Παρασκευή 26 Ιουλίου 2024

ΠΩΣ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΖΟΥΜΕ ΤΟ ΚΑΚΟ;


(ΚΥΡΙΑΚΗ Ε' ΜΑΤΘΑΙΟΥ)

    themistoklismourtzanos.blogspot.com

Είναι εμφανές το κακό στη ζωή μας;  Μπορούμε να το εντοπίσουμε, να το αρνηθούμε, να παλέψουμε εναντίον του, να το νικήσουμε τελικά; Δεν είναι εύκολη η απάντηση. Διότι το κακό άλλοτε φαίνεται καθαρά, καθώς δίνει σημεία της καταστροφικότητας η οποία το συνοδεύει, άλλοτε όμως  βρίσκεται κρυμμένο πίσω από αυτό που ονομάζουμε «δικαίωμα» και καλύπτεται πίσω από την δίψα του ανθρώπου για επιτυχία και ευτυχία με κάθε τρόπο. Ακόμη όμως και να το κατανοήσουμε, η δυσκολία έγκειται στο γεγονός ότι δεν είμαστε σε θέση να το αντιμετωπίσουμε. Το κακό μοιάζει κάποτε ακατανίκητο. Άλλοτε πάλι μας παραπλανά. Μας δίνει την εντύπωση ότι αρκεί η επιθυμία μας, η διάθεσή μας και αυτό θα μπει στο περιθώριο. Είναι ο ανθρώπινος εγωκεντρισμός, ο οποίος δεν αποδέχεται ότι στη ζωή υπάρχει και η οδός της ταπεινοσύνης και της υπομονής έναντι του κακού. Αρκεί να γνωρίζουμε ότι αυτό υπάρχει και ποιο είναι.
             Είναι πολύ διδακτική η συνάντηση του Χριστού με δύο δαιμονισμένους ανθρώπους στο νησί των Γεργεσηνών. Ο Χριστός γνωρίζει ότι οι άνθρωποι κατέχονται από το κακό. Είναι εμφανή τα σημάδια. Είναι «χαλεποί λίαν», κατοικούν στα μνήματα και κανείς δεν μπορεί να περάσει από τον δρόμο στον οποίο αυτοί διαφεντεύουν με την παρουσία τους και μόνο (Ματθ.   8,28). Στα πρόσωπά τους αποτυπώνονται τα σημεία του κακού: η χαλεπότητα, δηλαδή η αγριότητα της καρδιάς που σε κάνει να φοβάσαι να τους κοιτάξεις κατά πρόσωπον, η διαρκής παραμονή τους στο θάνατο και τις μορφές του (μοναξιά, ακοινωνησία με τους άλλους ανθρώπους, ομφαλοσκόπηση και εσωστρέφεια) και η εξουσία της βίας και του φόβου που έχουν επιβάλει εκεί όπου βρίσκονται. Αξιοσημείωτο ότι οι άνθρωποι τους αποφεύγουν. Γνωρίζουν ότι δεν μπορούν να πολεμήσουν εναντίον τους και να υποτάξουν το κακό. Έχουν παραδώσει τη συγκεκριμένη περιοχή σ’ αυτούς. Κατανοούν ότι θα είναι για πάντα μία πληγή. Δεν πηγαίνουν να παλέψουν κατά μέτωπο μαζί τους. Δεν είναι απλώς ότι φοβούνται. Κατά βάθος νιώθουν ανήμποροι να νικήσουν το κακό με τις δικές τους δυνάμεις. Έτσι επιλέγουν μία ηττοπαθή μεν στάση φαινομενικά, σώφρονα όμως στην ουσία.
             Μόνο ο Χριστός μπορεί να αντιμετωπίσει το κακό κατά μέτωπο. Και αυτό οι δαίμονες, οι εκφραστές του, το γνωρίζουν καλά.  Γι’ αυτό και δεν αντιστέκονται στο Χριστό. Δεν μπορούν όμως να νικήσουν την κακία που έγινε φύση τους. Έτσι του ζητούνε να αφήσουν τους ανθρώπους, αλλά να εισέλθουν στο κοπάδι των χοίρων, το οποίο, αντίθετα με τον μωσαϊκό νόμο, δηλαδή τις εντολές του Θεού, εκτρέφουν οι κάτοικοι του τόπου. Και ο Χριστός τους δίνει την άδεια. τους επιτρέπει να κάνουν το θέλημά τους, με αποτέλεσμα οι χοίροι να πνιγούνε. Ο Χριστός δεν υπέκυψε στη δύναμη του κακού. Υπέδειξε με τον τρόπο και την απόφασή Του στους κατοίκους του νησιού ότι κι εκείνοι με τη σειρά τους, παρότι προφύλασσαν φαινομενικά τους εαυτούς τους από το κακό της συνάντησης με τους δαιμονισμένους, στην ουσία ήταν δέσμιοί του. Διότι και αυτοί, στο όνομα του κέρδους, της φιληδονίας και των δικαιωμάτων τους, βίωναν τα σημάδια του κακού. Ήταν χαλεποί πνευματικά, διότι είχαν αποστεί της κοινωνίας με τον Θεό, όπως αυτή εκφράζεται με την υπακοή στο θέλημά Του. Κατοικούσαν στα μνήματα της αισχροκέρδειας, της αδιαφορίας για την κοινωνία με τους υπόλοιπους Ιουδαίους, καθώς είχαν επιλέξει την οδό της ειδωλολατρίας, αφού τους χοίρους τους πουλούσαν στους εθνικούς για να κερδίσουν χρήματα και να ζούνε εν ανέσει, ενώ δεν μπορούσαν να ξεφύγουν από τα πάθη τους, με αποτέλεσμα να μην θέλουν τον Χριστό να κατοικήσει ανάμεσά τους. Έτσι, Εκείνος, με λύπη, θα φύγει από το νησί τους. Θα δείξει μ’ αυτό τον τρόπο ότι απέναντι στο κακό τελικά δεν είναι πάντοτε λύση η κατά μέτωπον επίθεση, αλλά η αποχώρηση από την κοινωνία μ’ αυτό, εφόσον οι φορείς του παραμένουν αμετανόητοι και εφόσον υπάρχει η δυνατότητα να βρεθούμε κάπου αλλού.
              Αυτοί οι τρεις τρόποι αντιμετώπισης του κακού μάς διδάσκουν πολλά και στην δική μας πραγματικότητα. Από την μία, εφόσον το εντοπίζουμε, καλούμαστε να μετρήσουμε τις δυνάμεις μας έναντί του. Αν δεν επαρκούν, η σωφροσύνη και η υπομονή μάς δίνουν τη δυνατότητα να κερδίσουμε χρόνο, ώστε με την βοήθεια και του Θεού και εκείνων που μας αγαπούνε να μπορέσουμε να το νικήσουμε όταν έρθει το πλήρωμα του χρόνου. Από την άλλη, η αυτοκριτική και η αυτογνωσία, όταν συνοδεύονται από αληθινή μετάνοια, μάς δίνουν τη δυνατότητα να δούμε αν κι εμείς έχουμε επιλέξει τον τρόπο του κακού. Και τότε η υπακοή στο θέλημα του Θεού, η επιλογή της αγάπης και όχι της πλεονεξίας και της ειδωλολατρικής εμμονής στα υλικά αγαθά, όπως επίσης και η διάθεση για αληθινή κοινωνία με τον πλησίον, με τον οποίο καλούμαστε να συγκατοικούμε, να συνυπάρχουμε, αποτελεί την αφετηρία της νίκης κατά του κακού. Τέλος, η απαλλαγή από την δαιμονική οίηση και αλαζονεία ότι μόνοι μας μπορούμε να τα καταφέρουμε  και η επίκληση της βοήθειας του Θεού, όπως αυτή εκφράζεται με την πίστη, με την βεβαιότητα ότι Εκείνος δεν θα μας εγκαταλείψει, η ταπείνωση να γνωρίζουμε ότι μπορούμε να περιμένουμε το θέλημά Του να εκφραστεί , θα μας βοηθήσει να διαπιστώσουμε ότι το κακό δεν είναι ακαταμάχητο, αλλά νικιέται πρώτα εντός μας, με την ελευθερία της καρδιάς μας.            Η Εκκλησία δεν θα παύει να μας διδάσκει την ανάγκη για σωφροσύνη και υπομονή, για αυτοκριτική και μετάνοια, για ταπεινή πίστη στην πρόνοια του Θεού και την ίδια στιγμή στην βεβαιότητα ότι ο Χριστός νίκησε το κακό στις ποικίλες μορφές του με τον θάνατο και την ανάστασή Του και μαζί Του μπορούμε κι εμείς. Μ’ αυτόν τον τρόπο, ακόμη κι αν πρόσκαιρα το κακό  φαίνεται ακατανίκητο, εμείς δεν θα χάσουμε την ελπίδα μας. Αλλά και δεν θα προξενήσουμε μεγαλύτερο κακό στον εαυτό μας, προσπαθώντας να νικήσουμε κάτι το οποίο είναι χαλεπό λίαν για να αντιμετωπιστεί  με τις ανεπαρκείς δυνάμεις μας.

Παρασκευή 19 Ιουλίου 2024

ΚΥΡΙΑΚΗ Δ΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ

Ομιλία ΚΣΤ του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου, εις τον εκατόνταρχον.
Σε όλο το Ευαγγέλιο του Χριστού βλέπει κανείς πόσο αφοσιωμένος ήταν σ’ Αυτόν ο λαός. Διότι και όταν ομιλούσε τον άκουγαν σιωπηλοί, χωρίς να παρεμβαίνουν ούτε να διακόπτουν τη συνέχεια του λόγου του, ούτε και προσπαθούσαν να εύρουν αφορμή για να τον κατηγορήσουν όπως οι Φαρισαίοι. Αλλά και μετά τη διδασκαλία τον ακολουθούσαν πάλι με θαυμασμό. Συ όμως πρόσεξε, παρακαλώ, τη σύνεση του Κυρίου, πώς οικονομεί ποικιλοτρόπως την ωφέλεια των παρόντων, μεταβαίνοντας από τα θαύματα στους λόγους. Και πάλι, ερχόμενος από τους λόγους της διδασκαλίας στα θαύματα. Διότι και πριν ανεβεί στο όρος θεράπευσε πολλούς, προετοιμάζοντας το έδαφος για όσα θα έλεγε, αλλά και μετά την ολοκλήρωση της μακράς αυτής επί του όρους διδασκαλίας, πάλιν έρχεται σε θαύματα, επιβεβαιώνοντας τους λόγους με τα έργα του. Και επειδή εδίδασκε ως έχων εξουσίαν, για να μη νομισθεί ο τρόπος της διδασκαλίας του κομπασμός και αυθάδεια, κάνει το ίδιο και με τα έργα: θεραπεύει ως εξουσίαν έχων, για να μη θορυβούνται βλέποντάς τον να διδάσκει με αυτόν τον τρόπο, αφού με τον ίδιο τρόπο έκανε και τα θαύματα.
Όταν λοιπόν κατέβη από το όρος, τότε προσήλθε ο λεπρός, ενώ ο εκατόνταρχος έπειτα από λίγο, μόλις εισήλθε στην Καπερναούμ. Για ποιο λόγο όμως ούτε αυτός ούτε εκείνος ανέβησαν στο όρος; Όχι από ραθυμία, διότι και των δύο η πίστις ήταν θερμή, αλλά για να μη διακόψουν τη διδασκαλία. Όταν δε προσήλθε ο εκατόνταρχος, λέγει: «ο παις μου βέβληται εν τη οικία παραλυτικός, δεινώς βασανιζόμενος». Μερικοί, λοιπόν, λέγουν ότι απολογούμενος ανέφερε την αιτία για την οποία δεν τον έφερε μαζί του. Διότι δεν ήταν δυνατόν, λέγει, να τον μεταφέρει σηκωτόν, ενώ ήταν παράλυτος και υπέφερε, ευρισκόμενος στις τελευταίες αναπνοές του. Για το ότι ήταν ετοιμοθάνατος, λέγει ο Λουκάς ότι έμελλε τελευτάν. Εγώ όμως βλέπω ότι αυτό είναι απόδειξη της μεγάλης του πίστεως, η οποία ήταν πολύ μεγαλυτέρα από εκείνων που κατέβασαν τον άλλον παραλυτικό από τη στέγη. Διότι γνωρίζοντας σαφώς ότι και μόνη η προσταγή του αρκεί για να εγερθεί ο κατάκοιτος, εθεώρησε περιττό να τον μεταφέρει εκεί.
Τι έκαμε λοιπόν ο Ιησούς; Αυτό που σε καμία προηγούμενη περίπτωση δεν είχε κάμει. Ενώ δηλαδή παντού ακολουθούσε την προαίρεση αυτών που τον ικέτευαν, εδώ σπεύδει, και δεν υπόσχεται μόνο να τον θεραπεύσει, αλλά και να μεταβεί στην οικία. Και το πράττει αυτό για να μάθουμε την αρετή του εκατόνταρχου. Και τι λέγει ο εκατόνταρχος; «Ουκ ειμί ικανός, ίνα μου υπό την
στέγην εισέλθεις». Ας ακούσουμε όσοι πρόκειται να υποδεχθούμε τον Χριστό. Διότι είναι δυνατόν να τον υποδεχθούμε και τώρα. Ας ακούσουμε και ας παραδειγματισθούμε από τον ζήλο του, και ας τον δεχθούμε με την ίδια πλούσια διάθεση. Διότι και όταν υποδεχθείς πτωχό και πεινασμένο και γυμνό, Εκείνον υπεδέχθης και έθρεψες. «Αλλά ειπέ λόγον μόνον και ιαθήσεται ο παις μου». Κοίτα ότι και αυτός, όπως ακριβώς και ο λεπρός, έχει την αρμόζουσα γνώμη περί του Κυρίου. Διότι ούτε εκείνος του είπε: «παρακάλεσε», ούτε «προσευχήσου» και «ικέτευσε», αλλά μόνον «πρόσταξε».

Και ο ευαγγελιστής συνεχίζει: «Στραφείς ο Ιησούς είπε τοις ακολουθούσιν Αυτόν: Ουδέ εν τω Ισραήλ τοσαύτην πίστιν εύρον». Επομένως, το να έχει κάποιος μεγάλη υπόληψη περί του Κυρίου, είναι η τρανωτέρα απόδειξις πίστεως, συγχρόνως δε αυτό προσφέρει και τη Βασιλεία και τα άλλα αγαθά. Ο έπαινος άλλωστε δεν περιωρίσθη μόνο στους λόγους, αλλά, ανταμείβοντας την πίστη του, του παρέδωσε τον ασθενή θεραπευμένο. Ταυτόχρονα του πλέκει στέφανον λαμπρόν και του υπόσχεται μεγάλες δωρεές λέγοντας: Πολλοί από ανατολών και δυσμών ήξουσι και ανακληθήσονται εις τους κόλπους του Αβραάμ και Ισαάκ και Ιακώβ: οι δε υιοί της Βασιλείας εκβληθήσονται έξω». Έπειτα, για να μη νομίσει κάποιος ότι αυτά είναι λόγια κολακείας, αλλά να γνωρίζουν όλοι ότι πράγματι αυτή ήταν η εσωτερική διάθεση του εκατόνταρχου, λέγει: «Ύπαγε. Ως επίστευσας γενηθήτω σοι». Και αμέσως επακολούθησε η θεραπεία, η οποία επιβεβαίωσε την προαίρεσή του.
Επειδή δε ο Λουκάς, όταν περιγράφει αυτό το θαύμα, αναφέρει και άλλα περισσότερα, τα οποία δίδουν την εντύπωση ότι υπάρχει διαφωνία, είναι ανάγκη να σας διαλευκάνω αυτό το ζήτημα. Τι λέγει λοιπόν ο Λουκάς; Ότι ο εκατόνταρχος απέστειλε πρεσβυτέρους των Ιουδαίων προς αυτόν παρακαλώντας τον να πάει. Ενώ ο Ματθαίος λέγει ότι πήγε ο ίδιος και έλεγε ότι δεν είναι άξιος. Μου φαίνεται ότι ο Λουκάς θέλει να δείξει την κολακεία των
Ιουδαίων, διότι είναι εύλογο, όταν ο εκατόνταρχος ηθέλησε να μεταβεί ο ίδιος, να εμποδίσθηκε από τους Ιουδαίους, οι οποίοι, θέλοντας να τον κολακεύσουν
του είπαν ότι θα πάμε εμείς να τον φέρουμε. Πρόσεξε λοιπόν ότι και η παράκλησή τους είναι μεστή από κολακεία. «Αγαπά γαρ το έθνος ημών», λένε. «Και την συναγωγήν αυτός ωκοδόμησεν». Ούτε γνωρίζουν πώς να επαινέσουν τον άνδρα. Διότι έπρεπε να του πουν ότι ηθέλησε να έλθει ο ίδιος και να σε παρακαλέσει, αλλά τον εμποδίσαμε εμείς, βλέποντας τη συμφορά του και το πτώμα να κείτεται ακίνητο, και έτσι να παραστήσουν το μέγεθος της πίστεώς του. Δεν λέγουν όμως αυτό, διότι δεν ήθελαν, εξ αιτίας του φθόνου, να αποκαλύψουν την πίστη του ανδρός. Αλλά προτιμούσαν μάλλον να αποκρύψουν την αρετή του, πράγμα για το οποίο και ήλθαν μόνοι τους να παρακαλέσουν, για να μη φανεί ότι εκείνος που παρακαλούσε ήταν κάποιος σπουδαίος, παρά διακηρύσσοντας την πίστη εκείνου να επιτύχουν αυτό για το οποίο είχαν έλθει. Διότι ο φθόνος είναι ικανός να σκοτίσει το νου. Αλλά ο Κύριος, που γνωρίζει τα απόρρητα, διεκήρυξε την αρετή του παρά τη θέλησή τους.

Ότι δε ο Ματθαίος λέγει ότι αυτό δεν του το εμήνυσε με τους φίλους του, αλλά αυτοπροσώπως, αυτό δεν αλλάζει τίποτε. Διότι ο καθένας από τους Ευαγγελιστάς παρουσίασε την προθυμία του ανδρός και το ότι είχε την πρέπουσα γνώμη για τον Χριστό. Είναι δε φυσικό, αφού απέστειλε τους φίλους του, να επήγε και ο ίδιος να του το πει. Εάν δε ο Λουκάς δεν το ανέφερε αυτό, αλλά ούτε ο Ματθαίος εκείνο, δεν σημαίνει ότι διαφωνούν μεταξύ τους, αλλά ότι ο καθένας συμπληρώνει ό,τι παραλείπει ο άλλος.
Πρόσεξε δε πώς και με άλλον τρόπο ο Λουκάς διεκήρυξε την πίστη του εκατόνταρχου, λέγοντας ότι ο δούλος του επρόκειτο να αποθάνει. Αλλά όμως ούτε αυτό τον οδήγησε σε απόγνωση, ούτε τον έκανε να απελπισθεί. Εάν τώρα ο μεν Ματθαίος λέγει ότι ο Χριστός είπε «ουδέ εν τω Ισραήλ τοσαύτην πίστιν εύρον», φανερώνοντας με τον τρόπο αυτό ότι ο άνθρωπος δεν ήταν Ισραηλίτης, ο δε Λουκάς, ότι «ωκοδόμησε την συναγωγήν», ούτε αυτό είναι αντίφασις. Διότι είναι δυνατόν και Ιουδαίος να μην είναι και να οικοδομήσει τη συναγωγή και το έθνος να αγαπά. Συ όμως μην εξετάζεις μόνον τα λόγια του ανδρός, αλλά λάβε υπ’ όψιν σου και το αξίωμά του, και τότε θα αντιληφθείς την αρετή του. Επειδή είναι μεγάλη η αλαζονεία των αξιωματούχων και ούτε στις συμφορές ταπεινώνονται.
Είδες πώς εξεπληρώθη το «ζητείτε πρώτον την Βασιλείαν των ουρανών, και ταύτα πάντα προστεθήσεται υμίν»; Επειδή επέδειξε πολλή πίστη και ταπεινοφροσύνη, και τον ουρανό του έδωσε και την υγεία του προσέθεσε. Και δεν τον ετίμησε μόνον με αυτό, αλλά και με το να δείξει ποιοι αποβάλλονται και εισάγεται αυτός. Από τώρα ακόμη κάνει γνωστό σε όλους, ότι η σωτηρία θα προέλθει από την πίστη και όχι από την τήρηση του νόμου. Γι’ αυτό ακριβώς η δωρεά αφορά όχι μόνον τους Ιουδαίους, αλλά και τους εθνικούς, και μάλιστα εκείνους περισσότερον από αυτούς. Διότι, λέγει, μη νομίσετε, βεβαίως, ότι αυτό συνέβη μόνο στην περίπτωση του εκατόνταρχου, αλλά το ίδιο θα ισχύσει και για όλη την οικουμένη. Και το έλεγε αυτό προφητεύοντας περί των εθνών και δίδοντάς τους καλές ελπίδες. Πράγματι, μεταξύ αυτών που ακολουθούσαν υπήρχαν και εκείνοι που προέρχονταν από την περιοχή της Γαλιλαίας, που εκατοικείτο από εθνικούς. Το έλεγε για να προφυλάξει τους εθνικούς από την απόγνωση, αλλά και για να ταπεινώσει το φρόνημα των Ιουδαίων.
Θαύμασε όμως και την ταχύτητα. Αυτήν φανερώνει ο Ευαγγελιστής, όταν λέγει: «Και ιάθη ο παις αυτού εν τη ώρα εκείνη». Ακριβώς όπως είπε και στην περίπτωση του λεπρού, ότι «ευθέως εκαθαρίσθη». Διότι επεδείκνυε τη δύναμή του όχι μόνον με το να θεραπεύει, αλλά και με το να κάμνει αυτό με τρόπον παράδοξο και μάλιστα ακαριαίως. Και δεν ωφελούσε μόνον με αυτά, αλλά και με το ότι συνεχώς μαζί με την επίδειξη των θαυμάτων συνεδύαζε και τους λόγους περί της Βασιλείας των Ουρανών, και προσείλκυεν όλους προς αυτήν. Διότι και αυτούς ακόμη που απειλούσε ότι θα τους εκβάλει από τη Βασιλεία, τους απειλούσε όχι για να τους εκβάλει, αλλά για να τους προξενήσει φόβο με τους λόγους του, και έτσι να τους προσελκύσει προς αυτήν. Εάν δε ούτε με αυτόν τον τρόπον ωφελούντο, η ενοχή θα ήταν εξ ολοκλήρου ιδική τους, και όλων εκείνων που πάσχουν από την ίδιαν ασθένεια. Και αυτό ημπορεί να το ιδεί κανείς όχι μόνον στους Ιουδαίους, αλλά και στους πιστούς. Πράγματι, και ο Ιούδας υιός της Βασιλείας ήταν και άκουσε
μαζί με τους άλλους μαθητάς το επί «δώδεκα θρόνους καθιείσθε», αλλά έγινε υιός της γεέννης. Ενώ ο Αιθίοψ, αν και ήταν άνθρωπος αλλοεθνής, από εκείνους που κατάγονταν από Ανατολών και Δυσμών, θα απολαύσει τους στεφάνους μαζί με τον Αβραάμ και τον Ισαάκ και τον Ιακώβ. Το ίδιο γίνεται τώρα και σε εμάς. Διότι λέγει: «Πολλοί πρώτοι έσονται έσχατοι και πολλοί έσχατοι πρώτοι». Το λέγει αυτό ώστε ούτε εκείνοι να ραθυμούν, σαν να μην ημπορούσαν να επανέλθουν, ούτε αυτοί να παίρνουν θάρρος, σαν να ήταν αμετακίνητοι.

Ας μην έχουμε λοιπόν εμπιστοσύνη στον εαυτό μας, όσοι συμπεριλαμβανόμαστε μεταξύ των πιστών. Διότι πολλοί, αν και ανέβησαν στην κορυφή του ουρανού και επέδειξαν κάθε καρτερία και κατέλαβαν τις ερήμους και ούτε στο όνειρό τους δεν είδαν γυναίκα, έδειξαν προς στιγμήν αμέλεια, νικήθηκαν και έπεσαν στο ίδιο το βάραθρο της κακίας. Άλλοι πάλι από εκεί κάτω ανέβησαν στον ουρανό και μεταπήδησαν από τη σκηνή και την ορχήστρα στην αγγελική πολιτεία.
Εμείς όμως, έχοντας τόσα παραδείγματα από τις Γραφές και από όλη μας τη ζωή, ας προσέχουμε πολύ και ας προσπαθούμε να μην πίπτουμε χαμηλά. Αλλά και αν κάποτε πέσουμε, να μην παραμείνουμε στην κατάσταση της πτώσεως. Διότι αν ο δίκαιος Δαβίδ, επειδή προς στιγμήν αμέλησε, δέχθηκε τέτοια τραύματα, και διέπραξε δύο τόσο μεγάλα αμαρτήματα, τη μοιχεία και τον φόνο, τί θα πάθουμε εμείς που καθημερινώς αμελούμε; Μη δεις ότι έπεσε και αποθαρρυνθείς, αλλά σκέψου τι έπραξε στη συνέχεια. Πόσους θρήνους επέδειξε, πόση μετάνοια.
Ας εξοπλίσουμε λοιπόν κι εμείς τους εαυτούς μας με έργα αγαθά, ώστε κι αν πέσουμε σε κάποιο αμάρτημα, να το απαλύνουμε με αυτά. Και έτσι να καταξιωθούμε, αφού ζήσουμε την παρούσα ζωή προς δόξαν Θεού, να απολαύσουμε τη μέλλουσα, την οποία ας αξιωθούμε με τη χάρη και τη φιλανθρωπία του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, στον Οποίο ανήκει η δόξα και το Κράτος εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.
Από το βιβλίο Πατερικόν Κυριακοδρόμιον, σελίς 163 και εξής.

Επιμέλεια κειμένου, Δημήτρης Δημουλάς.

Παρασκευή 12 Ιουλίου 2024

Αποστολικό Ανάγνωσμα της Κυριακής των Αγίων Πατέρων Δ΄ Οικ. Συνόδου

 Το Αποστολικό Ανάγνωσμα της Κυριακής των Αγίων Πατέρων Δ΄ Οικ. Συνόδου



Τέκνον Τίτε, 8 πιστὸς ὁ λόγος· καὶ περὶ τούτων βούλομαί σε διαβεβαιοῦσθαι, ἵνα φροντίζωσι καλῶν ἔργων προΐστασθαι οἱ πεπιστευκότες τῷ Θεῷ. ταῦτά ἐστι τὰ καλὰ καὶ ὠφέλιμα τοῖς ἀνθρώποις· 9 μωρὰς δὲ ζητήσεις καὶ γενεαλογίας καὶ ἔρεις καὶ μάχας νομικὰς περιΐστασο· εἰσὶ γὰρ ἀνωφελεῖς καὶ μάταιοι. 10 αἱρετικὸν ἄνθρωπον μετὰ μίαν καὶ δευτέραν νουθεσίαν παραιτοῦ, 11 εἰδὼς ὅτι ἐξέστραπται ὁ τοιοῦτος καὶ ἁμαρτάνει ὢν αὐτοκατάκριτος.

12 ῞Οταν πέμψω ᾿Αρτεμᾶν πρός σε ἢ Τυχικόν, σπούδασον ἐλθεῖν πρός με εἰς Νικόπολιν· ἐκεῖ γὰρ κέκρικα παραχειμάσαι. 13 Ζηνᾶν τὸν νομικὸν καὶ ᾿Απολλὼ σπουδαίως πρόπεμψον, ἵνα μηδὲν αὐτοῖς λείπῃ. 14 μανθανέτωσαν δὲ καὶ οἱ ἡμέτεροι καλῶν ἔργων προΐστασθαι εἰς τὰς ἀναγκαίας χρείας, ἵνα μὴ ὦσιν ἄκαρποι. 15 ᾿Ασπάζονταί σε οἱ μετ’ ἐμοῦ πάντες. ἄσπασαι τοὺς φιλοῦντας ἡμᾶς ἐν πίστει. ῾Η χάρις μετὰ πάντων ὑμῶν· ἀμήν.

Απόδοση σε νεοελληνική ο Απόστολος Κυριακής των Αγίων Πατέρων Δ΄ Οικουμενικής Συνόδου

Τέκνον Τίτε, εἶναι ἀξιόπιστα τὰ λόγια αὐτά, καὶ αὐτὰ θέλω νὰ διαβεβαιώνῃς, ὥστε νὰ φροντίζουν ἐκεῖνοι ποὺ ἐπίστεψαν εἰς τὸν Θεὸν νὰ εἶναι πρωτοπόροι καλῶν ἔργων. Αὐτὰ εἶναι τὰ καλὰ καὶ ὠφέλιμα διὰ τοὺς ἀνθρώπους, ἀλλ’ ἀπόφευγε μωρὰς συζητήσεις, γενεαλογίας, ἔριδας καὶ φιλονεικίας διὰ τὸν νόμον, διότι εἶναι ἀνωφελεῖς καὶ μάταιαι. Αἱρετικὸν ἄνθρωπον μετὰ πρώτην καὶ δευτέραν νουθεσίαν, ἄφηνέ τον. Νὰ γνωρίζεις ὅτι ἕνας τέτοιος ἔχει διαστραφῆ, ἁμαρτάνει καὶ ἔτσι καταδικάζει ὁ ἴδιος τὸν ἑαυτόν του.

Ὅταν θὰ στείλω τὸν Ἀρτεμᾶν σ’ ἐσὲ ἢ τὸν Τυχικόν, φρόντισε νὰ ἔλθῃς σ’ ἐμὲ εἰς τὴν Νικόπολιν, διότι ἐκεῖ ἀπεφάσισα νὰ περάσω τὸν χειμῶνα. Τὸν Ζηνᾶν τὸν νομικόν, καὶ τὸν Ἀπολλὼ κατευόδωσέ τους μὲ ἐνδιαφέρον, διὰ νὰ μὴ τοὺς λείψῃ τίποτε. Ἂς μαθαίνουν καὶ οἱ δικοί μας νὰ εἶναι πρωτοπόροι καλῶν ἔργων εἰς ἐπειγούσας ἀνάγκας, διὰ νὰ μὴν εἶναι ἄκαρποι. Σὲ χαιρετοῦν ὄλοι ὅσοι εἶναι μαζί μου. Χαιρέτησε ἐκείνους ποὺ μᾶς ἀγαποῦν ἐν πίστει. Ἡ χάρις νὰ εἶναι μαζὶ μὲ ὅλους σας. Ἀμήν.

Σάββατο 6 Ιουλίου 2024

ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΤΗΣ ΛΕΣΒΟΥ

ΑΓΙΟΙ ΤΗΣ ΛΕΣΒΟΥ



ΙΕΡΑ  ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ



ΕΟΡΤΕΣ ΚΑΙ ΑΠΟΛΥΤΙΚΙΑ 

ΑΓΙΩΝ ΤΗΣ ΛΕΣΒΟΥ


ΠΑΝΤΩΝ ΤΩΝ ΕΝ ΤΗ ΝΗΣΩ ΛΕΣΒΩ ΔΙΑΛΑΜΨΑΝΤΩΝ ΑΓΙΩΝ

«Ἐμοί δέ λίαν ἐτιμήθησαν οἱ φίλοι σου, ὁ Θεός…»



ΕΟΡΤΟΛΟΓΙΟ



1 Σεπτεμβρίου - Ὁσίου Συμεών Στυλίτου τοῦ έκ Λέσβου.
4 Σεπτεμβρίου – Ἀνακομιδή Λειψάνων Ἁγίου Θεοδώρου τοῦ Χατζῆ.
14 Ὀκτωβρίου – Ἁγίου Ἰγνατίου Ἀρχιεπισκόπου Μηθύμνης.
9 Νοεμβρίου - Ἁγίας Θεοκτίστης Λέσβιας.
Α΄ Κυριακή μετά την 10η Νοεμβρίου - Ἀνακομιδή Λειψάνων Ἁγ. Γρηγορίου, Ἐπισκόπου Ἄσσου.
26 Νοεμβρίου - Ἁγίου Γεωργίου Χιοπολίτου.
30 Νοεμβρίου - Ἁγίου Ἀλεξάνδρου Ἀρχιεπισκόπου Μηθύμνης.
2 Ἰανουαρίου - Ἁγίου Γεωργίου (Ζώρζη) Ἴβηρος.
3 Ἰανουαρίου - Ὁσίας Θωμαϊδος Λεσβίας.
16 Ἰανουαρίου - Ἁγίου Νικολάου Μυτιληναίου.
30 Ἰανουαρίου - Ἁγίου Θεοδώρου Χατζῆ Μυτιληναίου τοῦ ἐκ Πύργων Θερμῆς.
1 Φεβρουαρίου - Ὁσίων Δαβίδ, Συμεών καί Γεωργίου τῶν Λεσβίων.
14 Φεβρουαρίου - Ἁγίου Γεωργίου Πασγιάνου ἐκ Πλαγιᾶς.
17 Φεβρουαρίου - Ἁγίου Θεοδώρου Βυζαντίου.
23 Μαρτίου - Ἁγίου Λουκᾶ.
24 - Μαρτίου -Ἀγίου Παρθενίου, Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως.
5 Ἀπριλίου - Ἁγίων Πέντε νεανίδων Μαρτύρων τῶν ἀπό Λέσβου.
7 Ἀπριλίου - Ἀγίου Γεωργίου Σημειοφόρου, Ἀρχιεπισκόπου Μυτιλήνης.
8 Ἀπριλίου - Ἁγίου Δημητρίου τοῦ ἐκ Μυστεγνῶν.
9 Ἀπριλίου καί Τρίτη Διακαινησίμου - Ἀγίων Ραφαήλ, Νικολάου, Εἰρήνης καί τῶν σύν αὐτῶ.
24 Ἀπριλίου - Ἁγίου Δούκα τοῦ Μυτιληναίου.
Δ΄ Κυριακῆ τοῦ Πάσχα, Ἀνάμνησις θαύματος τοῦ Ἀγίου Θεοδώρου τοῦ Βυζαντίου ἐν ἔτει 1832 καί τῆς ἀνακομιδῆς τοῦσεπτοῦ αὐτοῦ Λειψάνου.
11 Μαΐου - τῶν ἐν Θερμῆ Ὁσιομαρτύρων Ὁλυμπίας καί Εὐφροσύνης.
12 Μαΐου – Εὔρεση Λειψάνων Ἁγίας Εἰρήνης ἐν Θερμῆ.
16 Μαΐου - Ἁγίου Γεωργίου Ὁμολογητοῦ Ἀρχιεπισκόπου Μυτιλήνης.
29 Μαἰου - Ἁγίου Εὐθυμίου, Ἐπισκόπου Ζήλων.
Β’ Κυριακῆ Ματθαίου, τῶν ἐν Λέσβω διαλαμψάντων Ἁγίων.
2 Ἰουνίου - Ἁγίου Κωνσταντίνου Ὑψηλομετώπου τοῦ ἐξ Ἀγαρηνῶν.
13 Ἰουνίου - Εὔρεσις Λειψάνων Ἁγίου Νικολάου ἐν Καρυαῖς τῆς Θερμῆς.
3 Ἰουλίου - Εὔρεσις Λειψάνων Ἁγίου Ραφαήλ ἐν Καρυαῖς τῆς Θερμῆς.
4 Ἰουλίου - Ἀγίου Ἀνδρέου Ἐπισκόπου Κρήτης ἐν Ἐρεσῶ.
10 Ἰουλίου - Ἁγίου Γρηγορίου Ἐπισκόπου Ἄσσου.
10 Αὐγούστου - Ἁγίων Ἀναστασίου ἐξ Ἀσωμάτου καί Δημητρίου ἐξ Ἀγιάσου.
23 Αὐγούστου - Μετακομιδή τῆς Θαυματουργοῦ εἰκόνος Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου
ἐξ Ἱεροσολύμων εἰς Ἀγιάσον καί Ἁγίου Ἀγάθωνος Ἐφεσίου.

ΑΠΟΛΥΤΙΚΙΑ



ΜΗΝ ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ

ΤΗ Α΄ (1η) ΤΟΥ ΑΥΤΟΥ ΜΗΝΟΣ ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ
Μνήμη τοῦ Ὁσίου Πατρός ἡμῶν Συμεών Στυλίτου τοῦ ἐκ της Λέσβου.
Ἀπολυτίκιον. Ἦχος δ΄. Ταχύ προκατάλαβε.
Ἡ Λέσβος σέ βλάστημα, καί πρεσβευτήν πρός Χριστόν, μετά τῶν συγγόνων σου, προβαλλομένη πιστῶς, γεραίρει σε Ὅσιε. Σύ γάρ νέος Στυλίτης, Συμεών θεοφόρε, ὤφθης καί ἐπληρώθης, οὐρανίων χαρίτων, ἐξ ὧν μετάδος Ἅγιε, τοῖς μακαρίζουσι.

ΤΗ Δ΄ (4η) ΤΟΥ ΜΗΝΟΣ ΣΕΠΤΕΜΡΒΙΟΥ
Εὔρεσις τῶν Ἁγίων Λειψάνων τοῦ Νεομάρτυρος Ἁγίου Θεοδώρου Χατζῆ τοῦ Μυτιληναίου τοῦ έκ Πύργων Θερμῆς καταγομένου, ἐν ἔτει 1967, οὗ ἡ μνήμη τῆ Λ΄ Ἰανουαρίου.
Ἀπολυτίκιον. Ἦχος δ΄. Ταχύ προκατάλαβε.
Ἐκ Πύργων ἐβλάστησας, καί ἐν Μυτιλήνη σαφῶς, ἀθλήσας Θεόδωρε, ὑπέρ Χριστοῦ τοῦ Θεοῦ, ἀξίως δεδόξασαι. Ὅθεν τά λείψανά σου, Νεομάρτυς εὐρόντες, χάριν ἐκ τούτων θείαν, κομιζόμεθα πίστει, δοξάζοντες τόν Κύριον, τόν σέ στεφανώσαντα.

ΜΗΝ ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ

ΤΗ ΙΔ΄ (14η) ΤΟΥ ΑΥΤΟΥ ΜΗΝΟΣ ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ
Μνήμη τοῦ Ἁγίου Ἰγνατίου Ἀρχιεπισκόπου Μηθύμνης τοῦ Θαυματουργοῦ.
Ἀπολυτίκιον. Ἦχος α΄.
Τόν ποιμενάρχην Μηθύμνης Ἰγνάτιον ἄσμασι, τόν μετά πάντων Ἁγίων δοξασθέντα ἐν θαύμασιν, ὑμνήσωμενἀπαύστως οἱ πιστοί, συμφώνως ἐν τῆ τούτου ἑορτή καί ὡς πλεῖστα κατιδόντες ὑπ’ αὐτοῦ, θεραπευθέντα πάθηἐκβοήσωμεν. Δόξα τῶ σέ δοξάσαντι, Δόξα τῶ σέ στεφανώσαντι, Δόξα τῶ ἐνεργοῦντι διά σοῦ πάσιν ἰάματα.



ΜΗΝ ΝΟΕΜΒΡΙΟΣ

ΤΗ Θ΄ (9η) ΤΟΥ ΜΗΝΟΣ ΝΟΕΜΒΡΊΟΥ
Μνήμη τῆς Ἁγίας Θεοκτίστης τῆς Λεσβίας.

Ἀπολυτίκιον. Ἦχος πλ. α΄.
Τῆς Μηθύμνης τόν γόνον καί θεῖον βλάστημα καί Παρίων τό κλέος καί τό ἐντρύφημα, Θεοκτίστην τήν Ἁγίαν εὐφημήσωμεν. Χαίροις βοῶντες πρός Αὐτήν, καλλιπάρθενε ἀμνάς καί Νύμφη τοῦ Θεοῦ Λόγου, ὧ καί πρεσβεύεις ἀδιαλείπτως τοῦ σωθῆναι τάς ψυχάς ἡμῶν.

ΤΗΝ Α΄ ΚΥΡΙΑΚΗ ΜΕΤΑ ΤΗΝ Ι΄ (10η) ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ
Ἡ ἀνακομιδή τῶν Λειψάνων τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου Ἐπισκόπου Ἄσσου τοῦ Θαυματουργοῦ, ἐν ἔτει 1936 καί τῆμετακομιδή αὐτῶν εἰς Σκόπελον Γέρας.
Ἀπολυτίκιον. Ἦχος α΄. Τοῦ λίθου σφραγισθέντος.
Τούς ἄθλους τῶν Ἁγίων θερμῶς ἐπιζηλώσας, ἐδείχθης ἐν τῶ κόσμω ἰσάγγελος τόν βίον, ἐτίμησας ἥν εἴληφαςἀρχήν, τό τάλαντον αὐξήσας τοῦ Χριστοῦ καί ὁσίως διαπρέψας ταῖς ἀρεταῖς σου πάντας κατεφώτισας. Δόξα τῶ ὅν ἠγάπησας πολύ, δόξα τῶ σέ θαυμαστώσαντι, δόξα τῶ ὧ παρίστασαι Χριστῶ, Πάτερ Γρηγόριε.

ΤΗ ΚΣΤ΄ (26η) ΤΟΥ ΜΗΝΟΣ ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ
Μνήμη τοῦ Νεομάρτυρος Ἁγίου Γεωργίου τοῦ Χιοπολίτου.
Ἀπολυτίκιον. Ἦχος α΄. Τοῦ λίθου σφραγισθέντος.
Πληθύς Κυδωνιέων ἐν ὠδαῖς εὐφημήσωμεν, ἡμῶν τόν πολιοῦχον, καί τῆς Χίου τό καύχημα, τῆς πίστεως πρόμαχον θερμόν, Γεώργιον ὁλίτην τόν στερρόν, ἐπλάκη γάρ γενναίως τῶ δυσμενεῖ, καί τοῦτον κατηκόντισεν.Ὅθεν ἐν οὐρανοῖς στεφηφορῶν, μάρτυσι συναγάλλεται, καί ἡμῖν ἐξευμενίζεται, τόν μόνον φιλάνθρωπον.

ΤΗ Λ΄ (30η) ΤΟΥ ΜΗΝΟΣ ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ
Μνήμη τοῦ Ἁγίου Ἀλεξάνδρου Ἀρχιεπισκόπου Μηθύμνης.
Ἀπολυτίκιον. Ἦχος δ΄. Ταχύ προκατάλαβε.
Τριάδα ἐκήρυξας τήν Παναγίαν σοφέ, φυλάξας ἁγνότητα καί παρθενίαν καλῶς Πατέρων ἐκλόγιον. Ὅθεν καί τοῦ Κυρίου φίλος γνήσιος ὤφθης, ὧ καί θερμῶς πρεσβεύεις, ποιμενάρχα Μηθύμνης, Ἀλέξανδρε θεοφόρε, Λεσβίων καύχημα.


ΜΗΝ ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ

ΤΗ Β΄ (2α) ΤΟΥ ΜΗΝΟΣ ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ
Μνήμη τοῦ Νεομάρτυρος Ἁγίου Γεωργίου τοῦ Ἴβηρος.

Ἀπολυτίκιον. Ἦχος δ΄. Ταχύ προκατάλαβε.
Παμμάκαρ Γεώργιε, τῆς Ἰβρίας βλαστός Λεσβίων ἀγλάϊσμα, Νεομαρτύρων λαμπρόν καί θεῖον ὑπόδειγμα. Κύριον νῦν δυσώπει εἰρηνεῦσαι τόν κόσμον, δοῦναι δέ τοῖς ὑμνοῦσι τῶν πταισμάτων τήν λύσιν, ὡς ἔχων παρρησίαν ἀξιοθαύμαστε.

ΤΗ Γ΄ (3η)ΤΟΥ ΜΗΝΟΣ ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ
Μνήμη τῆς Ὁσίας μητρός ἡμῶν Θωμαΐδος τῆς Λεσβίας τῆς Θαυματουργοῦ.

Ἀπολυτίκιον. Ἦχος δ΄. Ταχύ προκατάλαβε.
Τάς θλίψεις τοῦ βίου σου, ὡς προσφοράν λογικήν, Χριστῶ προσενέγκασα, τήν τῶν θαυμάτων ἰσχύν, Ὁσίαἀντείληφας. Ὅθεν ὡς συζυγίας, ὑποτύπωσιν θείαν, μέλπομεν Θωμαΐς σε, καί πιστῶς σοι βοῶμεν, χαῖρε τῆς νήσου Λέσβου, σεμνόν ἐγκαλλώπισμα.

ΤΗ ιςτ΄ (16η) ΤΟΥ ΜΗΝΟΣ ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ
Μνήμη τοῦ Ἁγίου καί Ἐνδόξου Νεομάρτυρος Νικολάου τοῦ Μυτιληναίου.

Ἀπολυτίκιον. Ἦχος πλ. α΄.
Νεομάρτυς Κυρίου ἀξιοθαύμαστε, τού τήν μνήμην τελοῦντας τοῦ μαρτυρίου σου, καί ἀθροισθέντας τῶ ναῶπεριφρούρησον, ἀπό πάσης ἀπειλῆς σεισμοῦ, λοιμοῦ τε καί ὀργῆς, Νικόλαε νεομάρτυς, βραβεύων πᾶσιν εἰρήνην πταισμάτων λύσιν καί μέγα ἔλεος.

ΤΗ Λ΄ (30η) ΤΟΥ ΜΗΝΟΣ ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ
Μνήμη τοῦ Ἁγίου Νεομάρτυρος Θεοδώρου Χατζῆ τοῦ Μητιληναίου +1784
Βλ. Ἀπολυτίκιο στίς 4 Σεπτεμβρίου.




ΜΗΝ ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ

ΤΗ Α΄ (1η)ΤΟΥ ΜΗΝΟΣ ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ
Μνήμη τῶν Ὁσίων καί Θεοφόρων Πατέρων ἡμῶν καί αὐταδέλφων Δαβίδ, Συμεών καί Γεωργίου τῶν Λεσβίων.

Άπολυτίκιον. Ἦχος α΄. Τῆς ἐρήμου πολίτης.
Τριάς ἡ τῶν Ὁσίων τά τῆς Λέσβου βλαστήματα, Δαβίδ ὁ θεοφόρος, Συμεών καί Γεώργιος, οἱ ζήσαντεςἰσάγγελον ζωήν, καί δόξης μετασχόντες θεϊκῆς, πάσι δότε αἰτημάτων τάς δωρεάς, τοῖς πίστει άνακράζουσι, δόξα τῶ ἐνισχύσαντι ὑμᾶς, δόξα τῶ θαυμαστώσαντι, δόξα τῶ ἐνεργοῦντι δι’ ὑμῶν, πᾶσιν ἰάματα.

ΤΗ ΙΔ΄ (14η) ΤΟΥ ΜΗΝΟΣ ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ
Μνήμη τοῦ Νεομάρτυρος Ἁγίου Γεωργίου τοῦ ἐκ Πλαγιᾶς Πλωμαρίου τοῦ Πασγιάνου +1693.

Ἀπολυτίκιον. Ἦχος πλ. α΄. Τον συνάναρχον Λόγον.
Ἡ πληθύς τῶν Λεσβίων τέρπου καί χόρευε, καί τήν πάμφωτον μνήμην τοῦ Νεομάρτυρος Γεωργίου, τοῦστερροῦ ὁπλίτου τίμησον, ὅτι ἐν χρόνοις χαλεποῖς ἐναθλήσας καρτερῶς ἐνίκησε τόν βελίαρ, καί νῦν ἐν πόλω πρεσβεύει ὑπέρ τῶν πίστει γεραιρόντων αὐτόν.

Δόξα. Ἦχος δ΄. Ταχύ προκατάλαβε.
Ἡ Λέσβος εὐφραίνεται σῆ πανηγύρει φαιδρῶς καί ἄδει ἑόρτια ἄσματα μέλπουσα τούς ἄθλους σου, Ἅγιε. Σύ γάρ Νεομαρτύρων τῆ χορεία συνήφθης, αἵματι καί βασάνοις ἐναθλήσας γενναίως, Γεώργιε παμμάκαρ, ὑπέρ τῆς πίστεως.


ΤΗ ΙΖ΄ (17η) ΤΟΥ ΜΗΝΟΣ ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ
Μνήμη τοῦ Νεομάρτυρος Ἁγίου Θεοδώρου τοῦ Βυζαντίου.

Ἀπολυτίκιον. Ἦχος α΄.
Τῶ Θεῶ ὥσπερ δῶρον φερωνύμως, Θεόδωρε, δι’ ἀθλήσεως πόνον προσηνέχθης πολύτιμον, καί ἄμωμον θῦμα καί δεκτή, παμμάκαρ, ἐγένου προσφορά, ὅθεν πόθω συνελθόντες, τούς σούς ἀγῶνας ἐν ὕμνοις γεραίρομεν, καί δόξαν προσάγομεν Θεῶ, τῶ θαυμαστῶς σε ἐνισχύσαντι, κατ’ ἐχθρῶν ὁρωμένων καί ἀοράτων, πολύαθλε.


ΜΗΝ ΜΑΡΤΙΟΣ

ΤΗ ΚΓ΄ (23η) ΤΟΥ ΜΗΝΟΣ ΜΑΡΤΙΟΥ
Μνήμη τοῦ Νεομάρτυρος Ἁγίου Λουκᾶ +1802.

Ἀπολυτίκιον. Ἦχος δ΄. Ὁ ὑψωθείς ἐν τῶ Σταυρῶ.
Ἀσκητικῶς προγυμνασθείς ἐν τῶ Ἄθω, τάς νοητάς τῶν δυσμενῶν παρατάξεις, τῆ πανοπλία ὤλεσας παμμάκαρ τοῦ Σταυροῦ, αὔθις δέ πρός ἄθλησιν, ἀνδρικῶς ἀπεδύσω, κτείνας τούς τῆς πίστεως αἰσθητούς πολεμίους.Ὁσιομάρτυς ξίφει νοητῶ, διό ἐστέφθης, Λουκᾶ διττοῖς στέμμασιν.


ΤΗ ΚΔ΄ (24η) ΤΟΥ ΜΗΝΟΣ ΜΑΡΤΙΟΥ
Μνήμη τοῦ Ἁγίου καί ἐνδόξου Ἱερομάρτυρος Παρθενίου Πατριάρχου
Κωνσταντινουπόλεως +1657.

Ἀπολυτίκιον. Ἦχος γ’. Θείας πίστεως.
Θεῖον βλάσημα, τῆς Μυτιλήνης, ποιμήν ἔνθεος, τοῦ Βυζαντίου, ἀνεδείχθης Ἱεράρχα Παρθένιε- καί μαρτυρίου ἀνύσας τόν δίαυλον, τόν δι’ ἀγχόνης ὑπέμεινας θάνατον. Πάτερ Ὅσιε, Χριστόν τόν Θεόν ἱκέτευε, δωρήσασθαι ἡμῖν τό μέγα ἔλεος.



ΜΗΝ ΑΠΡΙΛΙΟΣ

ΤΗ Ε΄ (5η) ΤΟΥ ΜΗΝΟΣ ΑΠΡΙΛΙΟΥ
Μνήμη τῶν Ἁγίων πέντε Μαρτύρων νεανίδων τῶν ἀπό Λέσβου.

Ἀπολυτίκιον. Ἦχος πλ. α΄. Τον συνάναρχον Λόγον.
Αἱ πεντάριθμοι κόραι καί καλλιπάρθενοι, ἐκ τῆς Λέσβου ὠς ἄνθη τερπνά ἐξήνθησαν, καί ἀγάπη θεϊκῆ τόν νοῦν πτερώσασαι, ὡμολόγησαν Χριστόν, ὑπέρ οὗ τάς κεφαλάς, ἐτμήθησαν στερροψύχως- ἄς εὐφημήσωμεν πάντες, ὡς εὐκλεεῖς Παρθενομάρτυρες.

ΤΗ Ζ΄ (7η) ΤΟΥ ΜΗΝΟΣ ΑΠΡΙΛΙΟΥ
Μνήμη τοῦ ἐν Ἀγίοις Πατρός ἡμῶν Γεωργίου Ἀρχιεπισκόπου Μυτιλήνης τοῦ Σημειοφόρου.

Ἀπολυτίκιον. Ἦχος δ΄. Ταχύ προκατάλαβε.
Ὁ πύργος ὁ ἄσειστος τῆς Ἐκκλησίας Χριστοῦ, ὁ μέγας Γεώργιος, τῆς Μυτιλήνης ποιμήν, φωστήρ ὁπαμμέγιστος, ἄνωθεν συγκαλεῖται τῶν ἀγγέλων τάς τάξεις, κάτωθεν συναθροίζει τῶν ἀνθρώπων τά πλήθη,ὁμόφωνον ἀναπέμψαι δόξαν Χριστῶ τῶ Θεῶ.

ΤΗ Θ΄ (9η) ΤΟΥ ΜΗΝΟΣ ΑΠΡΙΛΙΟΥ
Μνήμη τῶν Ἁγίων νεοφανῶν Μαρτύρων Ραφαήλ, Νικολάου καί Εἰρήνης. (Ἡ μνήμη αὐτῶν εἶναι μετατιθεμένη καί ἑορτάζεται τήν Τρίτη τῆς Διακαινησίμου ἑβδομάδος).

ΤΗ ΚΔ΄ ΤΟΥ ΜΗΝΟΣ ΑΠΡΙΛΙΟΥ
Μνήμη τοῦ Ἁγίου καί ἐνδόξου Νεομάρτυρος Δούκα τοῦ Μυτιληναίου μαρτυρήσαντος ἐν Κωνσταντινουπόλειἐν ἔτει 1564.

Ἀπολυτίκιον. Ἦχος δ΄.
Ὡς τῶν Ὀρθοδόξων ὁ ἐμψυχωτής, Νεομαρτύρων ὁ ἐμπνευστής, τῶν Λεσβίων ὁ βλαστός, Ἐκκλησίαςὑπέρμαχος, ἀθλητά Δούκα, μεγαλοφώνως τιμῶμέν σε, πρέσβευε Χριστῶ τῶ Θεῶ σωθῆναι τάς ψυχάς ἡμῶν.



ΜΗΝ ΜΑΪΟΣ

ΤΗ ΙΑ΄ (11η) ΤΟΥ ΜΗΝΟΣ ΜΑΪΟΥ
Μνήμη τῆς Ἁγίας Ὁσιομάρτυρος Ὀλυμπίας τῆς νεοφανοῦς ἀσκησάσης καί ἀθλησάσης ἐν τῆ Ἱερᾶ ΜονῆΚαρυῶν, Θερμῆς Λέσβου.

Ἀπολυτίκιον. Ἦχος δ΄. Ταχύ προκατάλαβε.
Ὁσίως μονάσασα, τῶν Καρυῶν τῆ Μονῆ, ἐν ταύτη ἐνήθλησας, τῶν πειρατῶν τῆ χειρί, κτανθεῖσα θεόληπτε,Ὅθεν ἄρτι γνωσθεῖσα, ἐπινεύσει τῆ θεία, ἔδειξας Ὁλυμπία, τήν σήν ἄθλησιν πᾶσι, διό σε Ὁσιομάρτυς, Χριστοῦ μακαρίζομεν.

Ἔτερον. Ἦχος α΄. Τῆς ἐρήμου πολίτης.
Θεῶ ἀνατεθεῖσα ἐκ νεότητος πάνσεμνε, ἐμόνασας ὁσίως, καί ἀνδρείως ἐνήθλησας, διό ἐπιφανεῖσα μυστικῶς,ἐδήλωσας τήν ἄθλησιν τήν σήν, ἥν ὑμνοῦμεν Ὀλυμπία ἀσματικῶς βοῶντες Ὁσιομάρτυς, δόξα τῶ δεδωκότι σοιἰσχύν δόξα τῶ σέ στεφανώσαντι, δόξα τῶ τοῖς Ἁγίοις Ἀθληταῖς, λαμπρῶς σέ ἀριθμήσαντι.


ΤΗ ΙΒ΄ (12η) ΤΟΥ ΜΗΝΟΣ ΜΑΪΟΥ
Εὔρεσις τῶν ἱερῶν Λειψάνων τῆς Ἁγίας Παρθενομάρτυρος Εἰρήνης ἐν Καρυαῖς τῆς Θερμῆς. (Ψάλλεται τῆι΄(10η) Ἰουλίου ἐπί τῆ εὐρέσει τῶν σεπτῶν Λειψάνων τῶν νεοφανῶν Ἁγίων Ραφαήλ, Νικολάου καί Εἰρήνης).

ΤΗ Ιςτ΄ (16η) ΤΟΥ ΜΗΝΟΣ ΜΑΪΟΥ
Μνήμη τοῦ ἐν Ἁγίοις πατρός ἡμῶν Γεωργίου Ἀρχιεπισκόπου Μυτιλήνης τοῦ Ὁμολογητοῦ.
(βλ. 1η Φεβρουαρίου όπου ο Άγιος Γεώργιος συνεορτάζει με τους Αγίους αδελφούς του).

ΜΗΝ ΙΟΥΝΙΟΣ

ΤΗ Β΄ (2α) ΤΟΥ ΜΗΝΟΣ ΙΟΥΝΙΟΥ
Μνήμη τοῦ Νεομάρτυρος Ἁγίου Κωνσταντίνου Ὑψηλομετώπου τοῦ ἐξ Ἀγαρηνῶν.

Ἀπολυτίκιον. Ἦχος γ’. Θείας πίστεως.
Πᾶσαν ηὔφρανας, πιστῶν χορείαν, καί κατήσχυνας, τούς Ἄγαρ γόνους, ἀνακηρύξας λαμπρῶς τήν εὐσέβειαν, καί ὑπομείνας ἀνύποιστα βάσανα, ὦ Κωνσταντῖνε Μαρτύρων ἀγλάϊσμα. Ὡς οὖν ἔτυχες, οὗπερ ἐπόθειςἀοίδιμε, μνημόνευε ἡμῶν τῶν εὐφημούντων Σε.

Ἔτερον. Ἦχος δ΄. Ταχύ προκατάλαβε.
Φωσφόρος ἀνέτειλε, τῆ Ἐκκλησία Χριστοῦ, ἡ μνήμη τῶν ἄθλων σου, φωτός πληροῦσα αὐτήν, Μαρτύρωνἐκσφράγισμα, ἔνδοξε Κωνσταντῖνε, λύουσα τήν ἀπάτην, γόνων τῶν ἐκ τῆς Ἄγαρ, λάμπουσα δέ πλουσίως, τάς ψυχάς τῶν ἐν πίστει, τήν μνήμην σου τελούντων ἀειμακάριστε.

ΤΗ ΙΓ΄ (13η) ΤΟΥ ΜΗΝΟΣ ΙΟΥΝΙΟΥ
Εὔρεσις τῶν σεπτῶν Λειψάνων τοῦ Ἱερομάρτυρος Ἁγίου Νικολάου ἐν Καρυαῖς τῆς Θερμῆς. (Ψάλλεται τῆ Γ΄ (3η) Ἰουλίου).


ΜΗΝ ΙΟΥΛΙΟΣ

ΤΗ Γ΄ (3η) ΤΟΥ ΜΗΝΟΣ ΙΟΥΛΙΟΥ
Εὔρεσις τῶν σεπτῶν Λειψάνων τοῦ Ἱερομάρτυρος Ἁγίου Ραφαήλ ἐν Καρυαῖς τῆς Θερμῆς.

Ἀπολυτίκιον. Ἦχος δ΄. Ταχύ προκατάλαβε.
Τῆς Λέσβου τό πλήρωμα καί ὀρθοδόξων πληθύς, ἐν πίστει ἀθροίσθητε ἐν Καρυαῖς τῆς Θερμῆς, ἐνθέως κραυγάζοντες. Κύριε, Ἱκεσίαις, Σῶν ἱερομαρτύρων, Ραφαήλ, Νικολάου καί παρθένου Εἰρήνης, ἡμῖν πᾶσι παράσχου, πταισμάτων ἄφεσιν.

ΤΗ Δ΄ (4η) ΤΟΥ ΜΗΝΟΣ ΙΟΥΛΙΟΥ
Μνήμη τοῦ Ἀγίου Ἀνδρέου Ἐπισκόπου Κρήτης, ποητοῦ τοῦ Μ. Κανόνος, τοῦ ἐν Ἐρεσῶ ἐνταφιασθέντος.

Ἀπολυτίκιον. Ἦχος δ΄. Ταχύ προκατάλαβε.
Σοφία διέπρεψας, καί ἀρετῶν τῶ φωτί, καί Κρήτης γεγένησαι, ἀρχιερεύς εὐκλεής, Ἀνδρέα Πατήρ ἡμῶν, ὅθενἐν Ἐρεσῶ δέ, κοιμηθείς Ἱεράρχα, ταύτην καθαγιάζεις,τῶ ἁγίω σου σκήνει, αἰτούμενος τοῖς πᾶσιν, εἰρήνην καί θεῖον ἔλεος.

Ἔτερον. Ἦχος α΄.
Αἰνέσωμεν συμφώνως τῆς Κρήτης τόν Ποιμένα καί τόν ποιητήν τοῦ Μεγάλου Κανόνος καί ἀριστέα, Ἀνδρέαν τόν ἔνδοξον πιστοί καί μέγιστον προστάτην Ἐρεσοῦ καί βοήσωμεν οἱ πάντες, τῶ Χριστῶ τῶ σώζοντι ἡμᾶς ἐκ πειρασμῶν. Δόξα τῆ ἀγαθότητι τῆ σῆ δόξα τῆ εὐσπλαχνία σου, δόξα τῆ οἰκονομία σου μόνε φιλάνθρωπε.

Ἦχος πλ. α΄. Τόν συνάναρχον Λόγον.
Τοῦ Δαβίδ τήν κινύραν Πάτερ μιμούμενος, ἐν Ἐκκλησία Ὁσίων προσάδεις ἄσμα καινόν, ὡς σοφός ὑφηγητής τοῦ θείου Πνεύματος, σύ γάρ ἐβρόντησας ἡμῖν, τάς τῆς χάριτος ὠδάς, καί λόγον δικαιοσύνης, Ἀνδρέα Πατέρων κλέος, πρός σωτηρίαν τῶν ψυχῶν ἡμῶν.

ΤΗ Ι΄ (10η) ΤΟΥ ΜΗΝΟΣ ΙΟΥΛΙΟΥ
Μνήμη τοῦ ἐν Ἁγίοις Πατρός ἡμῶν Γρηγορίου Ἐπισκόπου Ἄσσου τοῦ Θαυματουργοῦ.

Ἀπολυτίκιον. Ἦχος α΄.
Τούς ἄθλους τῶν Ἁγίων θερμῶς ἐπιζηλώσας ἐδείχθης ἐν τῶ κόσμω ἰσάγγελος τόν βίον, ἐτίμησας ἥν εἴληφαςἀρχήν, τό τάλαντον αὐξήσας τοῦ Χριστοῦ καί ὁσίως διαπρέψας ταῖς ἀρεταῖς σου πάντας κατεφώτισας. Δόξα τῶ ὅν ἡγάπησας πολύ, δόξα τῶ σέ θαυμαστώσαντι, δόξα τῶ ὦ παρίστασαι Χριστῶ, Πάτερ Γρηγόριε.

ΜΗΝ ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ

ΤΗ ΙΑ΄ (11η) ΤΟΥ ΜΗΝΟΣ ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ
Μνήμη τῶν Ἁγίων Νεομαρτύρων Ἀναστασίου ἐξ Ἀσωμάτου καί Δημητρίου ἐξ Ἀγιάσου.

Ἀπολυτίκιον. Ἦχος γ’. Θείας πίστεως.
Θεῖοι ὄρπηκες τῆς νήσου Λέσβου, ἀνεδείχθητε, χρόνοις ὑστέροις, Ἀναστάσιε ὁμοῦ καί Δημήτριε, ὑπέρ Χριστοῦ ὁμοφρόνως ἀθλήσαντες, καί τόν ἀρχαῖον ἐχθρόν καταισχύναντες. Νέοι Μάρτυρες, Χριστῶ τῶ Θεῶπρεσβεύσατε, δωρήσασθαι ἡμῖν τό μέγα ἔλεος.

ΤΗ ΚΓ΄ (23η) ΤΟΥ ΜΗΝΟΣ ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ
Ἡ Μετακομιδή τῆς Ἱερᾶς καί Θαυματουργοῦ εἰκόνος Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου ἐξ Ἱεροσολύμων εἰςἈγιάσον καί Ἀγάθωνος τοῦ Ἐφεσίου.

Ἀπολυτίκιον. Ἦχος δ΄. Ταχύ προκατάλαβε.
Τῆ θεία Εἰκόνι σου ἡ Ἀγιάσος ἁγνή χορεύει καί γάνυται καί μεγαλύνει ἀεί. Τήν δόξαν σου ἄχραντε, ταύτην γάρ μεταχθεῖσαν ἐκ Σιών τῆς ἁγίας κέκτηται πλοῦτον μέγαν, καί βοᾶ καυχωμένη. Χαῖρε Κεχαριτωμένη, ὁΚύριος μετά σοῦ.





ΑΚΟΛΟΥΘΙΑΙ ΚΙΝΗΤΟΥ ΕΟΡΤΟΛΟΓΙΟΥ

Τῆ Τρίτη τῆς Διακαινησίμου, ἡ Μνήμη τοῦ Ἀγίου Ραφαήλ καί τῶν σύν αὐτῶ.

Ἀπολυτίκιον. Ἦχος δ΄. Ταχύ προκατάλαβε.
Ἐν Λέσβω ἀθλήσαντες, ὑπέρ Χριστοῦ τοῦ Θεοῦ, αὐτήν ἡγιάσατε, τῆ τῶν Λειψάνων ὑμῶν, εὐρέσει μακάριοι,ὅθεν ὑμᾶς τιμῶμεν, Ραφαήλ θεοφόρε, ἅμα σύν Νικολάω, καί παρθένω Εἰρήνη, ὡς θείους ἡμῶν προστάτας, καί πρέσβεις πρός Κύριον.

Ἔτερον. Άπολυτίκιον. Ἦχος α΄. Τῆς ἐρήμου πολίτης.
Τῆς Ἰθάκης τόν γόνον καί τῆς Λέσβου τό καύχημα, Ὀσιομαρτύρων τήν δόξαν, Ραφαήλ εὐφημήσωμεν, ἀρτίως γάρ ἡμῖν φανερωθείς, ἰάματα πηγάζει τοῖς πιστοῖς, καί κατ’ ὄναρ καί καθ’ ὕπαρ, ὑπερφυῶς ὀπτάνεται τοῖς κράζουσι. Δόξα τῶ δεδωκότι σοι ἰσχύν, δόξα τῶ σε θαυμαστώσαντι, δόξα τῶ ἐκπληροῦντι διά σοῦ, ἡμῶν τά αἰτήματα.

Τῆ Δ΄ Κυριακῆ τοῦ Πάσχα, ἡ Ἀνάμνησις τῆς διά τοῦ θαύματος τοῦ Ἀγίου Θεοδώρου τοῦ Βυζαντίου διασώσεως τῆς πόλης Μυτιλήνης καί νήσου τῆς Λέσβου ἀπό τῆς θανατηφόρου πανώλους ἐν ἔτει 1832 καί τῆςἀνακομιδῆς τοῦ σεπτοῦ αὐτοῦ Λειψάνου.

Ἀπολυτίκιον. Ἦχος δ΄. Ταχύ προκατάλαβε.
Τό πάντιμον Λείψανον τοῦ Θεοδώρου, πιστοί, ἐνδόξως τιμήσωμεν ὡς θησαυρόν τιμαλφῆ, καί πάντες βοήσωμεν, Σῶσον ἐκ τῶν κινδύνων τούς πιστῶς σε ὑμνοῦντας, ὡς πότε σύ ἐρρύσω ἐκ πανώλους τήν πόλιν καί πάντας περιφρούρησον ταῖς ἱκεσίαις σου.

Τῆ Β’ Κυριακῆ Ματθαίου, ἡ Ἀκολουθία τῶν ἐν Λέσβω διαλαμψάντων Ἁγίων.
Άπολυτίκιον. Ἦχος α΄. Τῆς ἐρήμου πολίτης.
Τούς ἐκ Λέσβου ὡς ἄστρα νοητά ἀνατείλαντας, καί ἀπό χωρῶν διαφόρων ἐν αὐτῆ διαπρέψαντας, Ὁσίους τε καί Μάρτυρας ὁμοῦ, καί θείους Ϊεράρχας τοῦ Χριστοῦ, ἐν μιᾶ ἀνευφημήσωμεν ἑορτῆ οἱ Λέσβιοι κραυγάζοντες, δόξα τῶ ἐνισχύσαντι ὑμᾶς, δόξα τῶ θαυμαστώσαντι, δόξα τῶ δι’ ὑμῶν περιφανῶς, τήν νῆσονἡμῶν κλείσαντι.

Ἀπολυτίκιον. Ἦχος γ’. Θείας πίστεως.
Θεῖον σύστημα κλεινῶν Ὁσίων, καί ὁμήγυριν Ἀρχιερέων, καί Μαρτύρων ἀκαθαίρετον φάλαγκα, ἡ νῆσος Λέσβος γεραίρει χορεύουσα, ὡς ἐν αὐτῆ τόν Χριστόν μεγαλύνοντας, καί πρεσβεύοντας δωρήσασθαι ταῖς ψυχαῖς ἡμῶν εἰρήνην ἀληθῆ καί μέγα ἔλεος.



ΕΙΣ ΔΟΞΑΝ ΚΥΡΙΟΥ

http://stratisandriotis.blogspot.com/2009/05/blog-post_5072.html?spref=fb