶναι ἡ ὄντως προσφορά καί ἡ ὄντως δωρεά τοῦ Θεοῦ στόν ἄνθρωπο, ὁ ὁποῖος ἐπιλέγοντας τήν ὁδό τῆς αὐτοθεώσεως, ἀγκάλιασε τή ματαιότητα, τή φθορά καί τό θάνατο καί μόλυνε τόν ἐσωτερικό του κόσμο καί τήν καρδιά του μέ ἀκάθαρτους λογισμούς καί πονηρίες.

Συνήθως φοβούμεθα καί τρέμουμε τό σωματικό θάνατο πού κάποια στιγμή θά συμβεῖ  εἴτε τό θέλουμε εἴτε ὄχι.  Πόσο, ὅμως, καί πόσοι ἀπό ἐμᾶς  τούς πιστούς, πού ἔχουμε βαπτισθεῖ στό Ὄνομα τῆς Ἁγίας Τριάδος καί ἀνήκουμε στήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία σκεπτόμαστε, προβληματιζόμαστε καί κοπιάζουμε νά ἀποφύγουμε τόν πνευματικό θάνατο, πού σύμφωνα μέ τούς Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μας  εἶναι καί ὁ φοβερότερος !

Τί εἶναι θάνατος πνευματικός ; Εἶναι ἡ ραθυμία μας καί ἡ ἀμέλειά μας νά ζήσουμε ΄΄ ἐν Χριστῷ ΄΄ . Εἶναι ἡ ἀδιαφορία μας νά πορευθοῦμε ἔτσι ὅπως καθορίζει ἡ Ἐκκλησία μας, ἡ Ὁποία ΄΄ ἐν τοῖς μυστηρίοις σημαίνεται ΄΄, κατά τόν ἅγιο Νικόλαο τόν Καβάσιλα.

Γιά νά μπορέσουμε, λοιπόν, ἀπό τήν πλευρά μας νά ὑπερβοῦμε τό θάνατο , νά ζήσουμε ἀναστάσιμα καί νά γίνουμε              ΄΄ μέτοχοι τῆς αἰωνίου ζωῆς ΄΄ χρειάζεται νά καθαρίσουμε - μέ τή Χάρη  τοῦ  Θεοῦ φυσικά -  τήν καρδιά μας, τόν ἔσω ἄνθρωπο ἀπό τή δουλεία τῶν παθῶν καί νά σταυρώσουμε τό κοσμικό μας φρόνημα, νεκρώνοντας κάθε τι τό ἐμπαθές πού μᾶς ἀπομακρύνει ἀπό τήν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ.  Νά θυμηθοῦμε ὅτι ὁ Θεός ἀποκαλύπτεται,  φανερώνεται καί ἀναπαύεται μόνο σ’ αὐτούς πού ἡ καρδιά τους εἶναι κρυστάλλινη.  Νά  προσέξουμε ὅτι ζητᾶ ἀπό ἐμᾶς νά Τοῦ δώσουμε ὅτι πολυτιμώτερο ἔχουμε, δηλαδή τήν καρδιά μας, ΄΄ Υἱέ μου,  δός μοι σήν καρδίαν ΄΄ ( Παροιμ. 23 , 26 ), γιά νά μᾶς τήν καθαρίσει, νά τή φωτίσει καί νά τήν ἁγιάσει, διότι ΄΄στήν καρδιά εἶναι ἡ θέληση, στήν καρδιά εἶναι ἡ ἀγάπη, στή καρδιά εἶναι ἡ κατανόηση, στήν καρδιά εἶναι τό πρόσωπο τῆς Παναγίας καί Θείας Τριάδος. Ἄς ἀναποδογυρίσουν τά βουνά, ἄς στεγνώσουν οἱ θαλάσσες, ἄς σέ ἐγκαταλείψουν οἱ φίλοι σου, ἄς χαθεῖ ὁ πλοῦτος σου, ἄς φαγωθεῖ τό σῶμα σου ἀπό τά σκουλήκια, ἄς σέ περιλούσει ὁ κόσμος μέ ὅλες τίς κοροϊδίες πού ἔχει, μή φοβᾶσαι, μόνο φύλαξε τήν καρδιά σου, φύλαξε καί ἕνωσέ την μέ τόν Κύριο καί δῶσε την στόν Κύριο ΄΄, σημειώνει ὁ ἅγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς, Ἐπίσκοπος  Ἀχρίδος.

Ἄλλος δρόμος δέν ὑπάρχει γιά νά βιώσουμε τήν ἐμπειρία  τῆς Ἀναστάσεως . Ὅσες φορές καί νά ἑορτάσουμε τό Πάσχα,  ἐάν δέν  φροντίσουμε καί δέν ἀσχοληθοῦμε μέ εἰλικρίνεια καί ἐντιμότητα μέ τήν τραυματισμένη ἀπό τήν ἁμαρτία ψυχή μας καί δέν ἐπικρίνουμε αὐστηρά τόν ἑαυτό μας καί  δέν ἀγαπήσουμε τή μετάνοια καί τήν καθαρή ἐξομολόγηση πού θά μᾶς δώσουν τό εἰσιτήριο γιά τή ΄΄μετάληψη τῶν ἱερῶν μυστηρίων, γιά νά μένει μέσα μας ὁ Χριστός, μαζί μέ τόν Πατέρα καί τό Ἅγιο Πνεῦμα΄΄, τό γεγονός τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Κυρίου μας δέν θά μᾶς ἀγγίξει ὑπαρξιακά.

Ἀγαπητοί μου ἀδελφοί,

Τό κακό πρωτίστως ὑπάρχει μέσα μας ἐξαιτίας τῶν ἁμαρτιῶν μας, πού κάνουν τό ἔλεος τοῦ Θεοῦ νά  γίνεται ἀτροφικό καί νά ὑποχωρεῖ , μέ ἀποτέλεσμα ἡ ἀνθρώπινη καρδιά νά σκληραίνει καί αὐτή ἡ κόλαση πού ἔχει μέσα της νά διαχέεται καί ἔξω καί τότε τό πέπλο τοῦ θανάτου νά ἔχει καλύψει τά πάντα. Οἰκογένεια, ἀνθρώπινες σχέσεις, δομές , θεσμούς  καί κοινωνίες.

Ὑπάρχει λύση; Ὑπάρχει διέξοδος, προκειμένου νά ἀντιμετωπισθεῖ αὐτή ἡ θλιβερή κατάσταση, ἡ ὁποία ἀναδύει ὀσμή θανάτου ; Ἡ Ἐκκλησία μας αἰῶνες τώρα διαλαλεῖ καί ἀπαντᾶ ὅτι                                         ΄΄ ναί ὑπάρχει ! ΄΄. Καί αὐτή δέν εἶναι ἄλλη ἀπό τό νά ἀγαπήσουμε μέ ὅλες μας τίς δυνάμεις τόν  Ἀναστάντα Χριστό, ὁ Ὁποῖος,  σύμφωνα μέ τόν ἅγιο Μάρκο τόν Ἀσκητή, ΄΄ κρύβεται μέσα στίς Ἐντολές Του καί Τόν βρίσκουμε στό βαθμό πού τόν ἀναζητοῦμε  ΄΄.  Ἄς  Τόν  ποθήσουμε τελικά συνειδητά , γιά νά γίνει ἡ καρδιά μας ἕνας μικρός παράδεισος καί τότε ὅλα γύρω μας,  ὅσο δύσκολα καί σκοτεινά καί ἄν εἶναι, θά βλέπουμε νά ἀνασταίνονται. Νά λάμπουν. Νά θερμαίνονται μέ τό Φῶς τῆς Ἀναστάσεώς Του καί νά εὐωδιάζουν μέ τό ἄρωμα τῆς συγχωρητικότητος, τῆς μακροθυμίας, τῆς καλωσύνης , τῆς θυσίας, τῆς ἀγάπης σέ ὅλους καί εἰδικά στούς ἐχθρούς, ἐλπίζοντας ΄΄στήν αἰώνια ζωή καί τό ἄπειρο ἔλεος τοῦ Κυρίου μας ΄΄.

                                           Διάπυρος πρός τόν Ἀναστάντα Κύριον

                                                                εὐχέτης ὅλων σας

                                                            Ο  ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ

                                              

                                                + Ὁ Μυτιλήνης  Ι Α Κ Ω Β Ο Σ

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ

Μ. ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 2015

Το Τροπάριο της Κασσιανής και η ιστορία του (ΒΙΝΤΕΟ)

Το Τροπάριο της Κασσιανής και η ιστορία του (ΒΙΝΤΕΟ)

Το βράδυ της Μεγάλης Τρίτης, ψάλλεται στις Εκκλησίες ο όρθρος της Μεγάλης Τετάρτης. Το τελευταίο τροπάριο στην ακολουθία είναι αυτό της ευσεβούς και λογίας ποιητρίας του Βυζαντίου, Κασσιανής.

Από τον βυζαντινό χρονογράφο Συμεών Μάγιστρο (990 μ.Χ) μαθαίνουμε ότι η Ευφροσύνη, μητέρα του αυτοκράτορα Θεόφιλου και κόρη του Κωνσταντίνου του ΣΤ’, στην προσπάθειά της να παντρέψη το γιο της, το έτος 830μ.Χ, διοργάνωσε στην μεγαλόπρεπη αίθουσα Τρικλίνιο των ανακτόρων της Κωνσταντινούπολης, μεγάλη σύναξη από τις πιο όμορφες κοπέλες της Αυτοκρατορίας.
Η προσέλευση υπήρξε μεγάλη από «καλλίστας παρθένους». Κι όταν παρατάχθηκαν στη σειρά, καθισμένες πάνω σε πολυτελή ανάκλιντρα, ο αυτοκράτορας Θεόφιλος περιήλθε μπροστά τους να διαλέξη την μέλλουσα σύζυγό του και αυτοκράτειρα, δίνοντας σε όποια διάλεγε ένα χρυσό μήλο.

Η ομορφότερη ήταν η Κασσιανή, που η ομορφιά της θάμπωσε το νεαρό Θεόφιλο και σ’ αυτήν επρόκειτο να δώση το μήλο, σύμβολο της προτίμησής του. Θέλοντας όμως να διαπιστώση αν και η εξυπνάδα της ήταν ανάλογη με την ομορφιά της, της είπε: «Ως άρα δια γυναικός ερρύη τα φαύλα» («Από τη γυναίκα ξεκινούν τα κακά πράγματα»), υπονοώντας την Εύα.

 Η Κασσιανή όμως δεν ξαφνιάστηκε και θέλοντας να δείξη και την εξυπνάδα της απάντησε: «Αλλά και δια γυναικός πηγάζει τα κρείττονα» («Και από τη γυναίκα πηγάζουν τα καλύτερα, τα ευγενέστερα»), υπονοώντας την Παναγία, που έφερε στον κόσμο το μεγαλύτερο αγαθό.

Αυτή όμως η πράγματι έξυπνη απάντηση χαρακτηρίσθηκε από τον Θεόφιλο ότι περιείχε και κάποια προπέτεια και επιπολαιότητα, οπότε έδωσε το μήλο στην επίσης ωραία, αλλά και σεμνή Θεοδώρα.

Η Κασσιανή απογοητεύθηκε από την αποτυχία της και πήρε την απόφαση να αποτραβηχτή από τον κόσμο και να μονάση. Έκτισε με δικά της χρήματα ένα μοναστήρι, που πήρε αργότερα το όνομά της, ντύθηκε το μοναχικό σχήμα και αφιερώθηκε στη λατρεία του Χριστού και στην ποίηση, συνδυάζοντας έτσι τη βαθειά ευσέβεια και την κλίση της στα γράμματα. Λέγεται μάλιστα ότι μετά την αποτυχία της είπε: «Επειδή δεν έγινα βασίλισσα του προσκαίρου τούτου κόσμου, θα γίνω υπήκοος της αιωνίας Βασιλείας του Χριστού».

Εκεί στο μοναστήρι εκδηλώθηκε και το έμφυτο καλλλιτεχνικό της ταλέντο και το βαθύ θρησκευτικό της συναίσθημα συνθέτοντας εκκλησιαστικούς ύμνους, τροπάρια, Ιδιόμελα. Εκεί στην ήσυχη και υποβλητική ατμόσφαιρα του μοναστηριού συνέθεσε και το περίφημο Ιδιόμελο «Τροπάριο της Κασσιανής» από το όνομά της, που αργότερα η Ορθόδοξη Εκκλησία το καθιέρωσε ως Δοξαστικό των Αποστίχων του Όρθρου της Μεγάλης Τετάρτης.

Φαίνεται καθαρά ότι η Κασσιανή εμπνεύστηκε το Ιδιόμελο αυτό τροπάριο από τα λόγια των Ευαγγελιστών, που δεν αναφέρονται στη Μαρία τη Μαγδαληνή, όπως πολλοί πιστεύουν, αλλά στην ανώνυμη αμαρτωλή γυναίκα, τη μοιχαλίδα, που ο Χριστός έσωσε από βέβαιο λιθοβολισμό του έξαλλου πλήθους των Φαρισαίων για το ηθικό της παράπτωμα, με εκείνα τα λόγια Του: «Ο αναμάρτητος πρώτος τον λίθον βαλέτω επ’ αυτήν».

Και όταν αργότερα ο Ιησούς βρέθηκε στο σπίτι του Σίμωνα του Φαρισαίου του λεπρού, η αμαρτωλή εκείνη γυναίκα αισθάνεται την ανάγκη να πάη να εκφράση την ευγνωμοσύνη και αφοσίωσή της στον Σωτήρα Χριστό. Αγοράζει αρώματα, ντύνεται ταπεινά και σεμνά και ταπεινωμένη και συντετριμμένη, με δάκρυα στα μάτια, έρχεται και πλένει τα πόδια του Ιησού και τα σκουπίζει με τα ξέπλεκα μαλλιά της. Τα δάκρυά της εκείνα ήταν δάκρυα ελέους και συντριβής και κλαίει με πάθος να την ευσπλαχνιστή ο Θεός της αγάπης και της συγχώρεσης.

Το παραπάνω περιστατικό το αναφέρουν οι τρεις από τους τέσσερις Ευαγγελιστές.

Ο Λουκάς (ζ. 37-38) γράφει: «Και ιδού γυνή εν τη πόλει ήτις ην αμαρτωλός, και επιγνούσα ότι ανάκειται εν τη οικία του Φαρισαίου, κομίσασα αλάβαστρον μύρου και στάσα οπίσω παρά τους πόδας αυτού κλαίουσα, ήρξατο βρέχειν τους πόδας αυτού τοις δάκρυσι και ταις θριξί της κεφαλής αυτής εξέμασσε και κατεφίλει τους πόδας αυτού και ήλειφε τω μύρω».

Ο Ματθαίος (κστ`, 6-7): «Του δε Ιησού γενομένου εν Βηθανία εν οικία Σίμωνος του λεπρού, προσήλθεν αυτώ γυνή αλάβαστρον μύρου έχουσα βαρυτίμου, και κατέχεεν επί την κεφαλήν αυτού ανακειμένου».

Και ο Μάρκος (ΙΔ` 3) λέγει: «Και όντος αυτού εν Βηθανία εν τη οικία Σίμωνος του λεπρού, κατακειμένου αυτού ήλθε γυνή έχουσα αλάβαστρον μύρου νάρδου πιστικής πολυτελούς και συντρίψασα το αλάβαστρον κατέχεεν αυτού κατά της κεφαλής».

Και την πληγωμένη και πονεμένη καρδιά της Κασσιανής δεν ήταν δυνατόν να μην αγγίξη ο κραδασμός εκείνης της αμαρτωλής γυναίκας. Και διατυπώνει στο αριστουργηματικό εκείνο τροπάριο, που φέρει το όνομά της, με λυρική έξαρση και υποβλητικότητα τον δικό της ψυχικό κραδασμό.

Κύριε, η εν πολλαίς αμαρτίαις περιπεσούσα γυνή,
την σην αισθομένη θεότητα, μυροφόρου αναλαβούσα τάξιν,
οδυρομένη, μύρα σοι, προ του ενταφιασμού κομίζει.
Οίμοι! λέγουσα, ότι νυξ μοι υπάρχει, οίστρος ακολασίας,
ζοφώδης τε και ασέληνος έρως της αμαρτίας.
Δέξαι μου τας πηγάς των δακρύων,
ο νεφέλαις διεξάγων της θαλάσσης το ύδωρ·
κάμφθητί μοι προς τους στεναγμούς της καρδίας,
ο κλίνας τους ουρανούς τη αφάτω σου κενώσει.
Καταφιλήσω τους αχράντους σου πόδας,
αποσμήξω τούτους δε πάλιν τοις της κεφαλής μου βοστρύχοις·
ων εν τω παραδείσω Εύα το δειλινόν,
κρότον τοις ωσίν ηχηθείσα, τω φόβω εκρύβη.
Αμαρτιών μου τα πλήθη και κριμάτων σου αβύσσους
τις εξιχνιάσει, ψυχοσώστα Σωτήρ μου;
Μη με την σην δούλην παρίδης, ο αμέτρητον έχων το έλεος.

Μετάφραση του Φώτη Κόντογλου:Κύριε, η γυναίκα που έπεσε σε πολλές αμαρτίες,
σαν ένοιωσε τη θεότητά σου, γίνηκε μυροφόρα
και σε άλειψε με μυρουδικά πριν από τον ενταφιασμό σου
κι έλεγε οδυρόμενη: Αλλοίμονο σε μένα, γιατί μέσα μου είναι νύχτα κατασκότεινη
και δίχως φεγγάρι, η μανία της ασωτείας κι ο έρωτας της αμαρτίας.
Δέξου από μένα τις πηγές των δακρύων,
εσύ που μεταλλάζεις με τα σύννεφα το νερό της θάλασσας.
Λύγισε στ' αναστενάγματα της καρδιάς μου,
εσύ που έγειρες τον ουρανό και κατέβηκες στη γης.
Θα καταφιλήσω τα άχραντα ποδάρια σου,
και θα τα σφουγγίσω πάλι με τα πλοκάμια της κεφαλής μου·
αυτά τα ποδάρια, που σαν η Εύα κατά το δειλινό,
τ' άκουσε να περπατάνε, από το φόβο της κρύφτηκε.
Των αμαρτιών μου τα πλήθη και των κριμάτων σου την άβυσσο,
ποιος μπορεί να τα εξιχνιάση, ψυχοσώστη Σωτήρα μου;
Μην καταφρονέσης τη δούλη σου, εσύ που έχεις τ' αμέτρητο έλεος.

ΠΗΓΗ 

ΚΥΡΙΑΚΗ ΒΑΪΩΝ

Γράφει ὁ Ἱεροκῆρυξ
Ἀρχιμ. Νικάνωρ Καραγιάννης

Εἶναι γνωστὸ σὲ ὅλους ὅτι ἡ μεγαλειώδης εἴσοδος τοῦ Χριστοῦ στὰ Ἱεροσόλυμα ἀποτελεῖ προανάκρουσμα τῆς θριαμβευτικῆς νίκης τῆς Ἀνάστασής Του. Προαναγγελία τοῦ θριάμβου τῆς ζωῆς πάνω στὸν θάνατο. Στὴν σημερινὴ γιορτὴ καλούμαστε νὰ ἀνακαλύψουμε τὸ βαθύτερο νόημα τῆς λυτρωτικῆς σταυρικῆς θυσίας τοῦ Χριστοῦ. Τὰ εὐαγγέλια τονίζουν τὴν μεσσιανικὴ ἰδιότητα τοῦ Χριστοῦ. Πρώτη φορὰ ὁ Χριστὸς μπῆκε στὰ Ἱεροσόλυμα μ’ αὐτόν τρόπο. Πρώτη φορὰ ἀποδέχθηκε τὸν ἐνθουσιασμὸ καὶ τὶς ἐπευφημίες τοῦ λαοῦ, τὴν δημόσια ἐπιδοκιμασία καὶ ἀναγνώριση. Καὶ αὐτὸ γιατί γνώριζε πόσο θολὰ καὶ ἐπιφανειακὰ εἶναι συνήθως τὰ αἰσθήματά του κόσμου. Πόσο ἀσταθὴς καὶ εὐμετάβλητη εἶναι ἡ ψυχολογία τῆς μάζας. Πόσο εὔκολα στὴν ἱστορία τοῦ κόσμου καὶ τὴν προσωπική μας ζωὴ τὸ ὡσαννὰ εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐξελίσσεται καὶ μεταβάλλεται σὲ ἆρον ἆρον σταύρωσον αὐτόν. Μιὰ χαρακτηριστικὴ καὶ ἀντιπροσωπευτικὴ συμπεριφορὰ τῶν περισσοτέρων ἀνθρώπων, ποὺ πρέπει νὰ μᾶς συνετίζει. Μέσα στὴν λειτουργικὴ ζωὴ τῆς Ἐκκλησίας κάθε χρόνο θυμόμαστε καὶ γιορτάζουμε αὐτὸ τὸ γεγονός. Καθὼς ψάλλουμε τὸ σήμερον ὁ Χριστὸς εἰσέρχεται εἰς τὴν ἁγίαν πόλιν, συνδέουμε τὸ χθὲς τῆς ἱστορίας ποὺ πέρασε μὲ τὸ σήμερα τῆς καθημερινότητας ποὺ ζοῦμε. Ἐπαναλαμβάνουμε τὰ ἴδια τροπάρια καὶ ἀναγνώσματα, τὶς ἴδιες ἀκολουθίες καὶ τελετές. Καὶ ὅμως τὸ περιεχόμενο καὶ τὸ πνευματικό τους μήνυμα μᾶς ἀγγίζει καὶ μᾶς συγκινεῖ πάντοτε. Ἔχουμε ἀνάγκη νὰ γινόμαστε μάρτυρες τῆς ὀδύνης τῶν παθῶν τοῦ Χριστοῦ ἀλλὰ καὶ μέτοχοι τῆς χαρᾶς τῆς Ἀναστάσεώς Του. Ἐδῶ ἀποκαλύπτεται τὸ ἅγιο καὶ βαθὺ μυστήριο τῆς ἐν Χριστῷ σωτηρίας, ποὺ ὑπερβαίνει κάθε τόπο καὶ χρόνο.
Ἕξι ἡμέρες πρὶν ἀπὸ τὸ Πάσχα ὁ Χριστὸς «ἐπείγεται τοῦ παθεῖν ἀγαθότητι». Σ’ αὐτὴν τὴν πορεία μᾶς δείχνει ποιά εἶναι ἡ βασιλεία Του καὶ μᾶς καλεῖ νὰ γίνουμε πολίτες της. Ὁ Χριστὸς μιλᾶ γιὰ ἐνίσχυση καὶ ὑπομονὴ στὶς θλίψεις, γιὰ εἰρήνη καὶ ἐλπίδα. Μᾶς λέει γιὰ τὸν ἀγῶνα τῆς ἁγιότητας μὲ τιμιότητα καὶ ταπείνωση, μέ κόπο καὶ θυσία. Ἀπογοητεύει, βέβαια, τοὺς ἀνθρώπους τῆς ἐποχῆς Του καὶ τοὺς σημερινοὺς, ποὺ τὸν ἔβλεπαν καὶ τὸν βλέπουν ὠφελιμιστικά. Ἀπογυμνώνει κάθε θρησκευτικὴ πίστη ποὺ στοχεύει στὴν ὑπεροχή, τὴν κοσμικὴ δύναμη, τὴν ἐπιτυχία, τὴν ἐκπλήρωση τῶν ὅποιων ὀνείρων εὐτυχίας. Ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ δὲν ἔχει καμία σχέση μὲ ὁτιδήποτε γήινο καὶ ἐγκόσμιο. Ὄπως τότε παρεξηγήθηκε, ἔτσι καὶ σήμερα διαστρεβλώνεται στὴν ἐσφαλμένη σκέψη καὶ πρακτικὴ κάποιων χριστιανῶν. Ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ ἔχει ἐγκαθιδρυθεῖ μυστηριακὰ στὴν Ἐκκλησία, κρυμμένη στὶς καρδιὲς τῶν πιστῶν μελῶν Της, ποὺ περιμένουν τὴν φανέρωσή της.
«…Ὅθεν καὶ ἡμεῖς ὡς οἱ παῖδες τὰ τῆς νίκης σύμβολα φέροντες σοὶ τῷ νικητῇ τοῦ θανάτου βοῶμεν Ὡσαννὰ ἐν τοῖς ὑψίστοις εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου…» Καθὼς ψάλλουμε τὸ τροπάριο, ἐπιβεβαιώνουμε τὴν ὁμολογία τῆς πίστης μας ὅτι ἑνωμένοι μὲ τὸν Χριστό, ἔστω καὶ ἂν πεθάνουμε, δὲν θὰ χαθοῦμε, ἀλλὰ θὰ ζήσουμε στὸ φῶς τῆς Ἀνάστασής Του. Ἀναγνωρίζουμε ὅτι ὁ Σωτῆρας Χριστὸς εἶναι ὁ Κύριος τῆς ζωῆς καὶ τοῦ θανάτου. Ἀποδεχόμαστε ὅτι ὁ θάνατός Του εἶναι ἀπόδειξη καὶ φανέρωση τῆς κυριότητάς Του. Ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος γράφει «διὰ τοῦτο Αὐτὸν βασιλέα καλῶ, ἐπειδὴ βλέπω αὐτὸν σταυρούμενον, βασιλέως γὰρ ἐστὶν τὸ ὑπὲρ τῶν ἀρχομένων ἀποθνῇσκειν».
Ζοῦμε σ’ ἕναν κόσμο ποὺ γκρεμίζει τὰ χριστιανικὰ θεμέλια τοῦ πολιτισμοῦ. Μιὰ ἐποχὴ ποὺ προδίδει τὶς χριστιανικὲς ῥίζες καὶ ἀρχές. Κυβερνήσεις, πολιτικοοικονομικά συστήματα καί μέσα ἐνημέρωσης στὴν θρησκευτική τους ἀδιαφορία καὶ οὐδετερότητα θέλουν τὴν ἀποχριστιανοποίηση τῆς κοινωνίας. Ἀγωνίζονται, γιὰ νὰ διατηρήσουν τὴν ἐξουσία τους. Ἀνταγωνίζονται, γιὰ νὰ αὐξήσουν τὴν ἐπιρροή τους. Συγκρούονται σφοδρᾶ, γιὰ νὰ προωθήσουν τὰ συμφέροντά τους. Ἡ πίστη ἀμφισβητεῖται, ἐμπαίζεται καί παραμερίζεται. Αὐτὸ δὲν εἶναι σημεῖο τῶν καιρῶν μας, ποὺ μπορεῖ νὰ μᾶς φοβίζει καὶ νὰ μᾶς ἀπογοητεύει. Εἶναι βαθιὰ κατανόηση τῆς φύσης τῶν πραγμάτων τοῦ κόσμου σὲ σχέση μὲ τὸν διαχρονικὸ ἀγῶνα τῆς πίστης. Οἱ πανίσχυρες καὶ διαπλεκόμενες «βασιλεῖες τοῦ κόσμου» δὲν ἄφηναν ποτὲ καὶ δὲν ἀφήνουν καὶ σήμερα τόπο γιὰ τὴν βασιλεία τοῦ Θεοῦ. Και ὅμως ὁ Θεός ἔχει τόν δικό Του παράδοξο καί μυστηριώδη τρόπο νά ἐνεργεῖ στίς ψυχές τῶν ἀνθρώπων. Ἀνυποψίαστος ὁ σημερινός κόσμος δεν μπορεῖ νά καταλάβει τούς πιστούς πού καί σήμερα διακηρύττουν στίς κάθε εἴδους βασιλεῖες τῆς ἐποχῆς μας «ὡσαννὰ, ζεῖ ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ στὶς καρδιές μας». Ἀμήν.-

ΠΗΓΗ ΕΔΩ 

Πως προσκυνούμε τις εικόνες με ποια σειρά;

Πως προσκυνούμε τις εικόνες με ποια σειρά; Ποια η διαρρύθμιση του Ναού;




Ο Ναός χωρίζεται σε τρία μέρη: στον πρόναο, τον κυρίως ναό και το Ιερό Βήμα.
Το Ιερό χωρίζεται από τον κυρίως ναό με το τέμπλο.
Η διάταξη των εικόνων στο τέμπλο είναι πάντα η εξής:
Στο δεξί μέρος της Ωραίας Πύλης βρίσκεται η εικόνα του Χριστού.
Στο αριστερό μέρος της Ωραίας Πύλης βρίσκεται η εικόνα της Παναγίας.
Δίπλα και αριστερά από την Παναγία υπάρχει η εικόνα του Αγίου/Αγίας κλπ που είναι αφιερωμένος ο συγκεκριμένος Ναός.
Δίπλα και δεξιά από τον Χριστό, βρίσκεται η εικόνα του Ιωάννη του Πρόδρομου.
Στις πλαϊνές πόρτες του τέμπλου υπάρχουν οι μορφές των αρχαγγέλων Μιχαήλ και Γαβριήλ.
Πάνω από την Ωραία Πύλη υπάρχει η παράσταση του Μυστικού Δείπνου μαζί με τις εικόνες του Δωδεκάορτου. (οι δώδεκα σπουδαιότερες εορτές :Ο Ευαγγελισμός της Θεοτόκου, η Γέννηση του Χριστού, η Περιτομή του Χριστού η Υπαπαντή του Χριστού, τα θεία Θεοφάνεια, η Σοφία του Θεού, η Μεταμόρφωση του Χριστού, η ανάσταση του Λαζάρου και η είσοδος του Χριστού στα Ιεροσόλυμα, τα Πάθη και ο Σταυρός του Χριστού, η Ανάσταση του Χριστού, η Ανάληψη, η Πεντηκοστή).

Πως προσκυνούμε τις εικόνες του τέμπλου και με ποια σειρά;

Εν συντομία: (του π. Γεωργίου Κουγιουμτζόγλου)
Όταν οι ιερείς πρόκειται να λειτουργήσουν παίρ­νουν «Καιρό». Δηλ. Τελούν μυστικά μία σύντομη Ακολουθία έξω από το Άγιο Βήμα, ασπαζόμενοι τις Άγιες εικό­νες του τέμπλου και κατακλείνοντας με μία ευχή ζητώντας κατά κάποιο τρόπο άδεια και ευλογία από τον Θεό, ώστε «ακατακρίτως να εκτελέσουν την αναίμακτον ιερουργίαν». Γι' αυτό μερικοί λένε ότι οι λαϊκοί δεν προσκυνούν τις εικόνες τού τέμπλου. Αυτό μπορεί να γίνει πριν την έναρξη της Ακολουθίας ή μετά το πέρας αυτής.
Πρώτα ασπαζόμαστε (στα χέρια ή στα πόδια και όχι στο πρόσωπο) την αγία εικόνα τού Χριστού, (λατρευτική προσκύνηση), μετά την εικόνα της Παναγίας, (τιμητική προσκύνηση). Ασπαζόμαστε πρώτα τον Χριστό Βρέφος και μετά την Παναγία. Ακολουθεί η τιμητική προσκύνηση των αγίων, του Αγίου Ιωάννου τού Προδρόμου δεξιά, του αγίου του Ναού αριστερά. Μετά συνεχίζουμε τις υπόλοιπες εικόνες τού τέ­μπλου, (εάν υπάρχουν). Δεν τις προσκυνούμε όμως κατά τη διάρκεια των ακολουθιών, διότι μοιάζει σαν να γίνεται επίδειξη ευλάβειας και την ώρα της Λατρείας είναι ενοχλητικό και διασπαστικό της προσοχής των πιστών.

Αναλυτικά:
Πρώτα ασπαζόμαστε την εικόνα του Χριστού λέγοντας το απολυτίκιο της Κυριακής της ορθοδοξίας:
«Την άχραντον Εικόνα σου προσκυνούμεν Αγαθέ, αιτούμενοι συγχώρησιν των πταισμάτων ημών, Χριστέ ο Θεός, βουλήσει γαρ ηυδόκησας σαρκί ανελθείν εν τω Σταυρώ, ίνα ρύση ους έπλασας εκ της δουλείας του εχθρού, όθεν ευχαρίστως βοώμεν σοι, Χαράς επλήρωσας τα πάντα, ο Σωτήρ ημών, παραγενόμενος εις το σώσαι τον Κόσμον».

Έπειτα την εικόνα της Παναγίας λέγοντας το τροπάριο:
«Ευσπλαγχνίας υπάρχουσα πηγή, συμπαθείας αξίωσον ημάς, Θεοτόκε, βλέψον εις λαόν τόν αμαρτήσαντα, δείξον ως αεί τήν δυναστείαν σου, εις σέ γάρ ελπίζοντες, τό Χαίρε βοώμέν σοι, ως ποτέ ο Γαβριήλ, ο τών Ασωμάτων Αρχιστράτηγος».

Ακολούθως την εικόνα του Ιωάννου του Πρόδρομου λέγοντας:
Βαπτιστά τού Χριστού, πάντων ημών μνήσθητι, ίνα ρυσθώμεν τών ανομιών ημών, σοί γάρ εδόθη χάρις πρεσβεύειν υπέρ ημών.

Έπειτα την εικόνα του αγίου που είναι αφιερωμένος ο Ναός
πχ αν είναι αφιερωμένος στον Άγιο Νεκτάριο λέμε:
Άγιε Νεκτάριε πρέσβευε υπέρ εμού και αν ξέρουμε λέμε και το απολυτίκο του Αγίου:
«Σηλυβρίας τον γόνον και Αιγίνης τον έφορον, τον εσχάτοις χρόνοις φανέντα, αρετής φίλον γνήσιον,
Νεκτάριον τιμήσωμεν πιστοί,ως ένθεον θεράποντα Χριστού· αναβλύζει γαρ ιάσεις παντοδαπάς, τοις ευλαβώς κραυγάζουσι· δόξα τω σε δοξάσαντι Χριστώ, δόξα τω σε θαυμαστώσαντι, δόξα τω ενεργούντι διά σου πάσιν ιάματα».


Τέλος την εικόνα των αρχαγγέλων:
Άγιοι Αρχάγγελοι τού Θεού, πρεσβεύσατε υπέρ ημών

Και εφόσον (οι άνδρες) πρέπει για κάποιο λόγο να μπούνε στο Ιερό λένε τον στίχο από τον ψαλμό 5:8 του Δαυίδ:
«Εγώ δε εν τω πλήθει του ελέους σου εισελεύσομαι εις τον οίκον σου, προσκυνήσω προς ναόν άγιον σου εν φόβω σου».