ΠΑΡΑΚΛΗΤΙΚΟΣ ΚΑΝΟΝΑΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ

Μετά το, Ευλογητός, το, Κύριε εισάκουσον.

Είτα το, Θεός Κύριος και το τροπάριον.

Ήχος δ'. Ο υψωθείς εν τω Σταυρώ...

Του Ιεράρχου τη πανσέπτω Εικόνι, πιστοί προσπέσωμεν αυτώ εκβοώντες, οι αμαρτίαις πολλαίς εγκυλινδούμενοι, σπεύσον ώ Νικόλαε, Ιεράρχα Κυρίου, σαις προς τον Φιλάνθρωπον, ιεραίς ικεσίαις, παντός κινδύνου, λύπης και φθοράς, και δεινών νόσων, απάλλαξον άπαντας.

Δόξα. Και νυν. Θεοτοκίον. Ου σιωπήσομεν..

.

Ο Ν'. Ψαλμός

Και ο Κανών.

Ωδή α'. Ήχος πλ. δ'. Αρματηλάτην Φαραώ.

Ταις προσευχαίς σου Ιερέ Νικόλαε, εκδυσωπών τον Θεόν, το σκοτεινόν νέφος, το της αθυμίας μου, Παμμάκαρ διασκέδασον, θυμηδίας υπάρχων, και ευθυμίας ανάπλεως, τω Παμβασιλεί παριστάμενος.

Ταις των παθών με τρικυμίαις πάντοθεν, περικυκλούμενον, και λογισμών σάλω, την ψυχήν δονούμενον, επί λιμένα εύδιον, των Χριστού θελημάτων, ταις προσευχαίς σου κυβέρνησον, όπως σε δοξάζω, Νικόλαε.

Των Αποστόλων και Οσίων σύσκηνος, αποδεικνύμενος, και Θεϊκής αίγλης, πάντοτε πληρούμενος, τους την σεπτήν σου σήμερον, προσκυνούντας Εικόνα, φωτός μετόχους ανάδειξον, ευχαίς σου Παμμάκαρ Νικόλαε.

Θεοτοκίον.

Σε την εν σπλάγχνοις δεξαμένην ’χραντε, το πυρ το άστεκτον, εκδυσωπώ πίστει, της γεέννης ρύσαι με, και της αποκειμένης μοι, δια πλήθος πταισμάτων, κολάσεως ελευθέρωσον, σου ταις ευπροσδέκτοις δεήσεσι.

Ωδή γ'. Συ ει το στερέωμα.

Ίνα σε δοξάζωμεν, και σε πρεπόντως γεραίρωμεν, δίδου ημίν, Νικόλαε Μάκαρ, την ειρήνην πρεσβείαις σου.

Κόπασον, Νικόλαε, ταις σαις θερμαίς παρακλήσεσι, τας καθ' ημών, επανισταμένας, ασθενείας δεόμεθα.

Ρύσαί με Νικόλαε, περικυκλούμενον πάθεσι, και πειρασμοίς, και κινδύνοις πλείστοις, ταις λιταίς σου και σώσον με.

Θεοτοκίον.

Έχω σε Πανάσπιλε, βίου προστάτιν και τείχος άρρηκτον διό δεινών, του ματαίου βίου, ού πτοούμαι την έφοδον.

Ωδή δ'. Εισακήκοα Κύριε.

Νόσοις πλείστοις Νικόλαε, και πολλοίς τοις πταίσμασι περιπέπτωκα, πρόφθασαν με ρύσαι Πάνσεπτε, ταις προς τον Δεσπότην ικεσίαις σου.

Ο αθώους τυγχάνοντας, νέους τρεις θανάτου απαλλαξάμενος, σπεύσον ρύσαι με Νικόλαε, της αιωνιζούσης κατακρίσεως.

Κατακρίσεως άξιος, ζων εν αμελεία ειμί ο άθλιος, ταις λιταίς σου άγιε Νικόλαε, μετανοίας όρμω με οδήγησον.

Θεοτοκίον.

Ρυπωθέντα με κάθαρον, και νενεκρωμένον με συ ανάστησον, Θεοτόκε αειπάρθενε, τον νεκρούς ζωώσαντα κυήσασα.

Ωδή ε'. Ίνα τι με απώσω.

Ακλινεί διανοία, προς τον Επουράνιον ανήλθες Κύριον, παρ' ου και την χάριν, των μεγίστων θαυμάτων απείληφας, Νικόλαε Μάκαρ' διό ημάς τους σους οικέτας, των δεινών και των νόσων απάλλαξον.

Εν τη θεία σου Μνήμη, Ιερέων Νικόλαε σύλλογος τέρπεται, και Πιστών χορείαι, των θαυμάτων των σων απολαύουσαι, εν χαρά τρυφώσι, και ως εικός σε ανυμνούσι, και προστάτην καλούσι σε μέγιστον.

Λαμπρυνθείς θεία αίγλη, ώφθη η καρδία σου όντως Παράδεισος, της ζωής το ξύλον, κεκτημένη εν μέσω τον Κύριον ον δυσώπει Πάτερ, του Παραδείσου απόλαυσαι, της τρυφής και της δόξης τους δούλους σου.

Θεοτοκίον.

Ανατίθημι, Κόρη, πάσας επί Σοι τας ελπίδας της σωτηρίας μου διό δυσωπώ Σε, μη παρίδης δεινώς με ποντούμενον, συμφορών πελάγει, αλλά την σην δίδου μοι χείρα, ως τω Πέτρω ο Υιός σου, και σώσόν με.

Ωδή στ'. Την δέησιν εκχεώ.

Χειμάζει μεν των κίνδυνων ο σάλος, ουκ ισχύει δε βυθίσαι με Μάκαρ' σε γαρ αεί Κυβερνήτην πλουτήσας, προς γαληνόν τον λιμένα ηδύνομαι, και φθάνω μέχρις ουρανού, δια σου Ιεράρχα Νικόλαε.

Ιλάσθητι τοις σοις δούλοις, Παμμάκαρ, και υγείας την αντίληψιν δίδου ως αγαθός και φιλάδελφος φύσει, και των δεινών και των θλίψεων λύτρωσαι, ταις θείαις σου προς τον Θεόν, μεσιτείαις, θεόφρον Νικόλαε.

Λυτρούμενος εκ θανάτου ως ώφθης, τοις αθώους πριν, ώ Πάτερ στρατηλάτα, ούτω και νυν περιστάσεως πάσης, ημάς και νόσων Νικόλαε λύτρωσαι, πρεσβείαις σου ταις ιεραίς, ίνα πόθω τιμώμεν την Μνήμην σου.

Θεοτοκίον.

Φιλάγαθε, νυσταγμώ βαρούμενον, ραθυμίας με θερμή σου ικεσία, έγειρον νυν και μη δώης υπνώσαι, της αμαρτίας σον δούλον εις θάνατον, προστάτιν γαρ και οδηγόν, της εμής σε ζωής επιγράφομαι.

Επίβλεψον μετ' ευμενείας, Νικόλαε Μάκαρ, και πάσαν θλίψιν λιταίς σου απέλασον, εκ των ψυχών ημών των οικετών σου.

Και Θεοτοκίον. άχραντε...

Ο Ιερεύς μνημονεύει

είτα το Κοντάκιον. Ήχος δ'.

Ταις των θαυμάτων ακτίσι, Νικόλαε, καταφαιδρύνεις υφήλιον άπασαν, και λύεις τον ζόφον των θλίψεων, και των κινδύνων ελαύνεις την έφοδον, προστάτης υπάρχων θερμότατος.

Και ευθύς το Προκείμενον. Ήχος δ'.

Οι ιερείς σου Κύριε ενδύσονται δικαιοσύνην, και οι Όσιοί σου αγαλλιάσονται.

Στίχος. Καυχήσονται Όσιοι εν δόξη, και αγαλλιάσονται επί των κοιτών αυτών.

Ευαγγέλιον. Εκ του κατά Ιωάννην (ι' 1-9).

Είπεν ο Κύριος προς τους εληλυθότας προς αυτόν Ιουδαίους. Αμήν αμήν λέγω υμίν. Ο μη εισερχόμενος δια της θύρας εις την αυλήν των προβάτων, αλλά αναβαίνων αλλαχόθεν, εκείνος κλέπτης εστί και ληστής ο δε εισερχόμενος δια της θύρας, ποιμήν έστι των προβάτων. Τούτω ο θυρωρός ανοίγει, και τα πρόβατα της φωνής αυτού ακούει, και τα ίδια πρόβατα καλεί κατ' όνομα, και εξάγει αυτά. Και όταν τα ίδια πρόβατα εκβάλη, έμπροσθεν αυτών πορεύεται, και τα πρόβατα αυτώ ακολουθεί, ότι οίδασι την φωνήν αυτού. Αλλοτρίω δε ου μη ακολουθήσωσιν, αλλά φεύξονται απ' αυτού, ότι ουκ οίδασι των αλλοτρίων την φωνήν. Ταύτην την παροιμίαν είπεν αυτοίς ο Ιησούς εκείνοι δε ουκ έγνωσαν τίνα ην ά ελάλει αυτοίς. Είπεν ουν πάλιν αυτοίς ο Ιησούς. Αμήν αμήν λέγω υμίν, ότι εγώ ειμί η θύρα των προβάτων. Πάντες, όσοι ήλθον προ εμού, κλέπται εισί και λησταί αλλ' ουκ ήκουσαν αυτών τα πρόβατα. Εγώ ειμί ή θύρα δι' εμού εάν τις εισέλθη, σωθήσεται, και εισελεύσεται, και εξελεύσεται, και νομήν ευρήσει.

Δόξα. Ταις του Ιεράρχου...

Και νυν. Ταις της Θεοτόκου πρεσβείαις...

Στίχος. Ελεήμον, ελέησόν με ο Θεός...

Και το παρόν προσόμοιον. Ήχος πλ. β'. Όλην αποθεμένοι.

Άπαντα τον βίον μου εν αμελεία διάγων, και προ τέλους έφθασα, άκαρπος ο δείλαιος, Υπεράγαθε, πονηρών πράξεων, επιφέρων μόνον, νυν φορτία τα δυσβάστακτα άπερ Φιλάνθρωπε, σκόρπισον ροπή του ελέους σου, και δίδου μοι κατάνυξιν, και επιστροφήν την σωτήριον, ταις του Νικολάου, πρεσβείαις ευπροσδέκτοις ο Θεός, όν εις πρεσβείαν προσάγω σοι, και την σε κυήσασαν.

Το, Σώσον ο Θεός τον λαόν σου, κ.τ.λ.

Ωδή ζ'. Παίδες Εβραίων.

Ρύστης πλεόντων ανεδείχθης, ώ Νικόλαε, και των χηρών προστάτης, ορφανών τε λιμήν, και πλουτιστής πενήτων διό και ημάς λύτρωσαι εκ κινδύνων σαις πρεσβείαις.

Ξένα Νικόλαε εργάζη, εν θαλάσση μακράν και πάση υφηλίω, ταχυδρόμους αεί, και πάσχοντας προφθάνων, και τούτους εκλυτρούμενος, εκ των νόσων και κινδύνων.

Νόσων παντοίων και κινδύνων, Ιατρός φανείς, Νικόλαε τρισμάκαρ της ψυχής μου διό, θεράπευσον την νόσον, και ευρωστίαν δώρησαι, ταις ενθέοις σου πρεσβείαις.

Θεοτοκίον.

Έπαρον χείρας σου, Παρθένε, προς τον εύσπλαγχνον Θεόν και Βασιλέα, και δεινών συμφορών, και νόσων και κινδύνων, τη κραταιά πρεσβεία σου, εξελού τους σους οικέτας.

Ωδή η'. Τον Βασιλέα.

Τους πειρασμών νυν, περισχεθέντας τω βάθει, σους οικέτας Νικόλαε σώσον, δούς ημίν την λύσιν, αυτών σαις ικεσίαις.

Ως εν τρυφή, αυλιζόμενος Μάκαρ, Ουρανών τε δόξης απολαύων, τους σε ανυμνούντας, διάσωζε ευχαίς σου.

Τω απροσίτω, ελλαμφθείς φωτί Πάτερ, τας ψυχάς των εν θλίψει αυγάζεις, διαλύων πάντα, των πειρασμών τον ζόφον.

Θεοτοκίον.

Ισχύεις Κόρη, τον εν ισχύι τεκούσα, ευσυμπάθητον Σωτήρα του Κόσμου διό τη θερμή σου, προστρέχω βοήθεια.

Ωδή θ'. Κυρίως Θεοτοκίον.

Γνωρίζει πάσα Κτίσις, Νικόλαε Μάκαρ, σων αρετών και θαυμάτων το πέλαγος διό και χαίρει, προστάτην σε ονομάζουσα.

Νικόλαε Παμμάκαρ, σώζε εκ κινδύνων, τους σους οικέτας πιστώς σε δοξάζοντας, ως μιμητής του Σωτήρος, αξιοθαύμαστος.

Τρυφών ταις Ουρανίαις, θείαις λαμπηδόσι, Θεομακάριστε Πάτερ Νικόλαε, τη προστασία σου σώσον, ημάς και σκέπασον.

Θεοτοκίον.

Μαρία Θεοτόκε, την κεκακωμένην, τη αμαρτία ψυχήν μου αγάθυνον, και αγαθών αιωνίων, μέτοχον ποίησον.

Το Άξιον εστίν…

και τα παρόντα Μεγαλυνάρια.

Νικόλαε Μάκαρ πάρεσο νυν, προστάτης και φύλαξ, και εκ βλάβης παντοδαπής, ημάς ρύσαι πάντας, εν γη και εν θαλάσση, τους σε θερμώς φωνούντας, και μεγαλύνοντας.

Χαίροις των Πατέρων κλέος στερρόν, και το της Τριάδος, ενδιαίτημα καθαρόν, των πιστών προστάτης, και καταπονουμένων, βοήθεια και σκέπη, Πάτερ Νικόλαε.

Εν νόσοις σε έχομεν Ιατρόν, εν κινδύνοις ρύστης. κηδεμόνα εν ορφανοίς, εν πένησι πλούτον, εν θαλάσση σωτήρα, και χαρμονήν εν θλίψει, σοφέ Νικόλαε.

Ορφανών προστάτην σε και χηρών, πεινόντων τροφέα, πενομένων τε πλουτιστήν, αιχμαλώτων ρύστην, πλεόντων τε σωτήρα, κεκτήμεθα Παμμάκαρ, σοφέ Νικόλαε.

Πάσαι των Αγγέλων…

Τρισάγιον

και το απολυτικίον. Ήχος δ'.

Κανόνα πίστεως, και εικόνα πραότητος, εγκρατείας διδάσκαλον, ανέδειξε σε τη ποίμνη σου, η των πραγμάτων αλήθεια δια τούτο εκτήσω τη ταπεινώσει τα υψηλά, τη πτωχεία τα πλούσια. Πάτερ Ιεράρχα Νικόλαε, πρέσβευε Χριστώ τω Θεώ, σωθήναι τας ψυχάς ημών.

Ο Ιερεύς μνημονεύει, και εν τη απολύσει το παρόν προσόμοιον.

Ήχος β'. Ότε εκ του ξύλου Σε νεκρόν.

Χάριν ειληφώς παρά Θεού, πάσι χορηγείς τας ιάσεις, υπό την σκέπην σου, ’γιε Νικόλαε, τοις σοι προστρέχουσι, φυγαδεύεις δαιμόνων γάρ, ανίατα πάθη, πάντας θεραπεύεις δε, τη προστασία σου. Όθεν και ημείς δυσωπούμεν, πρέσβευε προς Κύριον πάσης, λυτρωθήναι βλάβης τους υμνούντάς σε.

ΚΑΝΩΝ ΠΑΡΑΚΛΗΤΙΚΟΣ ΕΙΣ ΟΣΙΟΝ ΣΑΒΒΑ ΤΟΝ ΗΓΙΑΣΜΕΝΟΝ

ΚΑΝΩΝ ΠΑΡΑΚΛΗΤΙΚΟΣ

ΕΙΣ ΤΟΝ ΟΣΙΟΝ ΠΑΤΕΡΑ ΗΜΩΝ

ΣΑΒΒΑΝ ΤΟΝ ΗΓΙΑΣΜΕΝΟΝ

Ποίημα Γερασίμου Μοναχού Μικραγιαννανίτου

Ευλογήσαντος του Ιερέως, το Κύριε εισάκουσον,

μεθ’ ό το, Θεός Κύριος, και το εξής:

Ήχος Δ’. Ο υψωθείς εν τω Σταυρώ.

Αγιασθείς από παιδός θεοφόρε, αγιασμόν και φωτισμόν και ειρήνην, και οφλημάτων αίτησαι συγχώρησιν, νόσων απολύτρωσιν, και ειρήνην εν βίω, τοις πιστώς προστρέχουσι τη αγία σου σκέπη, Σάββα Πατέρων θεία κορωνίς, και την θερμήν σου, αιτούσιν αντίληψιν.

Θεοτοκίον.

Ου σιωπήσομεν ποτέ…

Ο Ν’. Και ο κανών ού η ακροστιχίς.

Ρύσαί με στόνων Όσιε Σάββα, Γερασίμου.

Ωδή Α’. Ήχος Πλ. Δ’. Υγράν διοδεύσας.

Ρημάτων ψυχής μου της ταπεινής, εισάκουσον Σάββα, και παράσχου μοι φωτισμόν, και ρώμην κατά του πολεμίου, ως αντιλήπτωρ μου Πάτερ και έφορος.

Υφέρπων δολίως ο δυσμενής, προσβάλλει με Πάτερ, καθ’ εκάστην δι’ ηδονής, αλλά τούτου σύντριψον το θράσος, και την ζωήν μου βελτίωσον Όσιε.

Στολήν αμαυρώσας την ιεράν, Θεού εμακρύνθην, δια πλήθος αμαρτιών, αλλά συ γενού μοι οδηγία, προς τον Χριστόν και οικείωσις Όσιε.

Θεοτοκίον.

Αγία Παρθένε Μήτερ Θεού, τη ση ευσπλαγχνία, την ψυχήν μου την εναγή, αγίασον έργοις εναρέτοις, και σεσωσμένον Θεώ με προσάγαγε.

Ωδή Γ’. Ουρανίας αψίδος.

Ιλασμόν και ειρήνην, και των παθών ίασιν, και επηρειών πολυτρόπων, την απολύτρωσιν, και ειρηναίαν ζωήν, ημίν απαύστως εξαίτει, τοις σε μακαρίζουσι, Σάββα μακάριε.

Μετανοίας προς τρίβον, και προς ζωήν κρείττονα, ως της πολιτείας της θείας, ένθεον όργανον, ημάς οδήγησον, ως αν τη ση αντιλήψει, τους καρπούς του Πνεύματος, καρποφορήσωμεν.

Ευμενή αρωγόν σε, και βοηθό έτοιμον, Σάββα Θεοφόρε πλουτούντες, διασωζόμεθα, πάσης στενώσεως, και πειρασμών αδοκήτων, Πάτερ τη πρεσβεία σου Χριστόν δοξάζοντες.

Θεοτοκίον.

Συντριβείς ταις αμέτροις, και πονηραίς πράξεσι, νύν την παρά του θεραπείαν, αιτούμαι Άχραντε, ήν μοι πρυτάνευσον, και προς οδόν σωτηρίας, ίθυνόν με δέομαι, ως Υπεράγαθος.

Διάσωσον Ηγιασμένε Θεόληπτε Πάτερ Σάββα, εκ κινδύνων και αναγκών και κακώσεων, τους τη σεπτή σου πρεσβεία προσπεφευγότας.

Επίβλεψον εν ευμενεία Πανύμνητε Θεοτόκε, επί την εμήν χαλεπήν του σώματος κάκωσιν, και ίασαι της ψυχής μου το άλγος.

Αίτησις και το Κάθισμα.

Ήχος Β’. Τα άνω ζητών.

Αγίαν ζωήν, ανύσας εκ νεότητος, παθών εναγών, και χαμερπών προλήψεων, Σάββα Θεομακάριστε, και απάσης φαυλότητος λύτρωσαι, τους την σην εξαιτούντας αρωγήν, βραβεύων ημίν Πάτερ τα κρείττονα.

Ωδή Δ’. Εισακήκοα Κύριε.

Των παθών μου τα κύματα, πράϋνον παμμάκαρ, τη προστασία σου, και προς όρμον με κυβέρνησον, θείων ενταλμάτων Σάββα Όσιε.

Οδυνών με απάλλαξον, των κατά ψυχήν και σώμα αοίδιμε, και τον νούν μου προς εγρήγορσιν, θείων θελημάτων Πάτερ έγειρον.

Νοσημάτων την ίασιν, και πλημελημάτων Πάτερ συγχώρησιν, και ειρήνην και ομόνοιαν, αίτει δωρηθήναι τοις αινούσί σε.

Θεοτοκίον.

Ως Θεόν σωματώσασα, υπέρ νούν και λόγον Θεοχαρίτωτε, τα του σώματός μου νέκρωσον, πάθη τα ολέθρια και σώσόν με.

Ωδή Ε’. Φώτισον ημάς.

Νέκρωσον ημών, ζωηφόροις ικεσίαις σου, τας κινήσεις της σαρκός και προς ζωήν, την  αγήρω, Πάτερ Σάββα, ημάς ίθυνον.

Όμβρησον ημίν, ιαμάτων Πάτερ νάματα, ασθενείαις φλεγομένοις χαλεπαίς, και φωτί των αρετών ημάς καταύγασον.

Σώματος δειναίς, αρρωστίαις εταζόμενος, τη πρεσβεία σου προστρέχω εκ ψυχής, ίασαί με, Πάτερ Σάββα, και σωθήσομαι.

Θεοτοκίον.

Ίνα την πολλήν, μεγαλύνω σου χρηστότητα, σκεύος εύχρηστόν με ποίησον Χριστού, την ψυχήν μου, Θεοτόκε, καθαγνίζουσα.

Ωδή ΣΤ’. Την δέησιν εκχεώ.

Εκένωσε κατ’ εμού ο δόλιος, την φαρέτραν της αυτού κακουργίας, και τραυματίσας δεινώς την ψυχήν μου, προς απογνώσεως βόθρον καθέλκει με˙ αλλά συ πρόφθασον σοφέ, και της τούτου κακίας με λύτρωσαι.

Συνέχομαι ηδονών τω κλύδωνι, και πολλών αμαρτιών τη θυέλλη˙ αλλά τη ση καταφεύγω γαλήνη, και εκ βαθέων ψυχής ανακράζω σοι˙ ειρήνευσόν μου την ζωήν, και Χριστώ με κατάλληξον Όσιε.

Ακύμαντον αληθώς και άκλυστον,  την πρεσβείαν σου πλουτούντες λιμένα, οι εν θαλάσση πικρά τη του βίου, περιστατούμενοι Σάββα εκάστοτε, αντιπνοιών των χαλεπών, εκλυτρούνται Χριστόν μεγαλύνοντες.

Θεοτοκίον.

Βοήθεια κατ’ εχθρών και σύμμαχος, και γλυκεία προστασία και σκέπη, Θεοχαρίτωτε έσο Παρθένε, τοις αδιστάκτω ψυχή προσιούσί σοι, την τούτων θραύουσα ισχύν, και ημάς ασφαλώς περιέπουσα.

Διάσωσον Ηγιασμένε Θεόληπτε, Πάτερ Σάββα, εκ κινδύνων και αναγκών και κακώσεων, τους τη σκεπτή σου πρεσβεία προσπεφευγότας.

Άχραντε η δια λόγου τον λόγον ανερμηνεύτως επ’ εσχάτων των ημερών τεκούσα, δυσώπησον ως έχουσα Μητρικήν παρρησίαν.

Αίτησις και το Κοντάκιον.

Ήχος Β’. Προστασία των Χριστιανών.

Προστατεύειν ημών και λυτρούσθαι εκάστοτε, δυσχερείας απάσης και εναντιότητος, μη ελλείπης ως αληθώς οία συμπαθής˙ εν πεποιθήσει γαρ στερρά, καταφεύγομεν πιστώς, τη πρεσβεία σου κράζοντες. Πρόφθασον, Πάτερ Σάββα, και σκέδασον την μανίαν, την καθ’ ημών του πονηρού, ίνα πόθω σε γεραίρωμεν.

Προκείμενον Ήχος Δ’.

Τίμιος εναντίον Κυρίου ο θάνατος του Οσίου αυτού.

Στίχος. Μακάριος ανήρ ο φοβούμενος τον Κύριον.

Ευαγγέλιον. Εκ του κατά Ματθαίον (ΙΑ΄. 27-30).

 Είπεν ο Κύριος τοις εαυτού Μαθηταίς. Πάντα μοι παρεδόθη υπό του Πατρός μου˙ και ουδείς επιγινώσκει τον Υιόν, ει μη ο Πατήρ˙ ουδέ τον Πατέρα τις επιγινώσκει, ειμή ο Υιός, και ώ εάν βούληται ο Υιός αποκαλύψαι. Δεύτε προς με πάντες οι κοπιώντες και πεφορτισμένοι, καγώ αναπαύσω υμάς. Άρατε τον ζυγόν μου εφ’ υμάς, και μάθετε απ’ εμού, ότι πράός ειμί, και ταπεινός τη καρδία, και ευρήσετε ανάπαυσιν ταις ψυχαίς υμών. Ο γαρ ζυγός μου χρηστός, και το φορτίον μου ελαφρόν εστίν.

Δόξα.

Ταις του σου Οσίου πρεσβείαις ελεήμον εξάλειψον τα πλήθη των εμών εγκλημάτων.

Και νύν.

Ταις της Θεοτόκου…

Προσόμοιον.

Ήχος Πλ. Β’. Όλην αποθέμενοι.

Στίχος. Ελέησόν με ο Θεός κατά το μέγα έλεός σου και κατά

το πλήθος των οικτιρμών σου εξάλειψον το άνόμημά μου.

 χάριτος του Πνεύματος, τη ισαγγέλω ζωή σου, πλήρης εσχημάτισας, και δαιμόνων ήλασας τα συστήματα˙ ών καμέ λύτρωσαι, των τεκταινομένων, θερμοτάτη αντιλήψει σου, Σάββα μακάριε, πρόθυμον αεί εργαζόμενος, προς αρετών επίδοσιν, την εκλελυμένην καρδίαν μου, άφεσιν πταισμάτων, και πάντων των εν βίω λυπηρών, απαλλαγήν μοι δωρούμενος θείαις μεσιτείαις σου.

Το, Σώσον ο Θεός τον Λαόν σου κ.τ.λ.

Ωδή Ζ’. Οι εκ της Ιουδαίας.

Βοηθός εν ανάγκαις, και θερμός αντιλήπτωρ εν περιστάσεσιν, εν πόνοις θεραπεία, εν λύπαις θυμηδία, και μεσίτης προς Κύριον, γενού ημίν αληθώς, Ηγιασμένε Σάββα.

Αλγεινών συμπτωμάτων, και δεινών συντριμμάτων ημάς εκλύτρωσαι, κινδύνων πολυτρόπων, και πάσης δυσπραγίας, τους θερμώς καταφεύγοντας, τη προστασία τη ση, Ηγιασμένε Σάββα.

Γνούς το θέλημα Πάτερ, του Σωτήρος ουδόλως τούτο ετέλεσα, διο με της μελλούσης, δικαίας καταδίκης, τη θερμή ικεσία του, εκλύτρωσαι δυσωπώ, Ηγιασμένε Σάββα.

Θεοτοκίον.

Ενταλμάτων αγίων, και σεπτών προσταγμάτων πληρωτήν δείξόν με, εγείρουσα τον νούν μου, δεινής εκ ραθυμίας, προς σπουδήν εγρηγόρσεως, ίνα ζωής αληθούς, Παρθένε επιτύχω.

Ωδή Η’. Τον Βασιλέα.

Ρώμην παράσχου, τη ασθενούση ψυχή μου, και ικάνωσον τον νούν μου Θεοφόρε, ίνα ευαρέστως δουλεύσω τω Κυρίω.

Από παντοίων, επιφορών ολεθρίων, και στενώσεων και πειρασμών και νόσων, αβλαβείς συντήρει, ημάς Σάββα Θεόφρον.

Σωματικών σε, και ψυχικών παθημάτων, ο Φιλάνθρωπος  θεραπευτήν δεικνύει˙ όθεν ημάς Πάτερ, θεράπευσον κατ’ άμφω.

Θεοτοκίον.

Ιλέωσαί με, τον σον Υιόν, Θεοτόκε, Όν ελύπησα αμέτροις αμαρτίαις, και της μετανοίας, φωτί καταύγασόν με.

Ωδή Θ’. Κυρίως Θεοτόκον…

Μη παύση εποπτεύων, Σάββα Θεοφόρε, τους ακλινώς αφορώντας τη σκέπη σου, ως αν ησύχιον βίον Πάτερ διάγωμεν.

Ουράνωσον τον νούν μου, ουρανίω πόθω, και των γηΐνων της σχέσεως ρύσαί με, και τω Χριστώ με οικείωσαι, Σάββα Όσιε.

Υδάτων απωλείας, έλκυσόν με Πάτερ, και προς ζωής με το ύδωρ οδήγησον, και σεσωσμένον με, Σάββα, Χριστώ προσάγαγε.

Θεοτοκίον.

Υπέρτερον τον νούν μου, εννοιών γηΐνων, τη ση λαμπρότητι δείξον Πανάχραντε και αναπτέρωσον τούτον προς φως το άδυτον.

Άξιόν εστί και τα Μεγαλυνάρια.

Έρωτι τω θείω από παιδός, Πάτερ τετρωμένος, ηκολούθησας τω Χριστώ, βίω ισαγγέλω και αρετών τη κτήσει, δι’ ών ως φως εν κόσμω, Σάββα εξέλαμψας.

Χαίροις των Οσίων κλέος λαμπρόν, χαίροις Μοναζόντων, ο αλείπτης και οδηγός, χαίροις ουρανίου ζωής ο υποφήτης, Ηγιασμένε Σάββα, Πατέρων καύχημα.

Τύπος καλών έργων αναδειχθείς, πράξει τε και λόγω, προς αγώνας θεοειδείς, ασφαλώς ιθύνεις, αγέλας Μοναζόντων, Ηγιασμένε Σάββα, μεθ’ ών τιμώμέν σε.

Πράξεσιν εμπρέπων ασκητικαίς, λύχνος ανεδείχθης, διακρίσεως φαεινός, προς γαρ θεωρίας, ελλάμψας ανυψώθης, και δωρεών επλήσθης, των υπέρ έννοιαν.

Πνεύματος δοχείον αναφανείς, πνεύματα διώκεις, τα ακάθαρτα ισχυρώς, ών της κακουργίας, ημάς λύτρωσαι Πάτερ, και οφλημάτων αίτει, ημίν συγχώρησιν.

Της ζωής του ξύλου κατατρυφών, εκ θανατηφόρων, παθημάτων και προσβολών, του αντικειμένου και πάσης άλλης βλάβης, ατρώτους ημάς τήρει, Σάββα Πατήρ ημών.

Πάσαι των Αγγέλων.

Το Τρισάγιον. Το απολυτίκιον Ήχος Πλ. Δ’.

Ταις των δακρύων σου ροαίς, της ερήμου το άγονον εγεώργησας, και τοις εκ βάθους στεναγμοίς, εις εκατόν τους πόνους εκαρποφόρησας, και γέγονας φωστήρ τη Οικουμένη, λάμπων τοις θαύμασι, Σάββα Πατήρ ημών Ηγιασμένε Οσιε˙ πρέσβευε Χριστώ τω Θεώ σωθήναι τας ψυχάς ημών.

Είτα εκτενήν και απόλυσις, μεθ’ ήν το εξής:

Ήχος Β’. Ότε εκ του ξύλου σε νεκρόν.

Μέγας εν Οσίοις πεφηνώς, τη συντονωτάτη ασκήσει, της πολιτείας σου, Σάββα Θεοδόξαστε, μεγίστης χάριτος, αναδέδειξαι όργανον˙ εντεύθεν μεγάλων, κινδύνων και θλίψεων, λυτρούσαι πάντοτε πάντας τους πιστώς προσιόντας, τη συμπαθεστάτη σου σκέπη και ειλικρινώς σε μακαρίζοντας.

Δέσποινα πρόσδεξαι…

Την πάσαν ελπίδα μου…

ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΙ ΕΙΣ ΑΓΙΑΝ ΜΕΓΑΛΟΜΑΡΤΥΡΑ ΒΑΡΒΑΡΑΝ

Κοντάκιον. Προς το· Τη Υπερμάχω Στρατηγώ.

Την Χριστομάρτυρα πιστοί, και νύμφην άσπιλον,

Την καλλιπάρθενον ομού, και αειπάρθενον,

Ύμνοις στέψωμεν Βαρβάραν την Αθληφόρον,

Ως λυτρουμένην λοιμικού παντός νοσήματος,

Τους εν εικόνι τη αυτή πόθω προσπίπτοντας,

Και κραυγάζοντας·

Χαίροις Κόρη Θεόνυμφε.

Άγγελοι εν τοις άνω, και βροτοί εν τοις κάτω, υμνείν σε προς αξίαν Βαρβάραν, οι μεν, αϋλωτάταις ηδοναίς, οι δε, εν υλαίοις φωναίς μη σθένοντες, γηθόμενοι θαμβούμεθα, βοώντες εκτενώς σοι ώδε·

Χαίρε δι ης η Τριάς εκλάμπει·

Χαίρε δι ης η παλλάς εκλείπει.

Χαίρε η θεολογήσα την Τριάδα τω φωτί·

Χαίρε, κρήνην προθεσπίσασα, ιαμάτων τω λουτρώ.

Χαίρε, ότι ηράσθη, η Τριάς του σου κάλλους·

Χαίρε, ότι προσήχθης, καθαρά τη Τριάδι.

Χαίρε ιλύν, δυάδος συρρίξασα·

Χαίρε αυγή, Τριάδος κηρύξασα.

Χαίρε δι ης, ο Σταυρός εκτυπούται·

Χαίρε δι ης, ο εχθρός εκμειούται·

Χαίρε Κόρη Θεόνυμφε

Βλέπουσα εν Ρωσσία, ευσεβώς η Δακία, το σον παρθενικόν αγνή σκήνος, και των παραδόξων το σμήνος, ύμνοις σε και ούτως ευλαβώς γεραίρουσι, μεθ ημών αυτών θεολογούντες, άσμα το τρισύνθεον·

Αλληλούϊα

Γνώσιν άγνωσον γνώναι, τον γενέτην ποθούσα, Βαρβάρα εβόα τοις τεχνίταις, τρίτην θυρίδα εκ δυείν, επιτεχνάσθαι τω βαλανείω βούλομαι` ίνα πας τις βλέπων το φώς του φωτοδότου λέγη ούτω·

Χαίρε φωτός, της Τριάδος κήρυξ·

Χαίρε πασών, γενναιών η κύλιξ.

Χαίρε ιαμάτων, η πηγή η αένναος·

Χαίρε ανιάτων νοσούντων συνούλωσις.

Χαίρε κάλλος το απόθετον, μύρον το εκκενωθέν·

Χαίρε ευανθής παράδεισος, και χαρίτων ο λειμών.

Χαίρε σεμνή Βαρβάρα, νικηφόρε Παρθένε·

Χαίρε εκλελεγμένη, πάγκαλλε του Χριστού Νύμφη.

Χαίρε το φως, Τριάδος η βλέψασα·

Χαίρε το πυρ, της πλάνης η σβέσασα.

Χαίρε σοφών, των τα θεία σεμνείον·

Χαίρε πατρός, ασεβούς ιερείον·

Χαίρε Κόρη Θεόνυμφε

Δυνάμει της Τριάδος, ανδρωθέν σου τω θήλυ, εν τω φρικωδεστάτω σταδίω, διασκοπούσα Ιουλιανή, και αυτή ανάπτεται προς τα όμοια, και ανύει το μακάριον άθλον, μετά σου βοώντα·

Αλληλούϊα

Έχουσα η Ρωσσία, σου το δέμας το θείον, αναγράφει σοι τους χαριστηρίους` σην δε κάραν πλουτούντες ημίν, πως ουχί τοις αυτοίς καταστέψωμεν, και μέλεσιν ως βέλεσι βάλωμεν τον Βελίαρ τοις δε·

Χαίρε του Αδάμ ευανθής πτόρθος·

Χαίρε της Εύας απαθές άνθος.

Χαίρε τον Σταυρόν, τη χειρί εκολάψασα·

Χαίρε τον αυτώ, τανυθέντα δοξάσασα.

Χαίρε πνεύματα ελαύνουσα ολεθρεύοντα ημάς·

Χαίρε χεύματα ομβρίζουσα, των θαυμάτων δαψιλώς.

Χαίρε ευτονωτέρα, και χαλκού και σιδήρου·

Χαίρε τιμιωτέρα, και χρυσού και σαπφείρου.

Χαίρε Θεού, ελαία χρυσόκλωνος·

Χαίρε λοιμού εξώλειαν λύουσα.

Χαίρε θυμού, του Θεού η γαλήνη·

Χαίρε ημών, προς Θεόν η ειρήνη·

Χαίρε Κόρη Θεόνυμφε

Ζάλην και τρικυμίαν, και οργήν τε και θλίψιν, θεηλάτως ημάς μαστιγούντα, και ζέοντα καθ` ημάς, και εκ δότους ποιούντα ολετήρσι πνεύμασι, κατευνάζεις ευιλατε, και άπαντας προτρέπεις μέλπειν·

Αλληλούϊα

Ήκουσαν οι τεχνίται, της θεηγόρου Κόρης, και τρίτην προστιθείσι θυρίδα, του τριλαμπούς φωτός εις τύπον, Πατρός, Υιού, και Αγίου Πνεύματος` παρ ου οι φωτισθέντες βοώμεν προς αυτήν τοιαύτα·

Χαίρε φωτός, τριφεγγούς θυγάτηρ·

Χαίρε ψυχών φωτοδόχων φάος.

Χαίρε, του Πατρός, και Υιού το ανάκτορον·

Χαίρε ω σεπτόν, Παρακλήτου αλάβαστρον.

Χαίρε, ότι θεοδίδακτος, ρητορεύεις το τριττόν·

Χαίρε, ότι ακατάπληκτος, μένεις εν τοις πειρασμοίς.

Χαίρε η θεηγόρος, και Παρθένος, και Μάρτυς·

Χαίρε η στεφηφόρος, αληθής και κατ άμφω.

Χαίρε τερπνόν, της Εώας αγλάϊσμα·

Χαίρε λαμπρόν, Ευρώπης θυσαύρισμα.

Χαίρε δι ης, εκποδών κακός πότμος·

Χαίρε δι ης, προθεσμία εφείται·

Χαίρε Κόρη Θεόνυμφε

Θεορρήμον Βαρβάρα, του Θεανθρώπου Λόγου θέσει θυγάτηρ χρηματίζεις. Διό και απαθανατίζεις πάντας, τους θεοπρεπώς σοι προσθέοντας, θανάτου θνητού και αθανάτου λυτρουμένη, και βοώντας·

Αλληλούϊα

Ίδον των ουρανίων, υπερκόσμιοι νόες, τον φύσαντα χειρί παιδοκτόνω, εκμανέντα τοιαύτα παιδί, και ούτω ξέοντα αφειδώς, και σπαράττοντα θηρός τρόπου, και ως ήδιστα αυτή έκραξαν·

Χαίρε οίον σώμα, εκδούσα ταις μάστιξι·

Χαίρε δι αγάπην παθούσα Νυμφίου σου.

Χαίρε σχέσιν η την πάτριον, παριδούσα εν χαρά·

Χαίρε γήθεν προς ουράνια, ενδημούσα καθαρά.

Χαίρε χαιρόντων Αγγέλων, τη ση καρτερία·

Χαίρε κλαιόντων δαιμόνων, τη σφων αυτών ήττοι.

Χαίρε ψευδή, την πλάνην η δείξασα·

Χαίρε αγνή, σφραγίδα τηρήσασα.

χαίρε αυλων τερπνήν ευωχία·

χαίρε Χριστού θαυμαστή ευωδία·

Χαίρε Κόρη Θεόνυμφε

Κάκιστε ω ποιμένων, οίαν Θεού αμνάδαν, προσπίνεις συ τω λύκω τεκόντι; Πως ουχ είλεσε δείλαιε, οίκτος τοιαύτης παιδός και έλεος; Ρύσαι ημάς Χριστέ, θηριωδίας, τους ειδότας ψάλλειν·

Αλληλούϊα

Λάμπεις εν τη εσπέρα, δύσα κατά την Εώα` ηγλάϊσας γαρ ταύτην σπαργάνοις, και κατήστραψας πάλαι ημάς, απολαύοντας σου των καλών Πάναγνε, θαυμάτων και λειψάνων των όλβων, και βοώντας τοιαύτα·

Χαίρε το κάλλος της παρθενίας·

Χαίρε το κάρφος το της πελείας.

Χαίρε την πατρώαν μανίαν μη δείσασα·

Χαίρε την εώον βλακείαν μισήσασα.

Χαίρε σώματος ευγένειαν, παραδούσα αικισμοίς·

Χαίρε άνθος της νεότητος, και της ώρας την ακμήν.

Χαίρε εξ ακανθώδους, εκφυέν ρίζης ρόδον·

Χαίρε άθλων ο στάχυς, βρίθων καρπόν ωραίον.

Χαίρε σεμνών, παρθένων οψώνιον·

Χαίρε ψυχών, αγνών το οσφράδιον.

Χαίρε λοιμόν, ημών αποσοβούσα·

Χαίρε θυμόν, Θεού εξιλεούσα·

Χαίρε Κόρη Θεόνυμφε

Μάστιγος λυμαιώνος, του παρόντος αιώνος, και δυσμενούς του απατεώνος, απαλλάξαις ταις σαις θεοδέκτοις λιταίς, πάντας τους προσιόντας σοι εκ πόθου, και μεταχωρούντας προς βίον βελτίω κράζει·

Αλληλούία

Νέαν Θέκλαν ορώσα, η πρωτόαθλος Θέκλα, δεξαμένην σχισθείσαν την πέτραν, τερατουργήσαντος του Χριστού, και τηρήσαντος σε, ώσπερ ανέπαφον, πατρός λυσσώδους επιβολής, νεύμασιν αθεάτοις εκρότει ταύτα·

Χαίρε ο νάρδος Χριστού νυμφίος·

Χαίρε περιστερά η του Νώε.

Χαίρε το αμήχανον, κάλλος ποθήσασα·

Χαίρε διαρρέουσαν, δόξαν πατήσασα.

Χαίρε η αναπληρώσασα την θυσίαν Ισαάκ·

Χαίρε φύντα η τεφρώσασα, τον Βελίου Αβραάμ.

Χαίρε τη παντευχία, του Σταυρού φραξαμένη·

Χαίρε αυτοχειρία, πατρική τεθυμένη.

Χαίρε αμνάς, Χριστού η αμίαντος·

Χαίρε μητρός, αυτού η αντίδοτος.

Χαίρε αγνών, νεανίδων γενναία·

Χαίρε υπέρ, την σοφήν Αβιγαίανω·

Χαίρε Κόρη Θεόνυμφε

Ξένον θέαμα βλέπω· τεμνομένων μαστών σου, τον νουν εις τους ουρανούς ανέσχες` ούτως άρα ο υπερουράνιος, σαρκοφόρος ώφθη επί γης άνθρωπος, ίνα σε γενναιόφρον, ουρανόφρονα δείξη, μελωδούσαν·

Αλληλούϊα

Όλη ει η πλησίον, ως καλή, ως ωραία, και μώμος εν σοι όλως ουκ έστι, και τω νυμφώνα χοροβατείς του σου ωραίου Νυμφίου, συν ταις φρονίμοις φρονίμη Παρθένε νεάνισιν, παρ’ ων ακούεις οία·

Χαίρε αγνείας, εύοσμον κρίνον·

Χαίρε μανίας, πατρικής κρείττων.

Χαίρε Παρθενίας, Αγγέλων διάγραμμα·

Χαίρε αφθορίας, Παρθένων το άγαλμα.

Χαίρε, συ γαρ τον Νυμφίον σου, επεπόθησας Χριστόν·

Χαίρε, συ γαρ την λαμπάδα σου διηυτρέπισας φαιδρώς.

Χαίρε απενεχθείσα, τω Βασιλεί παρθένος·

Χαίρε προεκλεθείσα, εις την οσμήν του μύρου.

Χαίρε αμνάς, το έριον βάψασα·

Χαίρε λαμπάς, ελαίω η άψασα.

Χαίρε δραχμή, ην Θεός σαρκί εύρε·

Χαίρε κοινή, ηδονή των Αγγέλωνω·

Χαίρε Κόρη Θεόνυμφε

Που πριμαίνεις Νυμφίε; Τετρωμένη τω πόθω, εβόα εν σταδίω η Μάρτυς, τας γαρ νιφάδας των αικισμών, ησυχή φέρουσα, τέμνετε, ξέετε, έλεγεν· ήδιστα ειμί προς τον Νυμφίον σου, ίνα ψάλλω συν Αγγέλοις·

Αλληλούϊα

Ρώμην την υπέρ φύσιν, της Βαρβάρας ορώσα, ακατάλληλον θηλεία φύσει, βαβαί προς αθεάτως ήσθη, η φιλοπαρθενομάρτυς μητρόθεος βοώσα ούτω·

Χαίρε θεοτερπές θείον θαύμα·

Χαίρε το εθελόθυτον θύμα.

Χαίρε θεομάχων, θεότευκτον θέριστρον·

Χαίρε αθειας, θεόκλητον θήρατρον.

Χαίρε άνθος παρθενόφυτον, τη αθλήσει φοινιχθέν·

Χαίρε κάλλος το απόθετον εν θεάτρω θεοθέν.

Χαίρε θεοσοφία, θανατούσα δυσθέους·

Χαίρε θεηγορία, θέλγουσα φιλοθέους.

Χαίρε δι ης, Θεός θάττον πείθεται·

Χαίρε δι ης, Θεός τεθαυμάστωται.

Χαίρε θεοειδών άθλων η θέα·

Χαίρε Θεώ θέουσα θεοφρόνως·

Χαίρε Κόρη Θεόνυμφε

Συνήγορον κεκτημένη, του Θεού την μητέρα, την αφθορίας πανταιτίαν· την μεσίτιν Θεού και ημών, την πανάφθορον όντως, ω άφθορε, απανέστης της φύσεως λαθούσα, και αυτή βοώσα·

Αλληλούϊα

Τριάδα των θυρίδων ω Βαρβάρα Παρθένε, ανειπούσα το λουτρόν φωτίζειν, μυστικόν εδήλωσας λουτρόν, τη παμφαεστάτη Τριάδι λαμπόμενον, και ψυχάς καθαίρον πάντων, ους Τριάς διήγειρε βοάν σοι·

Χαίρε των Αθλοφόρων η δόξα·

Χαίρε των θεολόγων η μούσα.

Χαίρε απειλαίς, και βασάνοις μη είξασα·

Χαίρε τα δεσμά, προσπαθείας η ρήξασα.

Χαίρε, ότι συ εξέπληξας, τάξεις τα Αγγελικάς·

Χαίρε, ότι συ διέρρηξας, του δολίου τας πλοκάς.

Χαίρε η εισελθούσα, του Νυμφίου τους γάμους·

Χαίρε απολαβούσα, παρ Αυτού τους στεφάνους.

Χαίρε σατάν, τους λόχους νοήσασα·

Χαίρε σαρκός, Σταυρώ αφειδήσασα.

Χαίρε Τριάς, εν η χαίρει ως νύμφη·

Χαίρε μονάς, ην εδόξασε μόνη·

Χαίρε Κόρη Θεόνυμφε

Ύψος των εγκωμίων, υπερβέβηκεν όντως, η δόξα της παρθένου σου Σώτερ` την πίστιν δε ημών προσιέμενος, αντιμετρήσειας την αντίδοσιν, ολβιοδότα φιλάνθρωπε, τοις κακουμένοις ημίν και βοώσιν·

Αλληλούϊα

Φωτεινή σε εσθητί, φωτοφόρως φαιδρύνει, Άγγελος διά Χριστόν περιδυθείσαν, και ώσπερ νύμφην περιφανή, της αφθαρσίας στολήν αμφιέννυσιν, αποτινάξας σου της σαρκός το πάχος, και φωνών σοι ταύτα·

Χαίρε εκστάσα τη αλλοιώσει·

Χαίρε παθούσα, απαθώς πάθος.

Χαίρε παλαιόν, αποδύσα τον άνθρωπον·

Χαίρε τον καινόν, ενδυθείσα Θεάνθρωπον.

Χαίρε ότι το μακάριον, τέλος έτλης ανδρικώς·

Χαίρε, ότι διάδημα, έχεις το μαρτυρικόν.

Χαίρε πεποικιλμένη, στίγμασι μαρτυρίου·

Χαίρε περικειμένη, στέφει αμαραντίνω.

Χαίρε Θεού, φωνής η αυτήκοος·

Χαίρε στοργής, αυτού η εχέγγυος.

Χαίρε τω σω συναφθείσα Νυμφίω·

Χαίρε φωτί καταστράπτουσα δόξης·

Χαίρε Κόρη Θεόνυμφε

Χελιδών ως ωραία, τρίζουσα εν σταδίω, συν Ιουλιανή αηδόνι, διέδρας τον τηρέα πατέρα, αποπτάσα προς τον ουράνιον Νυμφίον, τον πολυέραστον, ότι μέλη μέλπεις ούτως·

Αλληλούϊα

Ψάλλουσι σου τους άθλους, των Αγίων χορείαι, ως έβλεψαν ωραϊσμένην, παρθενικώς και μαρτυρικώς, και θαμβηθέντες πάντες ηγαλλιάσαντο, εκρότησαν, ευφήμησαν, ανύμνησαν βοώντες ταύτα·

Χαίρε το έαρ της αφθαρσίας·

Χαίρε το έαρ της ευσεβείας.

Χαίρε τρυγών, η ωραία του άσματος·

Χαίρε σταγών, αποστάζουσα χάριτος.

Χαίρε δόξαν αδιάδοχον, έχουσα εν ουρανώ·

Χαίρε φρόνημα ανάλωτον, δούσα μόνω τω Χριστώ.

Χαίρε στάσα προς πάλην, του εχθρού ερρωμένη·

Χαίρε, ω των ερώτων, Χριστόν νυμφευσαμένη.

Χαίρε δι ης ησχύνθη ο βάσκανος·

Χαίρε δι ης κατήργηται βάσανος.

Χαίρε των σων υμνητών ευκληρία·

Χαίρε παθών, λοιμικών σωτηρία·

Χαίρε Κόρη Θεόνυμφε

Ω Παρθένε και Μάρτυς ω Θεού Λόγου Νύμφη· παρθένων και μαρτύρων το άνθος· κεκτημένη παρρησίαν οίαν, προς την πανυπερύμνητον Άνασσαν, υπέρ ημών Αυτήν απέργασαι ίλεων, των βοώντων·

Αλληλούϊα

miteriko.blogspot.g