Αποστολικό Ανάγνωσμα της Κυριακής Τελώνου και Φαρισαίου

Τέκνον Τιμόθεε, σὺ δὲ παρηκολούθηκάς μου τῇ διδασκαλίᾳ, τῇ ἀγωγῇ, τῇ προθέσει, τῇ πίστει, τῇ μακροθυμίᾳ, τῇ ἀγάπῃ, τῇ ὑπομονῇ, τοῖς διωγμοῖς, τοῖς παθήμασιν, οἷά μοι ἐγένοντο ἐν ᾿Αντιοχείᾳ, ἐν ᾿Ικονίῳ, ἐν Λύστροις, οἵους διωγμοὺς ὑπήνεγκα! καὶ ἐκ πάντων με ἐρρύσατο ὁ Κύριος.

Καὶ πάντες δὲ οἱ θέλοντες εὐσεβῶς ζῆν ἐν Χριστῷ ᾿Ιησοῦ διωχθήσονται· πονηροὶ δέ ἄνθρωποι καὶ γόητες προκόψουσιν ἐπὶ τὸ χεῖρον, πλανῶντες καὶ πλανώμενοι. σὺ δὲ μένε ἐν οἷς ἔμαθες καὶ ἐπιστώθης, εἰδὼς παρὰ τίνος ἔμαθες, καὶ ὅτι ἀπὸ βρέφους τὰ ἱερὰ γράμματα οἶδας, τὰ δυνάμενά σε σοφίσαι εἰς σωτηρίαν διὰ πίστεως τῆς ἐν Χριστῷ ᾿Ιησοῦ. πᾶσα γραφὴ θεόπνευστος καὶ ὠφέλιμος πρὸς διδασκαλίαν, πρὸς ἔλεγχον, πρὸς ἐπανόρθωσιν, πρὸς παιδείαν τὴν ἐν δικαιοσύνῃ, ἵνα ἄρτιος ᾖ ὁ τοῦ Θεοῦ ἄνθρωπος, πρὸς πᾶν ἔργον ἀγαθὸν ἐξηρτισμένος.

Απόδοση σε νεοελληνική ο Απόστολος Κυριακής Τελώνου και Φαρισαίου

Τέκνον Τιμόθεε, σὺ ὅμως, παρακολούθησες τὴν διδασκαλίαν μου, τὸν τρόπον τῆς ζωῆς, τὴν πρόθεσιν, τὴν πίστιν, τὴν μακροθυμίαν, τὴν ἀγάπην, τὴν ὑπομονήν, τοὺς διωγμούς, τὰ παθήματα, τὰ ὁποῖα μοῦ συνέβησαν εἰς τὴν Ἀντιόχειαν, εἰς τὸ Ἰκόνιον, εἰς τὰ Λύστρα. Πόσους διωγμοὺς ὑπέφερα καὶ ἀπὸ ὅλα μὲ ἔσωσεν ὁ Κύριος.

Καὶ ὅλοι ὅσοι θέλουν νὰ ζήσουν εὐσεβῶς ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ θὰ διωχθοῦν. Πονηροὶ ὅμως ἄνθρωποι καὶ ἀπατεῶνες θὰ προκόψουν εἰς τὸ χειρότερον πλανῶντες καὶ πλανώμενοι. Σὺ ὅμως, μένε εἰς ἐκεῖνα ποὺ ἔμαθες καὶ διὰ τὰ ὁποῖα ἀπέκτησες βεβαιότητα, διότι ξέρεις ἀπὸ ποιὸν τὰ ἔμαθες, καὶ διότι ἀπὸ τῆς βρεφικῆς ἡλικίας ξέρεις τὰ ἱερὰ γράμματα, τὰ ὁποῖα ἔχουν τὴν δύναμιν νὰ σὲ ὁδηγήσουν εἰς τὴν σοφίαν πρὸς σωτηρίαν διὰ τῆς πίστεως τῆς ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ. Κάθε θεόπνευστη γραφὴ εἶναι καὶ ὠφέλιμη πρὸς διδασκαλίαν, πρὸς ἔλεγχον, πρὸς ἐπανόρθωσιν, πρὸς διαπαιδαγώγησιν ἐν δικαιοσύνῃ, διὰ νὰ εἶναι τέλειος ὁ ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ, κατηρτισμένος πρὸς κάθε ἔργον καλόν.

Εἶπεν ὁ Κύριος τήν παραβολήν ταύτην· ἄνθρωποι δύο ἀνέβησαν εἰς τὸ ἱερὸν προσεύξασθαι, ὁ εἷς Φαρισαῖος καὶ ὁ ἕτερος τελώνης. ῾Ο Φαρισαῖος σταθεὶς πρὸς ἑαυτὸν ταῦτα προσηύχετο· ὁ Θεός, εὐχαριστῶ σοι ὅτι οὐκ εἰμὶ ὥσπερ οἱ λοιποὶ τῶν ἀνθρώπων, ἅρπαγες, ἄδικοι, μοιχοί, ἢ καὶ ὡς οὗτος ὁ τελώνης· νηστεύω δὶς τοῦ σαββάτου, ἀποδεκατῶ πάντα ὅσα κτῶμαι. Καὶ ὁ τελώνης μακρόθεν ἑστὼς οὐκ ἤθελεν οὐδὲ τοὺς ὀφθαλμοὺς εἰς τὸν οὐρανὸν ἐπᾶραι, ἀλλ᾿ ἔτυπτεν εἰς τὸ στῆθος αὐτοῦ λέγων· ὁ Θεός, ἱλάσθητί μοι τῷ ἁμαρτωλῷ.

Λέγω ὑμῖν, κατέβη οὗτος δεδικαιωμένος εἰς τὸν οἶκον αὐτοῦ ἢ γὰρ ἐκεῖνος· ὅτι πᾶς ὁ ὑψῶν ἑαυτὸν ταπεινωθήσεται, ὁ δὲ ταπεινῶν ἑαυτὸν ὑψωθήσεται.

Ευαγγέλιο Κυριακής Τελώνου και Φαρισαίου 

Εἶπε ὁ Κύριος τήν παραβολή· Δύο ἄνθρωποι ἀνέβηκαν στὸν ναὸ γιὰ νὰ προσευχηθοῦν, ὁ ἕνας ἦταν Φαρισαῖος κι ὁ ἄλλος τελώνης. ῾Ο Φαρισαῖος στάθηκε ἐπιδεικτικὰ κι ἔκανε τὴν ἑξῆς προσευχὴ σχετικὰ μὲ τὸν ἑαυτό του· «Θεέ μου, σ’ εὐχαριστῶ ποὺ ἐγὼ δὲν εἶμαι σὰν τοὺς ἄλλους ἀνθρώπους ἅρπαγας, ἄδικος, μοιχός, ἢ καὶ σὰν αὐτὸν ἐδῶ τὸν τελώνη. ᾿Εγὼ νηστεύω δύο φορὲς τὴν ἑβδομάδα καὶ δίνω στὸν ναὸ τὸ δέκατο ἀπ’ ὅλα τὰ εἰσοδήματά μου”. ῾Ο τελώνης, ἀντίθετα, στεκόταν πολὺ πίσω καὶ δὲν τολμοῦσε οὔτε τὰ μάτια του νὰ σηκώσει στὸν οὐρανό. Χτυποῦσε τὸ στῆθος του καὶ ἔλεγε· “Θεέ μου, σπλαχνίσου με τὸν ἁμαρτωλό».

Σᾶς βεβαιώνω πὼς αὐτὸς ἔφυγε γιὰ τὸ σπίτι του ἀθῶος καὶ συμφιλιωμένος μὲ τὸν Θεό, ἐνῶ ὁ ἄλλος ὄχι· γιατὶ ὅποιος ὑψώνει τὸν ἑαυτό του θὰ ταπεινωθεῖ, κι ὅποιος τὸν ταπεινώνει θὰ ὑψωθεῖ».

Κυριακής ΙΖ´ Ματθαίου / Χαναναίας

 

Το Αποστολικό και το Ευαγγελικό Ανάγνωσμα της Κυριακής ΙΖ´ Ματθαίου (ιε´ 21-28) 

Θεραπεία της θυγατρός της Χαναναίας

Το Αποστολικό Ανάγνωσμα της Κυριακής ΙΖ´ Ματθαίου

Αδελφοί, ὑμεῖς ναὸς Θεοῦ ἐστε ζῶντος, καθὼς εἶπεν ὁ Θεὸς ὅτι «ἐνοικήσω ἐν αὐτοῖς καὶ ἐμπεριπατήσω, καὶ ἔσομαι αὐτῶν Θεός, καὶ αὐτοὶ ἔσονταί μοι λαός. Διὸ ἐξέλθετε ἐκ μέσου αὐτῶν καὶ ἀφορίσθητε, λέγει Κύριος, καὶ ἀκαθάρτου μὴ ἅπτεσθε, κἀγὼ εἰσδέξομαι ὑμᾶς, καὶ ἔσομαι ὑμῖν εἰς πατέρα καὶ ὑμεῖς ἔσεσθέ μοι εἰς υἱοὺς καὶ θυγατέρας, λέγει Κύριος παντοκράτωρ».

Ταύτας οὖν ἔχοντες τὰς ἐπαγγελίας, ἀγαπητοί, καθαρίσωμεν ἑαυτοὺς ἀπὸ παντὸς μολυσμοῦ σαρκὸς καὶ πνεύματος, ἐπιτελοῦντες ἁγιωσύνην ἐν φόβῳ Θεοῦ.

Απόδοση σε νεοελληνική ο Απόστολος Κυριακής ΙΖ´ Ματθαίου

Αδελφοί, ἐσεῖς εἶστε ναός τοῦ ἀληθινοῦ Θεοῦ, ὅπως ὁ ἴδιος εἶπε: Θά κατοικήσω ἀνάμεσά τους καί θά πορεύομαι μαζί τους. Θά εἶμαι Θεός τους, κι αὐτοί θά εἶναι λαός μου. Γι΄ αὐτό λέει ὁ Κύριος: Φύγετε μακριά ἀπ΄ αὐτούς καί ξεχωρίστε. Μήν ἀγγίζετε ἀκάθαρτο πράγμα, κι ἐγώ θά σᾶς δεχτῶ. Θά εἶμαι γιά σᾶς ὁ πατέρας, κι ἐσεῖς θά εἶστε γιοί καί θυγατέρες μου, λέει ἀκόμα ὁ παντοκράτορας Κύριος.

Ἀφοῦ λοιπόν, ἀγαπητοί μου, ἔχουμε αὐτές τίς ὑποσχέσεις, ἄς καθαρίσουμε τούς ἑαυτούς μας ἀπό καθετί πού μολύνει τό σῶμα καί τήν ψυχή. Ἄς ζήσουμε μία ἅγια ζωή μέ φόβο Θεοῦ.

Το Ευαγγέλιο Κυριακής ΙΖ´ Ματθαίου 

Tῷ καιρῷ ἐκείνῳ, ἐξῆλθεν ὁ Ἰησοῦς εἰς τὰ μέρη Τύρου καὶ Σιδῶνος. Καὶ ἰδοὺ γυνὴ Χαναναία ἀπὸ τῶν ὁρίων ἐκείνων ἐξελθοῦσα ἐκραύγασεν αὐτῷ λέγουσα· Ἐλέησόν με, Κύριε, υἱὲ Δαυῒδ· ἡ θυγάτηρ μου κακῶς δαιμονίζεται. Ὁ δὲ οὐκ ἀπεκρίθη αὐτῇ λόγον. Καὶ προσελθόντες οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ ἠρώτουν αὐτὸν λέγοντες· Ἀπόλυσον αὐτήν, ὅτι κράζει ὄπισθεν ἡμῶν. Ὁ δὲ ἀποκριθεὶς εἶπεν· Οὐκ ἀπεστάλην εἰ μὴ εἰς τὰ πρόβατα τὰ ἀπολωλότα οἴκου Ἰσραήλ. Ἡ δὲ ἐλθοῦσα προσεκύνησεν αὐτῷ λέγουσα· Κύριε, βοήθει μοι.

Ὁ δὲ ἀποκριθεὶς εἶπεν· Οὐκ ἔστι καλὸν λαβεῖν τὸν ἄρτον τῶν τέκνων καὶ βαλεῖν τοῖς κυναρίοις. Ἡ δὲ εἶπε· Ναί, Κύριε, καὶ γὰρ τὰ κυνάρια ἐσθίει ἀπὸ τῶν ψιχίων τῶν πιπτόντων ἀπὸ τῆς τραπέζης τῶν κυρίων αὐτῶν. Τότε ἀποκριθεὶς ὁ Ἰησοῦς εἶπεν αὐτῇ· Ὦ γύναι, μεγάλη σου ἡ πίστις! Γενηθήτω σοι ὡς θέλεις. Καὶ ἰάθη ἡ θυγάτηρ αὐτῆς ἀπὸ τῆς ὥρας ἐκείνης.

Απόδοση σε νεολληνική το Ευαγγέλιο Κυριακής ΙΖ´ Ματθαίου

Εκεῖνο τόν καιρό, ἒφυγε ὁ Ἰησοῦς γιά τήν περιοχή τῆς Τύρου καί τῆς Σιδώνας. Τότε μιά γυναίκα Χαναναία βγῆκε ἔξω ἀπό τά ὅρια τῆς περιοχῆς ἐκείνης καί τοῦ φώναζε δυνατά: «Ἐλέησε μέ, Κύριε, Υἱέ τοῦ Δαβίδ. Ἡ θυγατέρα μου βασανίζεται ἀπό δαιμόνιο». Αὐτός δέν τῆς ἀπαντοῦσε λέξη. Τόν πλησίασαν τότε οἱ μαθητές του καί τόν παρακαλοῦσαν: «Διῶξε την, γιατί μᾶς ἀκολουθεῖ καί φωνάζει». Ὁ Ἰησοῦς εἶπε: «Ἔχω ἀποσταλεῖ μόνο γιά τούς πλανεμένους Ἰσραηλίτες». Ἐκείνη ὅμως ἦρθε καί τόν προσκύνησε λέγοντας: «Κύριε, βοήθησέ με».

Αὐτός τῆς ἀποκρίθηκε: «Δέν εἶναι σωστό νά πάρει κανείς τό ψωμί τῶν παιδιῶν καί νά τό πετάξει στά σκυλιά». «Ναί, Κύριε», εἶπε ἐκείνη, «ἀλλά καί τά σκυλιά τρῶνε ἀπό τά ψίχουλα πού πέφτουν ἀπό τό τραπέζι τῶν κυρίων τους». Τότε ὁ Ἰησοῦς τῆς ἀπάντησε: «Μεγάλη εἶναι ἡ πίστη σου, γυναίκα! Ἄς γίνει ὅπως τό θέλεις». Κι ἀπό κείνη τήν ὥρα γιατρεύτηκε ἡ θυγατέρα της.

Κυριακής ΙΕ´ Λουκά / ΖΑΚΧΑΙΟΥ

 Απόστολος Κυριακής ΙΕ´ Λουκά  (Α´ Προς Τιμόθεον δ´ 9-15) Ζακχαίου

Τέκνον Τιμόθεε, πιστὸς ὁ λόγος καὶ πάσης ἀποδοχῆς ἄξιος· εἰς τοῦτο γὰρ καὶ κοπιῶμεν καὶ ὀνειδιζόμεθα, ὅτι ἠλπίκαμεν ἐπὶ Θεῷ ζῶντι, ὅς ἐστι σωτὴρ πάντων ἀνθρώπων, μάλιστα πιστῶν. Παράγγελλε ταῦτα καὶ δίδασκε. μηδείς σου τῆς νεότητος καταφρονείτω, ἀλλὰ τύπος γίνου τῶν πιστῶν ἐν λόγῳ, ἐν ἀναστροφῇ, ἐν ἀγάπῃ, ἐν πνεύματι, ἐν πίστει, ἐν ἁγνείᾳ.

Έως ἔρχομαι πρόσεχε τῇ ἀναγνώσει, τῇ παρακλήσει, τῇ διδασκαλίᾳ. μὴ ἀμέλει τοῦ ἐν σοὶ χαρίσματος, ὃ ἐδόθη σοι διὰ προφητείας μετὰ ἐπιθέσεως τῶν χειρῶν τοῦ πρεσβυτερίου. ταῦτα μελέτα, ἐν τούτοις ἴσθι, ἵνα σου ἡ προκοπὴ φανερὰ ᾖ ἐν πᾶσιν.

Απόδοση σε νεοελληνική ο Απόστολος Κυριακής ΙΕ´ Λουκά

Τέκνον Τιμόθεε, ἀξιόπιστα εἶναι τὰ λόγια αὐτὰ καὶ ἄξια πλήρους ἀποδοχῆς. Διὰ τοῦτο καὶ κοπιάζομεν καὶ ὀνειδιζόμεθα, διότι ἔχομεν τὴν ἐλπίδα μας εἰς Θεὸν ζωντανόν, ὁ ὁποῖος εἶναι ὁ Σωτὴρ ὅλων τῶν ἀνθρώπων, μάλιστα τῶν πιστῶν. Αὐτὰ νὰ παραγγέλλῃς καὶ νὰ διδάσκῃς. Ἂς μὴ σὲ καταφρονῇ κανεὶς ἐπειδὴ εἶσαι νέος, ἀλλὰ γίνου παράδειγμα διὰ τοὺς πιστούς, εἰς τὴν ὁμιλίαν, εἰς τὴν συμπεριφοράν, εἰς τὴν ἀγάπην, εἰς τὸ πνεῦμα, εἰς τὴν πίστιν, εἰς τὴν ἁγνότητα.

Ἔως ὅτου ἔλθω προσηλώσου εἰς τὴν ἀνάγνωσιν, τὸ κήρυγμα, τὴν διδασκαλίαν. Μὴ παραμελῇς τὸ χάρισμα ποὺ εἶναι μέσα σου, καὶ σοῦ ἐδόθηκε διὰ προφητείας ὅταν τὸ πρεσβυτέριον σοῦ ἐπέθεσε τὰ χέρια. Αὐτὰ νὰ μελετᾷς, μὲ αὐτὰ νὰ ζῇς διὰ νὰ εἶναι φανερὴ ἡ πρόοδός σου εἰς ὅλους.

Ευαγγελικό Ανάγνωσμα της Κυριακής ΙΕ´ Λουκά (ιθ´ 1-10)

 Ο Ιησού και ο Ζακχαίος

Tῷ καιρῷ ἐκείνῳ, διήρχετο ὁ Ἰησοῦς τὴν Ἰεριχώ· καὶ ἰδοὺ ἀνὴρ ὀνόματι καλούμενος Ζακχαῖος, καὶ αὐτὸς ἦν ἀρχιτελώνης, καὶ οὗτος ἦν πλούσιος, καὶ ἐζήτει ἰδεῖν τὸν Ἰησοῦν τίς ἐστι, καὶ οὐκ ἠδύνατο ἀπὸ τοῦ ὄχλου, ὅτι τῇ ἡλικίᾳ μικρὸς ἦν. Καὶ προδραμὼν ἔμπροσθεν ἀνέβη ἐπὶ συκομορέαν, ἵνα ἴδῃ αὐτόν, ὅτι δι’ ἐκείνης ἤμελλε διέρχεσθαι. Καὶ ὡς ἦλθεν ἐπὶ τὸν τόπον, ἀναβλέψας ὁ Ἰησοῦς εἶδεν αὐτόν καὶ εἶπεν πρὸς αὐτόν· Ζακχαῖε, σπεύσας κατάβηθι· σήμερον γὰρ ἐν τῷ οἴκῳ σου δεῖ με μεῖναι.

Καὶ σπεύσας κατέβη, καὶ ὑπεδέξατο αὐτὸν χαίρων. Καὶ ἰδόντες πάντες διεγόγγυζον λέγοντες ὅτι παρὰ ἁμαρτωλῷ ἀνδρὶ εἰσῆλθε καταλῦσαι. Σταθεὶς δὲ Ζακχαῖος εἶπε πρὸς τὸν Κύριον· Ἰδοὺ τὰ ἡμίση τῶν ὑπαρχόντων μου, Κύριε, δίδωμι τοῖς πτωχοῖς, καὶ εἴ τινός τι ἐσυκοφάντησα, ἀποδίδωμι τετραπλοῦν. Εἶπε δὲ πρὸς αὐτὸν ὁ Ἰησοῦς ὅτι σήμερον σωτηρία τῷ οἴκῳ τούτῳ ἐγένετο, καθότι καὶ αὐτὸς υἱὸς Ἀβραάμ ἐστιν· Ἦλθε γὰρ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ζητῆσαι καὶ σῶσαι τὸ ἀπολωλός.

Απόδοση σε νεολληνική το Ευαγγέλιο Κυριακής ΙΕ´ Λουκά.

Εκεῖνο τόν καιρό, ὁ Ἰησοῦς περνοῦσε μέσα ἀπό τήν Ἱεριχῶ. Ἐκεῖ ὑπῆρχε κάποιος, πού τό ὄνομά του ἦταν Ζακχαῖος. Ἦταν ἀρχιτελώνης καί πλούσιος. Αὐτός προσπαθοῦσε νά δεῖ ποιός εἶναι ὁ Ἰησοῦς· δέν μποροῦσε ὅμως ἐξαιτίας τοῦ πλήθους καί γιατί ἦταν μικρόσωμος. Ἔτρεξε λοιπόν μπροστά πρίν ἀπό τό πλῆθος κι ἀνέβηκε σέ μιά συκομουριά γιά νά τόν δεῖ, γιατί θά περνοῦσε ἀπό κεῖ. Ὅταν ἔφτασε ὁ Ἰησοῦς στό σημεῖο ἐκεῖνο, κοίταξε πρός τά πάνω, τόν εἶδε καί τοῦ εἶπε: «Ζακχαῖε, κατέβα γρήγορα, γιατί σήμερα πρέπει νά μείνω στό σπίτι σου».

Ἐκεῖνος κατέβηκε γρήγορα καί τόν ὑποδέχτηκε μέ χαρά. Ὅλοι ὅσοι τά εἶδαν αὐτά διαμαρτύρονταν κι ἔλεγαν ὅτι πῆγε νά μείνει στό σπίτι ἑνός ἁμαρτωλοῦ. Τότε σηκώθηκε ὁ Ζακχαῖος καί εἶπε στόν Κύριο: «Κύριε, ὑπόσχομαι νά δώσω τά μισά ἀπό τά ὑπάρχοντά μου στούς φτωχούς καί ν’ ἀνταποδώσω στό τε-τραπλάσιο ὅσα ἔχω πάρει μέ ἀπάτη». Ὁ Ἰησοῦς, ἀπευθυνόμενος σ΄ αὐτόν, εἶπε: «Σήμερα αὐτή ἡ οἰκογένεια σώθηκε· γιατί κι αὐτός ὁ τελώνης εἶναι ἀπόγονος τοῦ Ἀβραάμ. Ὁ Υἱός τοῦ Ἀνθρώπου ἦρθε γιά ν’ ἀναζητήσει καί νά σώσει αὐτούς πού ἔχουν χάσει τόν δρόμο τους».

Κυριακής ΙΒ´ Λουκά (Δέκα λεπρών)

Απόστολος Κυριακής ΙΒ´ Λουκά 16-1-2022 (Κολ

 (Δέκα λεπρών)

Αδελφοί, ὅταν ὁ Χριστὸς φανερωθῇ, ἡ ζωὴ ὑμῶν, τότε καὶ ὑμεῖς σὺν αὐτῷ φανερωθήσεσθε ἐν δόξῃ.

Νεκρώσατε οὖν τὰ μέλη ὑμῶν τὰ ἐπὶ τῆς γῆς, πορνείαν, ἀκαθαρσίαν, πάθος, ἐπιθυμίαν κακήν, καὶ τὴν πλεονεξίαν ἥτις ἐστὶν εἰδωλολατρία, δι’ ἃ ἔρχεται ἡ ὀργὴ τοῦ Θεοῦ ἐπὶ τοὺς υἱοὺς τῆς ἀπειθείας, ἐν οἷς καὶ ὑμεῖς περιεπατήσατέ ποτε, ὅτε ἐζῆτε ἐν αὐτοῖς· νυνὶ δὲ ἀπόθεσθε καὶ ὑμεῖς τὰ πάντα, ὀργήν, θυμόν, κακίαν, βλασφημίαν, αἰσχρολογίαν ἐκ τοῦ στόματος ὑμῶν· μὴ ψεύδεσθε εἰς ἀλλήλους, ἀπεκδυσάμενοι τὸν παλαιὸν ἄνθρωπον σὺν ταῖς πράξεσιν αὐτοῦ καὶ ἐνδυσάμενοι τὸν νέον τὸν ἀνακαινούμενον εἰς ἐπίγνωσιν κατ’ εἰκόνα τοῦ κτίσαντος αὐτόν, ὅπου οὐκ ἔνι Ἕλλην καὶ Ἰουδαῖος, περιτομὴ καὶ ἀκροβυστία, βάρβαρος, Σκύθης, δοῦλος, ἐλεύθερος, ἀλλὰ τὰ πάντα καὶ ἐν πᾶσι Χριστός.

Απόδοση σε νεοελληνική ο Απόστολος Κυριακής ΙΒ´ Λουκά

Αδελφοί, ὅταν ὁ Χριστός, πού εἶναι ἡ ἀληθινή ζωή μας, φανερωθεῖ, τότε κι ἐσεῖς θά φανερωθεῖτε μαζί του δοξασμένοι στήν παρουσία του.

Ἀπονεκρώστε, λοιπόν ὅ,τι σας συνδέει μέ τό ἁμαρτωλό παρελθόν: Τήν πορνεία, τήν ἠθική ἀκαθαρσία, τό πάθος, τήν κακή ἐπιθυμία καί τήν πλεονεξία, πού εἶναι εἰδωλολατρία. Γιά ὅλα αὐτά θά πέσει ἡ ὀργή τοῦ Θεοῦ πάνω σ΄ ἐκείνους πού δέ θέλουν νά πιστέψουν. Σ΄ αὐτούς ἀνήκατε ἄλλοτε κι ἐσεῖς, ὅταν αὐτά τά πάθη δυνάστευαν τή ζωή σας. Τώρα ὅμως πετάξτε τά ὅλα αὐτά ἀπό πάνω σας: Τήν ὀργή, τό θυμό, τήν πονηρία, τήν κακολογία καί τήν αἰσχρολογία. Μή λέτε ψέματα ὁ ἕνας στόν ἄλλο, ἀφοῦ βγάλατε ἀπό πάνω σας τόν παλιό ἁμαρτωλό ἑαυτό σας μέ τίς συνήθειές του. Τώρα πιά ἔχετε ντυθεῖ τόν καινούριο ἄνθρωπο, πού ἀνανεώνεται συνεχῶς σύμφωνα μέ τήν εἰκόνα τοῦ δημιουργοῦ του, ὥστε μέ τή νέα ζωή του νά φτάσει στήν τέλεια γνώση τοῦ Θεοῦ. Σ΄ αὐτή τή νέα κατάσταση δέν ὑπάρχουν πιά ἐθνικοί καί Ἰουδαῖοι, περιτμημένοι κι ἀπερίτμητοι, βάρβαροι, Σκύθες, δοῦλοι, ἐλεύθεροι· τοῦ Χριστοῦ εἶναι ὅλα καί ὁ Χριστός τά διέπει ὅλα.

Ευαγγελικό Ανάγνωσμα της Κυριακής ΙΒ´ Λουκά (Λουκ. ιζ´ 12-19) 

Δέκα λεπρών

Tῷ καιρῷ ἐκείνῳ, εἰσερχομένου αὐτοῦ εἴς τινα κώμην ἀπήντησαν αὐτῷ δέκα λεπροὶ ἄνδρες, οἳ ἔστησαν πόρρωθεν, καὶ αὐτοὶ ἦραν φωνὴν λέγοντες· ᾿Ιησοῦ ἐπιστάτα, ἐλέησον ἡμᾶς. καὶ ἰδὼν εἶπεν αὐτοῖς· πορευθέντες ἐπιδείξατε ἑαυτοὺς τοῖς ἱερεῦσι. καὶ ἐγένετο ἐν τῷ ὑπάγειν αὐτοὺς ἐκαθαρίσθησαν.

εἷς δὲ ἐξ αὐτῶν, ἰδὼν ὅτι ἰάθη, ὑπέστρεψε μετὰ φωνῆς μεγάλης δοξάζων τὸν Θεόν, καὶ ἔπεσεν ἐπὶ πρόσωπον παρὰ τοὺς πόδας αὐτοῦ εὐχαριστῶν αὐτῷ· καὶ αὐτὸς ἦν Σαμαρείτης. ἀποκριθεὶς δὲ ὁ ᾿Ιησοῦς εἶπεν· οὐχὶ οἱ δέκα ἐκαθαρίσθησαν; οἱ δὲ ἐννέα ποῦ; οὐχ εὑρέθησαν ὑποστρέψαντες δοῦναι δόξαν τῷ Θεῷ εἰ μὴ ὁ ἀλλογενὴς οὗτος; καὶ εἶπεν αὐτῷ· ἀναστὰς πορεύου· ἡ πίστις σου σέσωκέ σε.

Απόδοση σε νεολληνική το Ευαγγέλιο Κυριακής ΙΒ´ Λουκά

Εκεῖνο τόν καιρό, καθώς, λοιπόν, έμπαινε σ’ ένα χωριό, τον συνάντησαν δέκα λεπροί άντρες, που στάθηκαν σε απόσταση, κι άρχισαν να φωνάζουν δυνατά: Ιησού, Κύριε, σπλαχνίσου μας. Κι αφού τους είδε, τους είπε: Πηγαίνετε να σας δουν οι ιερείς. Και την ώρα που πήγαιναν, καθαρίστηκαν.

Τότε ένας απ’ αυτούς, μόλις είδε ότι γιατρεύτηκε, γύρισε πίσω δοξολογώντας τον Θεό με δυνατή φωνή κι έπεσε μπρούμυτα στα πόδια του Ιησού ευχαριστώντας τον. Κι αυτός ήταν Σαμαρείτης. Του μίλησε τότε ο Ιησούς και του είπε: Δεν καθαρίστηκαν και οι δέκα; Οι άλλοι εννιά πού είναι; Δε βρέθηκαν άλλοι να επιστρέψουν και να δοξάσουν το Θεό, παρά μόνο αυτός ο αλλογενής; Έπειτα του είπε: Σήκω και πήγαινε. Η πίστη σου σε έσωσε.

ΘΕΟΦΑΝΕΙΑ Η Βάπτισις του Χριστού

 

ξνβ

Επιστολή Αποστόλου Παύλου – Προς Τίτο, Β'(2) 11-14 & Γ'(3) 4-7

᾿Επεφάνη γὰρ ἡ χάρις τοῦ Θεοῦ ἡ σωτήριος πᾶσιν ἀνθρώποις,

παιδεύουσα ἡμᾶς ἵνα ἀρνησάμενοι τὴν ἀσέβειαν καὶ τὰς κοσμικὰς ἐπιθυμίας σωφρόνως καὶ δικαίως καὶ εὐσεβῶς ζήσωμεν ἐν τῷ νῦν αἰῶνι,

προσδεχόμενοι τὴν μακαρίαν ἐλπίδα καὶ ἐπιφάνειαν τῆς δόξης τοῦ μεγάλου Θεοῦ καὶ σωτῆρος ἡμῶν ᾿Ιησοῦ Χριστοῦ,

ὃς ἔδωκεν ἑαυτὸν ὑπὲρ ἡμῶν, ἵνα λυτρώσηται ἡμᾶς ἀπὸ πάσης ἀνομίας καὶ καθαρίσῃ ἑαυτῷ λαὸν περιούσιον, ζηλωτὴν καλῶν ἔργων.

Ὅτε δὲ ἡ χρηστότης καὶ ἡ φιλανθρωπία ἐπεφάνη τοῦ σωτῆρος ἡμῶν Θεοῦ,

οὐκ ἐξ ἔργων τῶν ἐν δικαιοσύνῃ ὧν ἐποιήσαμεν ἡμεῖς, ἀλλὰ κατὰ τὸν αὐτοῦ ἔλεον ἔσωσεν ἡμᾶς διὰ λουτροῦ παλιγγενεσίας καὶ ἀνακαινώσεως Πνεύματος ῾Αγίου,

οὗ ἐξέχεεν ἐφ’ ἡμᾶς πλουσίως διὰ ᾿Ιησοῦ Χριστοῦ τοῦ σωτῆρος ἡμῶν,

ἵνα δικαιωθέντες τῇ ἐκείνου χάριτι κληρονόμοι γενώμεθα κατ’ ἐλπίδα ζωῆς αἰωνίου.

Γιατί φανερώθηκε η χάρη του Θεού που είναι σωτήρια σε όλους τους ανθρώπους
και μας εκπαιδεύει, ώστε να αρνηθούμε την ασέβεια και τις κοσμικές επιθυμίες και να ζήσουμε σωφρόνως και δικαίως και ευσεβώς στον τωρινό αιώνα,
περιμένοντας τη μακάρια ελπίδα και την επιφάνεια της δόξας του μεγάλου Θεού και σωτήρα μας Ιησού Χριστού,
ο οποίος έδωσε τον εαυτό του για χάρη μας, για να μας λυτρώσει από κάθε ανομία και να καθαρίσει για τον εαυτό του ένα λαό περιούσιο, ζηλωτή καλών έργων.

Όταν όμως φανερώθηκε η χρηστότητα και η φιλανθρωπία του σωτήρα μας Θεού,
μας έσωσε όχι από έργα που έγιναν με δικαιοσύνη τα οποία κάναμε εμείς, αλλά σύμφωνα με το δικό του έλεος μέσω λουτρού παλιγγενεσίας και ανακαίνισης Πνεύματος Αγίου,
το οποίο εξέχυσε πάνω μας πλούσια μέσω του Ιησού Χριστού του σωτήρα μας,
για να δικαιωθούμε με τη χάρη εκείνου και να γίνουμε κληρονόμοι σύμφωνα με την ελπίδα της αιώνιας ζωής.

Κατά Ματθαίον Γ'(3) 13-17

Τότε παραγίνεται ὁ ᾿Ιησοῦς ἀπὸ τῆς Γαλιλαίας ἐπὶ τὸν ᾿Ιορδάνην πρὸς τὸν ᾿Ιωάννην τοῦ βαπτισθῆναι ὑπ᾿ αὐτοῦ.

ὁ δὲ ᾿Ιωάννης διεκώλυεν αὐτὸν λέγων· ἐγὼ χρείαν ἔχω ὑπὸ σοῦ βαπτισθῆναι, καὶ σὺ ἔρχῃ πρός με;

ἀποκριθεὶς δὲ ὁ ᾿Ιησοῦς εἶπε πρὸς αὐτόν· ἄφες ἄρτι· οὕτω γὰρ πρέπον ἐστὶν ἡμῖν πληρῶσαι πᾶσαν δικαιοσύνην· τότε ἀφίησιν αὐτόν·

καὶ βαπτισθεὶς ὁ ᾿Ιησοῦς ἀνέβη εὐθὺς ἀπὸ τοῦ ὕδατος· καὶ ἰδοὺ ἀνεῴχθησαν αὐτῷ οἱ οὐρανοί, καὶ εἶδε τὸ Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ καταβαῖνον ὡσεὶ περιστερὰν καὶ ἐρχόμενον ἐπ᾿ αὐτόν·

καὶ ἰδοὺ φωνὴ ἐκ τῶν οὐρανῶν λέγουσα· οὗτός ἐστιν ὁ υἱός μου ὁ ἀγαπητός, ἐν ᾧ εὐδόκησα.

Τότε παρουσιάζεται ο Ιησούς από τη Γαλιλαία στον Ιορδάνη προς τον Ιωάννη, για να βαφτιστεί από αυτόν.
Αλλά ο Ιωάννης τον εμπόδιζε επίμονα λέγοντας: «Εγώ έχω ανάγκη από σένα να βαφτιστώ, κι εσύ έρχεσαι προς εμένα;»
Αποκρίθηκε τότε ο Ιησούς και είπε προς αυτόν: «Άφησε τώρα αυτά, γιατί έτσι πρέπει, για να εκπληρώσουμε όλη τη δικαιοσύνη». Τότε ο Ιωάννης τον αφήνει.
Και μόλις βαφτίστηκε ο Ιησούς, ευθύς ανέβηκε από το νερό. Και ιδού, ανοίχτηκαν σ’ αυτόν οι ουρανοί, και είδε το Πνεύμα του Θεού να κατεβαίνει σαν περιστέρι και να έρχεται πάνω του.
Και ιδού, φωνή από τους ουρανούς που λέει: «Αυτός είναι ο Υιός μου ο αγαπητός, στον οποίο ευαρεστήθηκα».

Η Βάπτισις του Χριστού

Τα τριάντα πρώτα χρόνια της επίγειας ζωής Του ο Χριστός παρέμεινε άγνωστος για τους περισσότερους ανθρώπους. Όταν άρχισε την δημόσια δράση, η πρώτη πράξη ήταν η βάπτισή Του από τον άγιο Ιωάννη τον Πρόδρομο.

Ο Χριστός ως αναμάρτητος δεν είχε ανάγκη βαπτίσματος. Ήταν όμως πράξη υπακοής: Οὕτω πρέπον ἐστὶν ἡμῖν πληρῶσαι πᾶσαν δικαιοσύνην.[1] Με την βάπτισή Του ο Κύριος εγκαινίασε το Βάπτισμα της Εκκλησίας, και με την κάθοδό Του στα ύδατα του Ιορδάνου και την άνοδό Του από αυτά, προτύπωσε τον θάνατο και την ανάστασή Του. Γι’ αυτό κι εμείς με την βάπτισή μας συμμετέχουμε με μυστηριακό τρόπο στα πάθη και την ανάστασή Του.[2]

Η βάπτιση του Χριστού είναι μία θεοφάνεια, δηλαδή φανέρωση του Θεού. Η πρώτη σαφής φανέρωση του Τριαδικού Θεού: Ἐν Ἰορδάνῃ βαπτιζομένου σου, Κύριε, ἡ τῆς Τριάδος ἐφανερώθη προσκύνησις. Ο Υιός του Θεού βαπτίζεται, ο Θεός Πατήρ μαρυτρεί: Οὗτος ἐστιν ὁ υἱός μου ὀ ἀγαπητός, ἐν ᾧ εὐδόκησα,[3] και το Άγιο Πνεύμα -με την μορφή περιστεράς- βεβαιώνει την πατρική φωνή.

Στην βάπτιση κάθε πιστού έχουμε μία επανάληψη της τριαδικής θεοφανείας. Ο βαπτιζόμενος με τριπλή κατάδυση και ανάδυση βαπτίζεται εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, και ανεβαίνει αναγεννημένος και κατά Χάριν υιός του Θεού.

Όταν βαπτιζόταν ο Χριστός, άνοιξαν γι’ Αυτόν οι ουρανοί, και το Άγιο Πνεύμα στάθηκε επάνω Του. Παρόμοια και στην δική μας βάπτιση ανοίγουν οι ουρανοί, και ο Χριστός στέλνει το Άγιο Πνεύμα, «το οποίο μας καλεί στην ουράνια πατρίδα. Και δεν μας καλεί έτσι απλά, αλλά με την πιο μεγάλη τιμή. Διότι δεν μας έκανε Αγγέλους ή Αρχαγγέλους, αλλά μας ανέδειξε υιούς Θεού».[4]

[1] Ματθαίος 3, 15.

[2] Πρβλ. Ρωμαίους 6, 3-5.

[3] Απολυτίκιον της Εορτής των Θεοφανείων – Ματθαίος 3, 17.

[4] Ματθαίος 3, 16 – Ιερός Χρυσόστομος, Εις Ματθαίον 12, 3, PG 57, 206.

Ιερομόναχος Γρηγόριος, Η Ορθόδοξη Πίστη, Λατρεία και Ζωή, Σχεδίασμα ορθοδόξου κατηχήσεως, Ιερόν Κουτλουμουσιανόν Κελλίον Άγιος Ιωάννης ο Θεολόγος, Άγιος Όρος, 2012

ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑ

 Ἀπόστολος: 1ης Ἰαν. (Κλσ. β΄ 8-12)

Αδελφοί 8 Βλέπετε μή τις ὑμᾶς ἔσται ὁ συλαγωγῶν διὰ τῆς φιλοσοφίας καὶ κενῆς ἀπάτης, κατὰ τὴν παράδοσιν τῶν ἀνθρώπων, κατὰ τὰ στοιχεῖα τοῦ κόσμου καὶ οὐ κατὰ Χριστόν· 9 ὅτι ἐν αὐτῷ κατοικεῖ πᾶν τὸ πλήρωμα τῆς θεότητος σωματικῶς, 10 καὶ ἐστὲ ἐν αὐτῷ πεπληρωμένοι, ὅς ἐστιν ἡ κεφαλὴ πάσης ἀρχῆς καὶ ἐξουσίας, 11 ἐν ᾧ καὶ περιετμήθητε περιτομῇ ἀχειροποιήτῳ ἐν τῇ ἀπεκδύσει τοῦ σώματος τῶν ἁμαρτιῶν τῆς σαρκός, ἐν τῇ περιτομῇ τοῦ Χρι­στοῦ, 12 συνταφέντες αὐτῷ ἐν τῷ βαπτίσματι, ἐν ᾧ καὶ συνηγέρθητε διὰ τῆς πίστεως τῆς ἐνεργείας τοῦ Θεοῦ τοῦ ἐγείραντος αὐτὸν ἐκ τῶν νεκρῶν.

ΕΡΜΗΝΕΙΑ Π. Ν. ΤΡΕΜΠΕΛΑ

8 Προσέχετε μήπως σᾶς ἐξαπατήσει κανείς μέ τήν ψευδοφιλοσοφία καί τήν ἀπάτη πού εἶναι ἄδεια ἀπό ὠφέλιμο περιεχόμενο καί στηρίζεται ὄχι σέ θεία ἀποκά­λυψη ἀλλά στήν παράδοση τῶν ἀνθρώπων. Αὐτή εἶναι φτιαγμένη σύμφωνα μέ τή στοιχειώδη καί παιδαριώδη θρησκευτική διδασκαλία τοῦ πλανεμένου κόσμου καί ὄχι σύμφωνα μέ τή διδασκαλία τοῦ Χριστοῦ. 9 Μείνετε σταθεροί στή διδασκαλία τοῦ Χριστοῦ. Διότι μέσα στό Χριστό κατοικεῖ ὁλόκληρη ἡ θεότητα σω­μα­τικῶς, δηλαδή μέσα στό σῶμα καί τήν ἀνθρώπινη φύση πού προσέλαβε μέ τή σάρκωσή του. 10 Κι ἐσεῖς ἑνωμένοι μ’ αὐτόν εἶστε πλημμυρισμένοι ἀπό τίς χάριτές του. Αὐτός εἶναι ἡ κεφαλή καί ἡ αἰτία κάθε ἀρχῆς καί ἐξουσίας ἀγγέλων καί ἀνθρώπων. 11 Ἔχοντας κοινωνία μαζί του περιτμηθήκατε μέ πνευ­μα­τική περιτομή, πού δέν γίνεται ἀπό χέρι ἀνθρώπινο, ὅπως ἡ ἰουδαϊκή περιτομή, ἀλλά ἐνεργεῖται ἀπό τό Ἅγι­ον Πνεῦμα. Καί ἡ περιτομή αὐτή συνίσταται στό γδύ­σιμο καί τήν ἀποβολή τοῦ σώματος πού ἦταν ὑπο­δου­λωμένο στίς ἁμαρτίες τῆς σάρκας. Καί τό γδύσιμο αὐτό δέν ἔγινε μέ τήν κατακοπή τοῦ σώματος, ἀλλά εἶναι ἡ πε­ριτομή πού λάβατε ἀπό τόν Χριστό, 12 ὅταν θαφτήκατε μαζί του στό βάπτισμα. Καί δέν θα­φτήκατε μόνο, ἀλλά καί ἀναστηθήκατε μαζί μέ τόν Χρι­στό μυστηριακῶς μέ τό βάπτισμα. Κι ὅλα αὐτά ἔγι­ναν ἐπειδή πιστέψατε στήν ἐνέργεια καί τή δύναμη τοῦ Θεοῦ Πατρός, ὁ ὁποῖος τόν ἀνέστησε ἀπό τούς νε­­κρούς. Πιστέψατε δηλαδή ὅτι ὁ Θεός μέ τήν ἴδια δύ­να­μη καί ἐνέργεια θά ἀναστήσει κι ἐσᾶς ἀπό τούς νεκρούς.

Ευαγγελική περικοπή για την Πρωτοχρονιά, 01/01/2022

Λουκ. β΄ 20-21 & 40-52

Η Περιτομή του Χριστού

20 Ὑπέστρεψαν οἱ ποιμένες δοξάζοντες καὶ αἰνοῦντες τὸν Θεὸν ἐπὶ πᾶσιν οἷς ἤκουσαν καὶ εἶδον καθὼς ἐλαλήθη πρὸς αὐτούς. 21 Καὶ ὅτε ἐπλήσθησαν ἡμέραι ὀκτὼ τοῦ περιτεμεῖν τό παιδίον, καὶ ἐκλήθη τὸ ὄνομα αὐτοῦ Ἰησοῦς, τὸ κληθὲν ὑπὸ τοῦ ἀγγέλου πρὸ τοῦ συλληφθῆναι αὐτὸν ἐν τῇ κοιλίᾳ.

40 Τὸ δὲ παιδίον ηὔξανε καὶ ἐκραταιοῦτο πνεύματι πληρούμενον σοφίας, καὶ χάρις Θεοῦ ἦν ἐπ’ αὐτό. 41 Καὶ ἐπορεύοντο οἱ γονεῖς αὐτοῦ κατ’ ἔτος εἰς Ἱερουσαλὴμ τῇ ἑορτῇ τοῦ πάσχα. 42καὶ ὅτε ἐγένετο ἐτῶν δώδεκα, ἀναβάντων αὐτῶν εἰς Ἱεροσόλυμα κατὰ τὸ ἔθος τῆς ἑορτῆς 43καὶ τελειωσάντων τὰς ἡμέρας, ἐν τῷ ὑποστρέφειν αὐτοὺς ὑπέμεινεν Ἰησοῦς ὁ παῖς ἐν Ἱερουσαλήμ, καὶ οὐκ ἔγνω Ἰωσὴφ καὶ ἡ μήτηρ αὐτοῦ. 44 νομίσαντες δὲ αὐτὸν ἐν τῇ συνοδίᾳ εἶναι ἦλθον ἡμέρας ὁδὸν καὶ ἀνεζήτουν αὐτὸν ἐν τοῖς συγγενέσι καὶ τοῖς γνωστοῖς· 45 καὶ μὴ εὑρόντες αὐτόν ὑπέστρεψαν εἰς Ἱερουσαλὴμ ζητοῦντες αὐτόν. 46 καὶ ἐγένετο μεθ’ ἡμέρας τρεῖς εὗρον αὐτὸν ἐν τῷ ἱερῷ καθεζόμενον ἐν μέσῳ τῶν διδασκάλων καὶ ἀκούοντα αὐτῶν καὶ ἐπερωτῶντα αὐτούς· 47 ἐξίσταντο δὲ πάντες οἱ ἀκούοντες αὐτοῦ ἐπὶ τῇ συνέσει καὶ ταῖς ἀποκρίσεσιν αὐτοῦ. 48 καὶ ἰδόντες αὐτὸν ἐξεπλάγησαν, καὶ πρὸς αὐτὸν ἡ μήτηρ αὐτοῦ εἶπε· Τέκνον, τί ἐποίησας ἡμῖν οὕτως; ἰδοὺ ὁ πατήρ σου κἀγὼ ὀδυνώμενοι ἐζητοῦμέν σε. 49 καὶ εἶπεν πρὸς αὐτούς· Τί ὅτι ἐζητεῖτέ με; οὐκ ᾔδειτε ὅτι ἐν τοῖς τοῦ πατρός μου δεῖ εἶναί με; 50καὶ αὐτοὶ οὐ συνῆκαν τὸ ῥῆμα ὃ ἐλάλησεν αὐτοῖς. 51 καὶ κατέβη μετ’ αὐτῶν καὶ ἦλθεν εἰς Ναζαρέτ, καὶ ἦν ὑποτασσόμενος αὐτοῖς. καὶ ἡ μήτηρ αὐτοῦ διετήρει πάντα τὰ ῥήματα ταῦτα ἐν τῇ καρδίᾳ αὐτῆς. 52 Καὶ Ἰησοῦς προέκοπτε σοφίᾳ καὶ ἡλικίᾳ καὶ χάριτι παρὰ Θεῷ καὶ ἀνθρώποις.

Απόδοση στη Νέα Ελληνική

20 Οι βοσκοί γύρισαν πίσω δοξάζοντας και υμνώντας το Θεό για όλα όσα άκουσαν και είδαν, όπως τους είχαν ειπωθεί. 21 Και όταν συμπληρώθηκαν οκτώ ημέρες, έκαναν στο παιδί περιτομή και του έδωσαν το όνομα Ιησούς, όπως δηλαδή το είχε ονομάσει ο άγγελος προτού ακόμη συλληφθεί στην κοιλία της μητέρας του.

40 Το παιδί στο μεταξύ μεγάλωνε και δυνάμωνε στο πνεύμα, γέμιζε από σοφία, και η χάρη του Θεού ήταν μαζί του. 41 Και κάθε χρόνο, στην εορτή του Πάσχα, οι γονείς του πήγαιναν στην Ιερουσαλήμ. 42 Και όταν ο Ιησούς έγινε δώδεκα ετών, ανέβηκαν στα Ιεροσόλυμα, στη γιορτή, καθώς συνήθιζαν. 43 ΄Οταν τελείωσε η γιορτή και γύριζαν πίσω, το παιδί ο Ιησούς παρέμεινε στην Ιερουσαλήμ, χωρίς να το ξέρουν ο Ιωσήφ και η μητέρα του. 44 Επειδή δε νόμιζαν ότι ήταν μέσα στο πλήθος των προσκυνητών, περπάτησαν μιας μέρας δρόμο και ύστερα άρχισαν να τον αναζητούν ανάμεσα στους συγγενείς και τους γνωστούς. 45 Επειδή δεν τον βρήκαν, γύρισαν στην Ιερουσαλήμ και τον αναζητούσαν. 46 Έτσι, μετά από τρεις μέρες, τον βρήκαν στο Ναό καθισμένο ανάμεσα στους νομοδιδασκάλους να τους ακούει και να τους κάνει ερωτήσεις. 47 Και όλοι όσοι τον άκουγαν, έμεναν έκπληκτοι για τη νοημοσύνη και τις απαντήσεις του. 48 Μόλις τον είδαν οι γονείς του, απόρησαν και η μητέρα του του είπε: "Παιδί μου, γιατί μας το έκανες αυτό; Ο πατέρας σου κι εγώ σε αναζητούσαμε με πολλή αγωνία". 49 Ο Ιησούς τότε τους απάντησε: "Γιατί με αναζητούσατε; Δεν ξέρατε ότι πρέπει να βρίσκομαι στο σπίτι του Πατέρα μου;" (Τους υπενθύμισε δηλαδή ότι ο πατέρας του δεν ήταν ο Ιωσήφ, αλλά ο Θεός, του οποίου ο οίκος ήταν ο Ναός). 50 Εκείνοι, όμως, δεν κατάλαβαν τα λόγια που τους είπε. 51 Και ο Ιησούς κατέβηκε μαζί τους και ήρθε στη Ναζαρέτ και ζούσε κοντά τους με υπακοή. Η μητέρα του, όμως, διατηρούσε μέσα στην καρδιά της όλα αυτά τα λόγια. 52 Και ο Ιησούς μεγάλωνε και πρόκοβε στη σοφία, και η χάρη που είχε ευαρεστούσε το Θεό και τους ανθρώπους.

ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ

 ΙΕΡΑ   ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΜΥΤΙΛΗΝΗΣ

 

ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ

επί τη έορτή των Χριστουγέννων

ΙΑΚΩΒΟΣ  έλέω καί χάριτι Θεού Επίσκοπος καί Μητροπολίτης τής Αγιωτάτης Μητροπόλεως Μυτιλήνης, Έρεσσού καί Πλωμαρίου

Πρός

τόν Ιερό Κλήρο

τις Μοναστικές Αδελφότητες καί

τόν ευσεβή λαό τής Θεοσώστου Επαρχίας μας

Τέκνα μου εν Κυρίω αγαπητά,

Ή αγάπη τοϋ Πανοικτίρμονος καί Φιλάνθρωπου Αγίου Θεού μας ευδόκησε καί πάλι νά εορτάζουμε τήν Ένανθρώπιση τοϋ Υιού καί Αόγου τοϋ Θεού Πατρός. Οί δέ κώδωνες των Εκκλησιών μας εύφροσύνως ήχησαν εις τά ώτα μας γιά άκόμη μία φορά, προκειμένου νά άναγγείλλουν " τό μυστήριον τό άποκεκρυμμένον από τών αιώνων έν τώ Θεώ ” ( Έφ. 3, §). Καί έμεΐς άπό τήν πλευρά μας μέ περισσή προθυμία προστρέξαμε όρθρου βαθέος, γιά νά ζήσουμε στή εμπειρία τής Θείας Εύχαριαστίας τό ύψιστο αυτό γεγονός τής Θείας Ένσαρκώσεως.

Ήλθε γάρ ή προσδοκία τών εθνών * ήλθεν έσωσεν ή μάς, έκ τής δουλειάς του εχθρού " ( Στιχ. ίδιομ. εορτής ) μάς λέγει ό ιερός υμνωδός καί κατακλύστηκε ό εσωτερικός μας κόσμος άπό αισθήματα δοξολογίας στόν Ύψιστό Τριαδικό Θεό, διότι άξιωνόμαστε νά καταδεχόμαστε τόν Γεννηθέντα γιά τή σωτηρία μας Ιησού Χριστό. Κλίνουμε , λοιπόν, σήμερα γόνυ ψυχής καί σώματος στόν πρό τών αιώνων Θεόν '' ( Κοντάκιον εορτής ), τόν Τεχθέντα Χριστό, ό Οποίος ένωσε στό πρόσωπο Του τήν άνθρώπινη μέ τή Θεία φύση Του, γιά νά μάς καταστήσει κατά χάριν θεούς. Προσερχόμαστε σήμερα μέ ταπείνωση καί εύλάβεια ξεχωριστή στόν έν φάτνη " Γεννηθέντα Σωτήρα μας, ό Όποίος 

’' έκένωσεν έαυτόν " ( ΦιΛ. 2, 7 ), γιά νά δώσει τή δυνατότητα καί σε μάς νά κενώσουμε τόν εαυτό μας από την πολυποίκιλη άμαρτία , προκειμένου νά καταστήσει την καρδιά μας καθέδρα καί θρόνο

Του. ·                                                                                              _    _{5 /}

Αν ή εμφάνιση ενός άνθρώπου στόν κόσμο άποτελει αιτία

καί άφορμή ιδιαίτερης χαράς καί εύλογίας άπό τό Θεό, ό Οποίος

είναι ή αιτία κάθε καλού καί άγαθοΰ, πόσο μάλλον ή Γέννηση τού

Θεανθρώπου. Ήρθε, επομένως, Εκείνος, πού προκηρύχτηκε άπό τά θεόπνευστα χείλη τών Προφητών καί τών Δικαίων καί ένεργούσε ώς Άσαρκος Λόγος στην Παλαιά Διαθήκη. Εκείνος, πού γεννάται τώρα άπό τή Θεοτόκο καί φανερώνεται ώς Ενσαρκος Λόγος , μέ σκοπό νά μάς οδηγήσει άπό τήν " άλογία τών παθών στό " ένθεο πάθος " τής θεώσεως. Εκείνος, ό μοναδικός καί άνεπανάληπτος Διδάσκαλος , γιά νά μάς φέρει τό Εύαγγέλιο καί τό μήνυμα τής σωτηρίας. Ό Μέγας Παρηγορητής καί θεραπευτής τού άνθρώπου, ό Ιησούς Χριστός , πού μέ τά θαύματά Του καί τή θεανδρική παρουσία Του έθεράπευσε σωματικές καί ψυχικές πληγές. Ό νέος Λδάμ, προκειμένου νά άναπλάσει τήν άμαυρωμένη άπό τήν άμαρτία άνθρώπινη φύση. Γιά νά μείνει τελικά στήν Εκκλησία διά τού Αγίου Πνεύματος , τό Όποιο ένεργώντας διά τών Αγιων Μυστηρίων, μάς μεταδίδει τήν Άκτιστη Χάρη , πού μάς φωτίζει, μάς θεραπεύει άπό τά πάθη καί τίς κακίες, μάς άγιάζει, μάς μεταμορφώνει καί μάς θεώνει. Ήρθε ό Χριστός καί θά ξανάρθει πάλι γιά κρίνει " ζώντας καί νεκρούς " στή Δευτέρα Παρουσία.

Όπως δέ εύστοχα έχει έπισημανθεΐ « ό Χριστός δέν ήρθε στόν κόσμο μέ φαινομενική άνθρώπινη μορφή, άλλά ώς άνθρωπος πραγματικός '¹ γενόμενος έκγυναικός ¹' . ΌΤίός τού Θεού, πού είναι τέλειος Θεός, έγινε καί τέλειος άνθρωπος. Ακόμη ό Τίός του Θεού δέν εμφανίστηκε άπό τήν Παναγία ώς διά σωλήνος , άλλά δανείστηκε άπό αύτήν τήν κτιστή άνθρώπινη φύση του ».

Δυστυχώς, όμως, όχι λίγοι άνθρωποι διά μέσου τών αιώνων ύπηρετώντας τό μυστήριο τής άνομίας καί πορευόμενοι ώς ύποχείρια τών δαιμονικών επιδράσεων , έπιμένουν νά Τόν άγνοούν, νά Τόν άποστρέφονται, νά Τόν πολεμούν μετά μανίας καί φοβερού καί λυσσαλέου μίσους. Άλλοι νά διατυπώνουν διεστραμμένες καί λανθασμένες θέσεις γιά τό πρόσωπό Του καί τό σωτηριώδες έργο Του , όπως οί πάσης φύσεως αιρετικοί . Άλλοι νά άδιαφορούν γιά τόν πλησίον, νά μήν σέβονται τήν άνθρώπινη ύπαρξη καί τήν κτίση, συνθλίβοντας τούς συνανθρώπους τους καί

αδικώντας τους ποικιλοτρόπως. Άλλωστε τά φαινόμενα τής πάσης φύσεως βίας, πολέμων καί κακοποίησης πού '' ών ούκ έστι αριθμός" καί πού στίς μέρες μας βρίσκονται σέ έξαρση, έπιβεβαιώνουν αρκετά τά ταπεινά λεγάμενα μας . Μαζί δέ μέ όλες αύτές τίς άρρωστημένες καί θλιβερές καταστάσεις νά προστίθεται καί τό τραγικό φαινόμενο τής άσυνέπειας λόγων καί έργων άρκετών χριστιανών, δηλαδή έκκλησιαζομένων καί προσευχομένων, πού γίνονται σκάνδαλο γιά τούς συνανθρώπους τους άντί νά είναι τό ’' άλας τής γής ¹

Όλα αυτά, όμως, όσο λυπηρά, άπογοητευτικά , άποκαρδιωτικά καί φοβερά καί άν είναι δέν πρέπει νά μάς φοβίζουν καί νά μάς κάνουν νά λιποψυχούμε. Γιατί έχουμε Ελπίδα . Έχουμε Φάρο Τηλαυγή. Έχουμε Πυξίδα Αλάνθαστη. Λιμάνι άπάμενο. Θεμέλιο άρραγές. Πρόσωπο όχι άνθρώπινο άλλά Θεϊκό. Είναι ό Τεχθείς Χριστός μας, ό Όποιος είπε γιά τόν έαυτό Του:

' Εγώ ήλθον ϊνα ζωήν έχωσι καί περισσόν έχωσιν '' ( Ίω. 10, 10 ). Καί αύτό τό περισσότερο πού δίνει ό Ενσαρκωθείς Θεός δέν είναι έφήμερο καί πεπερασμένο , άλλά άθάνατο καί αιώνιο. Αρκεί νά παραθέσουμε τόν έαυτό μας στή πρόνοιά Του. Αρκεί νά έχουμε ώς προτεραιότητα όχι τήν ύλη, τήν ήδονή καί τήν άνθρώπινη δόξα , άλλά τό έλεος Του καί τό όραμα τής Βασιλείας Του.

Ο συνεπής , λοιπόν, πνευματικός άγώνας μας γιά τή σωτηρία — πού είναι τελικά δώρο Θεού - ή λατρευτική, καί προσευχητική ζωή μας, τό χάρισμα τής μετάνοιας, τών δακρύων, τής ταπείνωσης , τής άγάπης , τής φιλανθρωπίας, τής μελέτης καί κυρίως τής εφαρμογής τού λογου τού Θεού και φυσικά τής συχνής Θείας Κοινωνίας τού Σώματος καί τού Αίματος τού Χριστού μας άς συγκροτούν τά ούσιώδη γιά τή ζωή μας. Ας είναι ή δική μας μυστική άπάντηση στό ποικιλόμορφο κακό . Άς είναι ό δικός μας τρόπος ζωής ώς άδιάλειπτης εύγνωμοσύνης στό μυστήριο τής Θείας Ένσαρκώσεως.

Χρόνια πολλά καί ευλογημένα ρο^πρός τόν Ένανθρωπήσαντα Θεόν