ΙΗ ΘΕΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΑ

 

1.    ΠΡΟΦΑΣΕΙΣ ΕΝ ΑΜΑΡΤΙΑΙΣ  (Γ)΄.

 

Ένας άγιος γέροντας της εποχής μας, ο γέροντας Ιάκωβος Τσαλίκης (1920-1991) ιδρυτής και ηγούμενος της Ι. Μονής του οσίου Δαβίδ στην Εύβοια, μας παραθέτει το παρακάτω πνευματικό του βίωμα: «Αρχίζοντας την ιερατική μου ζωή στο μοναστήρι, στο τυπικό των καθημερινών ιερών ακολουθιών προστέθηκε και η τέλεση της καθημερινής Θείας Λειτουργίας. Το πρωί, όρθρου βαθέως, αρχίζαμε την ακολουθία και πριν ξημερώσει καλά τελειώναμε την Θεία Λειτουργία. Έτσι κοινωνώντας καθημερινά τα άχραντα Μυστήρια, ένοιωθα τέτοια δύναμη μέσα μου που ήμουν σαν λιοντάρι. Τέτοια θεϊκή φωτιά είχε η ψυχή μου, που όλη την ημέρα ούτε πεινούσα, ούτε διψούσα, ούτε ζέστη ούτε κρύο ένοιωθα. Από το πρωί ως το βράδυ ακούραστος εργαζόμουν .Ακόμα και το μεσημέρι το καλοκαίρι, όταν οι άλλοι πατέρες ησύχαζαν στα κελιά τους αναζητώντας λίγη δροσιά, γώ κουβαλούσα χώμα παχύ και λίπαινα τους κήπους που καλλιεργούσα έξω από τη μονή».( π.Διονυσίου Τάτση -Διδαχές Γερόντων σελ.93) .

Θα ήθελα εδώ, αγαπητοί Χριστιανοί, να προλάβω τις κακές σκέψεις κάποιων δύσπιστων που ίσως διανοηθούν ότι είναι λόγια μεγάλα που υπάρχουν μόνο στα βιβλία . Και όμως θα τους λυπήσουμε γιατί για το γέροντα Ιάκωβο δεν είναι απαραίτητα τα βιβλία για να πάρουμε πληροφορίες. Η ζωή του, το έργο του, το μοναστήρι του, έχουν γίνει πασίγνωστα από αυτούς που ποθούν να πάρουν λίγη δροσιά στο καμίνι της ζωής πλησιάζοντας άγιες μορφές και δεν αρκούνται στα βλαβερά και δηλητηριασμένα ξυλοκέρατα που καθημερινά οι επιτήδειοι μας προσφέρουν. Εξάλλου αφού πρόσφατα κοιμήθηκε, το 199... φυσικό είναι αυτά να επιβεβαιώνονται από αυτόπτες και αυτήκοους μάρτυρες. Παράλληλα δεν πρέπει να ισχυρισθούμε ότι «ήτανε παπάς αυτός». Τονίσαμε και στην προηγούμενη ομιλία ότι στο θέμα της Θείας Κοινωνίας δεν υπάρχει καμιά διαφορά ανάμεσα σε κληρικούς και σε λαϊκούς .Όση ανάγκη, από το Σώμα και το Αίμα, του Κυρίου και Θεού μας έχει ο κληρικός, τόση έχει και οποιοσδήποτε άλλος. Γι αυτό ακριβώς τονίζει και πάλι ο ιερός Χρυσόστομος. « …Ένας και ο αυτός πατήρ μας γέννησε, ο Θεός .Όλοι από την αυτήν μητέρα γεννηθήκαμε, την αγία Κολυμβήθρα. Το ίδιον ποτό, δηλαδή το Αίμα του Κυρίου, δόθηκε σ’ όλους, και Ιερείς και λαϊκούς, και από το ένα Ποτήριο μας δόθηκε να πίνουμε. Σε μερικά δε πράγματα δεν διαφέρει σε τίποτε ο Ιερεύς από τους λαϊκούς όπως λ.χ. κατά την ώρα κατά την οποία πρόκειται να κοινωνήσουν, επειδή όλοι , Ιερείς και μη, τα ίδια Μυστήρια μεταλαμβάνουμε… Για όλους βρίσκεται έτοιμο πάνω στην Αγία Τράπεζα, ένα και το αυτό Σώμα του Κυρίου και ένα και το αυτό Ποτήριο …»

Όλοι λοιπόν μικροί και μεγάλοι, πλούσιοι και πτωχοί, μορφωμένοι και αμόρφωτοι, άρχοντες και αρχόμενοι, κληρικοί και λαϊκοί, μηδενός εξαιρουμένου, έχουμε την ίδια ανάγκη για ένωση με τον Θεό, και όλοι χωρίς αυτή τη «Θεοκοινωνία» είμαστε καταδικασμένοι «να μείνουμε έξω του Νυμφώνος».
Είναι όμως, αγαπητοί Χριστιανοί, τόσο πλάνος ο διάβολος! Είναι τόσο μισάνθρωπος και ψυχοκτόνος! Είναι τόσο ύπουλες και φοβερές οι επινοήσεις του, που λίγο σαν δεν προσέξουμε μας τυλίγει στα δίχτυα του, και μας κουμαντάρει όπως θέλει.

 « Nα σαραντίσει η Θεία Κοινωνία»

Πρέπει ακούμε από κάποιους «να σαραντίσει η Θ. Κοινωνία μέσα μας». Πλάνη οικτρά! Πλάνη διαβολική και αίρεση. Αλήθεια που βρήκαν, όσοι ισχυρίζονται κάτι τέτοιο, διδασκαλία της Εκκλησίας μας που να υποστηρίζει αυτή την ανοησία; Ποιος Πατέρας ποιος κανόνας μας λέει ότι για να κοινωνήσουμε πρέπει να έχουν περάσει –40- ημέρες από την προηγούμενη φορά που προσήλθαμε στην Θ. κοινωνία; Λες και το Σώμα και το Αίμα του Κυρίου, έχει ωράρια και ημερομηνίες, λες και κάποιος γιατρός πρέπει να μας δώσει συνταγή για την δοσολογία . Βλέπετε όμως, Χριστιανοί μου, ότι η αμέλεια για τη ψυχή μας είναι τόσο μεγάλη , η αδιαφορία για την αιωνιότητα και τη σωτηρία μας, έχει μπει τόσο «βαθιά στο πετσί μας», ώστε να μην μπορούμε τελικά να ξεχωρίσουμε την αλήθεια από το ψέμα, την αίρεση από την ορθή πίστη , την διδασκαλία του διαβόλου από την διδασκαλία του Θεού. Μάλιστα μας έχουν γίνει τόσο έμμονες ιδέες παρόμοιες πλάνες ,που μόλις κάποιος από μας τους ιερείς προσπαθήσει να δείξει την αλήθεια να εισπράττει σαν απάντηση ότι «τούτοι οι καινούριοι παπάδες δεν ξέρουν από αυτά και θα μας αλλάξουν την πίστη». Ο μόνος λοιπόν που μπορεί να ισχυριστεί κάτι τέτοιο είναι ο διάβολος με μόνο σκοπό και κέρδος να μας στερήσει την τροφή της ψυχής, να μας απομακρύνει και να μας ξεκόψει από το Θεό να μας παρασύρει μαζί του στην απώλεια .

«Θ. Κοινωνία Μ. Πέμπτης».

Άλλη πλάνη και εσφαλμένη άποψη και γνώμη, αφορά τη Θ. κοινωνία κατά την ημέρα της Μ. Πέμπτης . Πρωτάκουστο και γελοίο .Αμαρτάνουν, λένε κάποιοι, οι έγγαμες γυναίκες , που προσέρχονται κατά την ημέρα της Μ. Πέμπτης για να κοινωνήσουν. Μάλιστα φοβερίζουν κιόλας με τις φωτιές της κολάσεως αυτές που θα τολμήσουν να παραβούν αυτόν τον κανόνα. Αλήθεια και πάλι που το βρήκαν, όλοι αυτοί οι αγιότατοι κριτές της πίστεως και της οικουμένης τούτο; Σε ποιο βιβλίο το διάβασαν; Ή μήπως αυτές που ισχυρίζονται τούτες τις παραδοξολογίες έχουν τακτοποιήσει τόσο καλά τον εαυτό τους που τώρα πλέον μπορούν να διαλέγουν ποιοι μπορούν να κοινωνήσουν και ποιοι όχι; Που βρήκαν ότι υπάρχει μεγάλη και μικρή Θ. Κοινωνία και ότι το Αίμα του Κυρίου μας άλλες μέρες είναι πιο δυνατό και άλλες πιο αδύνατο οπότε πρέπει να επιλέγουμε ποιοι και πότε θα κοινωνήσουν ανάλογα; Η Μ. Πέμπτη είναι η μέρα της παραδόσεως του Μυστηρίου. Είναι η μέρα κατά την οποία ο ίδιος ο Κύριος μας είπε « πάρτε και φάτε τούτο είναι το Σώμα μου, πάρτε και πιέστε από αυτό όλοι, γιατί τούτο είναι το Αίμα μου που χύθηκε για σας ,για να αφεθούν οι αμαρτίες σας». Την ίδια πάλι μέρα τόνισε . «Τούτο να συνεχίσετε να το κάνετε πλέον πάντα, για να με θυμάστε.

…Γιατί όπως σε άλλη περίπτωση τόνισε αν δεν φάτε το Σώμα μου και αν δεν πιείτε το Αίμα μου δεν θα έχετε ζωή μέσα σας». Την μέρα λοιπόν αυτή πήραμε την εντολή από τον ίδιο το Χριστό για το μυστήριο, όμως αυτό δε σημαίνει ότι κάποιοι-κάποιες –παντρεμένες- που στην ουσία τις θεωρούν αμαρτωλές, με αυτές τους τις ιδέες απαγορεύεται να κοινωνήσουν. Τότε αφού θεωρούμε αμαρτία τον έγγαμο βίο και τις συζυγικές σχέσεις – αφού εκεί καταλήγει το πράγμα - τι χρειάζεται ο γάμος; Γιατί η Εκκλησία έχει αναγάγει το Γάμο σε Μυστήριο; Γιατί ευλογεί το Γάμο και τα ανδρόγυνα; Δεν είναι δυνατόν το ένα Μυστήριο να καταστρέφει και να αντιστρατεύεται το άλλο .Δεν είναι δυνατόν το μυστήριο του Γάμου να αποκλείει από την Εκκλησία και από την Θεία Ευχαριστία ανθρώπους που διάλεξαν τον έγγαμο βίο, ακόμα κι ακόμα και αυτά τα νιόπαντρα ζευγάρια. Η Εκκλησία του Χριστού ευλογεί την κατά Χριστόν ένωση του ζεύγους, το αισθάνεται ως μέλος της και δεν το αφορίζει ξεχωρίζει- .Αντίθετα αυτοί και μπορούν και υποχρεούνται – και οι νεόνυμφοι - να προσέρχονται και να μεταλαμβάνουν των Αχράντων Μυστηρίων ύστερα βέβαια από την πρέπουσα προετοιμασία. Ο γάμος είναι ευλογία και όχι αμαρτία ,ώστε να δυσκολεύει τη Θ. Κοινωνία.

Αγαπητοί Χριστιανοί.

Τελειώνουμε με τα λόγια ενός άλλου συγχρόνου ,αγίου γέροντος. Είναι ο γέροντας Φιλόθεος Ζερβάκος, που κοιμήθηκε το 1980.

Οι Χριστιανοί δεν έχουν ακόμη κατανοήσει το θέμα της Θ. Κοινωνίας . «Άλλοι από τους ανθρώπους από απιστία και ασέβεια δεν μεταλαμβάνουν τελείως. Άλλοι από άγνοια, ολιγοπιστία ,αμέλεια και έλλειψη αγνής και καθαρής αγάπης προς το Θεό, μεταλαμβάνουν μια δυο φορές το χρόνο και αυτές από συνήθεια, χωρίς φόβο πίστη και αγάπη .είναι λυπηρό και άξιο πολλών θρήνων να προσκαλεί ο ιερέας από την ωραία πύλη τους Χριστιανούς να μεταλάβουν και να μη μεταλαμβάνει κανένας».(π. Διονυσίου Τάτση «Διδαχές Γερόντων». σελ.94 )

Η ΘΕΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΑ 4η

 

 ΟΜΙΛΙΑ  4^Η

 

1.    ΠΡΟΦΑΣΕΙΣ  ΕΝ ΑΜΑΡΤΙΑΙΣ   (Β΄).

 

Συνεχίζουμε, αγαπητοί Χριστιανοί τις ομιλίες μας για τη Θ. Κοινωνία. Συνεχίζουμε την προσπάθεια μας να καταδείξουμε, μέσα από την πράξη, την τάξη και την πείρα των Πατέρων της Εκκλησίας, ότι: Με την πάροδο του χρόνου, η αμέλεια, το «καλοπερασίστικο» πνεύμα μας, ο ωχαδελφισμός μα και οι υλιστικότατες εν γένει απόψεις της εποχής μας για τη ωή και τις αξίες της, κατάφεραν να παρουσιάσουν σαν την σωστή διδασκαλία της Εκκλησίας , απόψεις που όχι μόνο καμιά σχέση δεν έχουν με την πραγματικότητα, αλλά πολλές φορές δεν απέχουν καθόλου από πλάνες διαβολικές.

Ο λόγος εδώ, για τη Θ. Κοινωνία. Όχι βέβαια επειδή εδώ μόνο παρατηρείται κάτι τέτοιο αλλά γιατί από δω ξεκινήσαμε όπως, έχουμε αναφέρει, την κατά δύναμη επανακατήχηση μας που τόσο αναγκαία κατέστη στην εποχή αυτή.

Απόψεις λοιπόν και αντιλήψεις πλανεμένες. Γνώμες εγωιστικά προσωπικές, αποφάσεις αυτόνομες, κατάφεραν να φτιάξουν μια εικόνα για το Μυστήριο των Μυστηρίων που αν την έβλεπε σήμερα κάποιος από τους πατέρας της Εκκλησίας μας θα νόμιζε ότι βρίσκεται ανάμεσα σε αιρετικούς .
Θα προσφύγουμε και πάλι στο μεγάλο Ρώσο θεολόγο και ιερέα π. Αλέξανδρο Σμέμαν, για να δούμε για μια ακόμη φορά πόσο λάθος είναι η στάση μας απέναντι στη Θ. Κοινωνία και θα συνεχίσουμε με τις «εν αμαρτίαις προφάσεις μας» που συνεχώς προβάλλουμε για να δικαιολογήσουμε… τα αδικαιολόγητα.
« Το εδραιωμένο και αναμφισβήτητο γεγονός είναι ότι στην πρώτη Εκκλησία η Θ. Κοινωνία ήταν ένας αυτονόητος κανόνας για όλους τους πιστούς σε κάθε Θ. Λειτουργία. Εκείνο που πρέπει δε να τονιστεί ιδιαίτερα είναι ότι αυτή την «εν σώματι» και τακτική Θεία Κοινωνία δεν την καταλάβαιναν ούτε την βίωναν μόνο σαν μια πράξη προσωπικής ευσέβειας και εξαγιασμού αλλά, πάνω απ’ όλα, σαν μια πράξη που προέρχεται από το γεγονός ότι ο καθένας είναι μέλος της Εκκλησίας, δηλαδή σαν μια ολοκλήρωση, μια πραγματοποίηση αυτής της ιδιότητας του μέλους. 

Η Θεία Μετάληψη ονομαζόταν αλλά και βιωνόταν σαν το Μυστήριο της Εκκλησίας, το Μυστήριο της «επί τω αυτώ συνάξεως», το Μυστήριο της ενότητας. «αναμείχτηκε με μας», γράφει ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, « και εξαφανίστηκε το σώμα Του μέσα μας έτσι ώστε εμείς να μπορέσουμε να αποτελέσουμε μια ολότητα και να γίνουμε ένα σώμα ενωμένο με την Κεφαλή». Πραγματικά στην πρώτη Εκκλησία δεν δέχονταν κανένα άλλο δείγμα ή κριτήριο ότι κάποιος είναι μέλος της Εκκλησίας παρά μόνο τη συμμετοχή του στη Θεία Μετάληψη : «ήταν απ’ όλους αποδεχτό ότι όταν κάποιος δεν κοινωνούσε για μερικές εβδομάδες αναθεματιζόταν, αφοριζόταν από το σώμα της Εκκλησίας». 

Όταν λοιπόν μ’ αυτά τα λόγια μιλούν οι πατέρες της Εκκλησίας μας ,οι ιεροί κανόνες, σύγχρονοι μεγάλοι θεολόγοι, εμείς τί να προσθέσουμε; Θα συνεχίσουμε λοιπόν εδώ να σημειώνουμε κάποιες –και είναι αρκετές αυτές – ενστάσεις, δικαιολογίες, προφάσεις που ακούγονται σχετικά με την απομάκρυνση μας από το «Ποτήριον ζωής» και παράλληλα θα καταδεικνύουμε πόσο έχουμε λησμονήσει την αλήθεια, μα και πόσα προσκόμματα βάζουμε με την στάση μας αυτή, στο δρόμο της σωτηρίας. 

Το πρώτο εμπόδιο είναι αυτό στο οποίο αναφερθήκαμε στην προηγούμενη ομιλία.

Δεν είμαι άξιος λέμε και δεν προσέρχομαι. Κι εμείς λέμε «Κανείς δεν είναι άξιος από μας που είμαστε δεμένοι με τις σαρκικές επιθυμίες να προσέρχεται ή να προσεγκίζει ή να λειτουργεί – για μας τους ιερείς – εσένα Βασιλεύ της δόξης.» Όμως είναι τόσο μεγάλη η φιλανθρωπία του Θεού ώστε παρ’ όλη την αναξιότητα μας καταδέχεται και να προσερχόμαστε σ’ Αυτόν και να τον προσεγκίζουμε και να είμαστε εμείς οι ιερείς οι λειτουργοί Του .Δεν είναι λοιπόν λόγος η αναξιότητα μας –αυτό κάποτε δείχνει και μια ψευτοευλάβεια, μια υποκρισία-. Λόγος είναι ότι δεν θέλουμε ,δεν προσπαθούμε, δεν κουνούμε ούτε το μικρό μας δαχτυλάκι για να αποκτήσουμε αυτήν την αξιότητα. Να πούμε και τούτο .Δεν είναι το αν γίναμε ή δεν γίναμε άξιοι . Του μέτρο του Θεού μετράει την ειλικρινή προσπάθεια. Τους κόπους που καταβάλαμε γι’ αυτήν την ταλαίπωρη αξιότητα.

Δυο άλλες αιτιάσεις που ακούμε ευκαίρως - ακαίρως και που δυστυχώς και αυτές ανάγονται στην σφαίρα της ψευδοευλάβειας. 

 «Eίσαι ιερεύς ;»

Μόνο οι ιερείς λένε μερικοί μπορούν να κοινωνούν τακτικά. Οι άλλοι… μια δυο φορές το χρόνο κι αυτό αν δεν έχουν κάτι άλλο να κάνουν. Έτσι κοντά στο γιορτινό τραπέζι και τα γιορτινά ρούχα ας προσθέσουμε και την Θ. Κοινωνία.Παραδοξολογίες που αν μη τι άλλο εγγίζουν τα όρια της αίρεσης.
Που άραγε είναι αυτό γραμμένο; Ποιος μας είπε ότι ο κληρικός διαφέρει απ΄ τον λαϊκό στο θέμα της Θ. Κοινωνίας; Προϋπόθεση συμμετοχής δεν είναι ούτε η ιεροσύνη ούτε τα άμφια αλλά η καθαρότητα ψυχής και η προσπάθεια για την απόκτηση της. Είναι ο φόβος Θεού και η «εν μετανοία» εξομολόγηση. Ο κληρικός είναι ο διάκονος της Ιεράς Τραπέζης, ο ιερουργός των Μυστηρίων του Θεού. Όμως στο θέμα αυτό – της Θ. Κοινωνίας – δεν του ανήκουν ούτε περισσότερα μα ούτε και λιγότερα από ένα λαϊκό. Γι’ αυτό ακριβώς και σε μια ευχή της Θείας Λειτουργίας λέμε: «…και καταξίωσε με το κραταιό Σου χέρι να μεταδοθεί σε μας (τους κληρικούς) το άχραντο Σώμα Σου και το τίμιο Αίμα και από μας (τους κληρικούς) «παντί τω λαώ». Ο άγιος Συμεών ο Ν. Θεολόγος γράφει. «Η Θ. Κοινωνία για όλους τους πιστούς είναι έτοιμη ,και δεν είναι μόνο για τον Αρχιερέα (εννοείται για τους κληρικούς) αλλά ο Αρχιερεύς (οι κληρικοί) ιερουργούν το Πανάγιο Σώμα του Χριστού και το Αίμα και το μεταδίδουν σ’ όλους τους πιστούς.

« Σούπα » η Θεία Κοινωνία ;»

Έχει ακουστεί κι αυτό. Καλά σούπα είναι η Θεία Κοινωνία και συνέχεια τρέχετε και κοινωνείτε; Ξέρετε πως εξηγείται αυτό; Όποιος κοινωνεί και μάλιστα συχνά ασεβεί. Αν είναι δυνατόν από τη μια να καλούμε τους πιστούς για να κοινωνήσουν, «προσέλθετε» φωνάζουμε σε κάθε Λειτουργία και από την άλλη να λέμε σ’ αυτούς που προσέρχονται, τι την περάσατε τη Θ. Κοινωνία «σούπα» και συνέχεια τρέχετε να κοινωνήσετε; Εδώ για μια εισέτι φορά τονίζουμε το μέγα και φοβερόν της Θ. Κοινωνίας. Τονίζουμε τον φόβο Θεού, την πίστη, την ευλάβεια ,την αγάπη, την καταλλαγή και συμφιλίωση με την οποία πρέπει να προσερχόμαστε. Τονίζουμε ότι υπάρχει ο φόβος της εξοικείωσης με τα ιερότατα αυτά Μυστήρια. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι με το να παραμένουμε μακριά και μάλιστα να σχολιάζουμε – πικρόχολα και ειρωνικά-όσους κοινωνούν ότι διατηρούμε περισσότερη ευλάβεια και ότι έχουμε περισσότερο φόβο Θεού από τους άλλους που τέλος πάντων συνήθισαν πια να μεταλαμβάνουν. Ο κίνδυνος της συνήθειας και της εξοικείωσης, αγαπητοί Χριστιανοί, παραμονεύει τον καθέναν μας . Κινδυνεύουν όμως πιο πολύ όσοι δεν αισθάνονται το μεγάλο θαύμα της «Θεοκοινωνίας». Της πραγματικής μεταλήψεως και ενώσεως; μας με το Θεό ,το ότι γινόμαστε «σύσσωμοι» και «σύναιμοι» μ’ Αυτόν. Κινδυνεύουν επίσης αυτοί που προσέρχονται τυπικά. Σ’ αυτούς είτε μια φορά το χρόνο κοινωνούν είτε κάθε μέρα ,λείπει η συνείδηση .Λείπει ο φόβος Θεού, λείπει βέβαια και ο αγιασμός τους. Αυτοί προσέρχονται για το έθιμο, γιατί έτσι το βρήκαν, για το καλό. Όχι όμως γιατί αισθάνονται την ανάγκη αυτή, γιατί πεινούν και διψούν πραγματικά για τη Θ. Κοινωνία.

Αγαπητοί Χριστιανοί .

Είτε μας αρέσει είτε όχι. Είτε αρέσει στη σημερινή γεμάτη έπαρση – τη Βαβελική - κουλτούρα της εποχής μας, είτε όχι, η Θ. Κοινωνικά είναι το ωραιότερο και το θρεπτικότερο φαγητό της ψυχής μας.Ότι είναι το ψωμί για το σώμα είναι και ο ουράνιος άρτος για τη ψυχή .Χωρίς αυτό ο ψυχικός θάνατος είναι αναπόφευκτος.

Γι’ αυτό όσοι πιστεύουν σ’ Αυτή, αισθάνονται την ανάγκη της και ποθούν την αιωνιότητα, αγωνίζονται για να την απολαμβάνουν. Οι άλλοι πάντα θα βρίσκουν δικαιολογίες. Πάντα θα παρουσιάζονται μπροστά μας –μεγάλοι και πάμφωτοι δάσκαλοι- διαλαλώντας τις φωτεινές τους ιδέες. Ποτέ όμως με την τακτική τους αυτή δεν θα γευτούν τη γλύκα του Παραδείσου .-

 

Η ΘΕΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΑ

 

Η  ΘΕΙΑ  ΚΟΙΝΩΝΙΑ   3

Αναφερθήκαμε, αγαπητοί Χριστιανοί, στα δυο μεγάλα θαύματα που συντελούνται μπροστά στα μάτια μας, μέσα στο Ναό , κάθε φορά που τελείται η Θ. Λειτουργία. Μόνο που για να μπορέσουμε να τα δούμε , δεν πρέπει να σταθούμε στα φυσικά μας μάτια. Τα μεγάλα μυστήρια δεν είναι δυνατόν να προσπαθούμε να τα αφουγκραστούμε με τις αισθήσεις μας. Πρέπει ν' ανοίξουμε διάπλατα τα μάτια της ψυχής, για να τα νοιώσουμε.

Το πρώτο λοιπόν μεγάλο θαύμα είναι η «μεταβολή». Η «Μετουσίωση »όπως χαρακτηριστικά αναφέρουν οι Πατέρες. Η υπερφυής μετατροπή των ειδών του Μυστηρίου, του άρτου και του οίνου , σε Σώμα και Αίμα Κυρίου και η πραγματική παρουσία του Χριστού.

Το δεύτερο μεγάλο θαύμα είναι η Θεία οικονομία. Η μεγάλη συγκατάβαση του Θεού στην αδυναμία μας , ώστε τα μάτια μας να βλέπουν και η γλώσσα μας να γεύεται ψωμί και κρασί, στην πραγματικότητα όμως να τρώμε το πανάχραντο σώμα του Χριστού και να πίνουμε το πανακήρατο και ζωηρό αίμα Του.

Αυτά τα ασύλληπτα και ακατανόητα για το δικό μας , το χωματένιο , μυαλό, συμβαίνουν στο σωτηριωδέστερο ,το ανώτερο , το φρικτότερο , το απαραίτητο για τη σωτηρία μας, μυστήριο των μυστηρίων, το Μυστήριο της Θ. Ευχαριστίας. Όμως αυτά ακριβώς γνωρίζοντας και ο αρχέκακος εχθρός της ψυχής μας , ο διάβολος , ανέκαθεν προσπαθεί να τα στρέψει εναντίον μας . Με χίλιους-δυο τρόπους ,με προφάσεις , με προσχήματα, με ευσεβοφάνειες , μας γεμίζει με αμφιβολίες για τη σωτηρία μας, με αντιρρήσεις, με αμφισβητήσεις ώσπου να επέλθει η αδιαφορία και συν τω χρόνω ο ψυχικός θάνατος.

Ένας κληρικός της Εκκλησίας μας ,εξομολογούμένος ,μας λέει: «Όταν δια πρώτην φοράν ιερούργησα ως ιερεύς ,εξήλθον εις την Ωραίαν Πύλην, κατά την ώραν της Θ. Μεταλήψεως και είπον: " Μετά φόβου Θεοί) , πίστεως και αγάπης, προσέλθετε " { χωρίς την Αγίαν Λαβίδαν και με καλυμμένον το Άγιον Ποτήριον ) και εισήλθαν πάλιν αμέσως λέγων :" Σώσον ο Θεός τον λαόν σου και ευλόγησον την κληρονομίαν σου "

 

 

 

"Εν συνεχεία εξήλθαν και πάλιν βαστάζων το Άγιον Ποτήριον λέγων " Πάντοτε, νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων", κατόπιν " Όρθοί, μεταλαβόντες των Θείων Αγίων, Αχράντων... "χωρίς βεβαίως να κοινωνήσει κανείς.

Όταν δε έκαμα την απόλυσιν, με πλησιάζει ένας κύριος και μου λέγει: Πάτερ είπατε ψέματα σήμερον... Εγώ τα έχασα και τον κοίταζα , και δειλά τον ηρώτησα : Πού αγαπητέ μου είπα ψέματα; Είπατε - μου λέγει- " ' Ορθοί, Μεταλαβόντες των Θείων ,' Αγίων ,' Αχράντων ,' Αθανάτων..." , χωρίς βεβαίως να κοινωνήσει κανείς.

Σκέφθηκα την αλήθεια αυτήν (πρόσθεσε ο κληρικός), και από τότε οσάκις ιερουργώ φροντίζω να έχω έναν τουλάχιστον έτοιμον να κοινωνήσει ».(Το Αντίδοτον του Θανάτου . Δ. Παναγοπούλου σελ. 2 3 ).

Ο δε Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος λέγει: « Στοχάσου, παρακαλώ σε , Τράπεζα Βασιλική είναι έτοιμος. Άγγελοι υπηρετούν εις την Τράπεζαν. Αυτός ο ίδιος ο Βασιλεύς είναι παρών και συ στέκεσαι αδιάφορος ; Ίσως ειπείς : « Είμαι ακάθαρτος και δι' αυτό δεν προσέρχομαι ». Απαντώ, « Ακάθαρτα είναι τα ενδύματα της ψυχής σου, και δεν σε μέλλει; » Και προχωρεί ο Άγιος πατήρ λέγοντας : « Είναι καθαρά ; (τα ρούχα της ψυχής σου ) και εκάθισες εις την τράπεζαν , διατί δεν τρώγεις από το Δείπνον ; »

Θέλει λοιπόν εδώ πέρα ο μεγάλος αυτός πατέρας της Εκκλησίας μας να μας φέρει σε συναίσθηση. Είναι σαν να μας λέει: Ήλθες στην Εκκλησία ; Γιατί ήλθες ; Αφού ισχυρίζεσαι πως είσαι ανάξιος για το Μεγάλο Δείπνο τότε γιατί δεν φροντίζεις να γίνεις άξιος ; Μόνο κείνη τη στιγμή σκέφτεσαι την αναξιότητα σου ; Μόνο όταν ακούς το «προσέλθετε », λες πως είσαι βρώμικος ; Και με τη βρώμα σου τι θα γίνει ; Δεν σε νοιάζει για οποιαδήποτε άλλη στιγμή ; δεν έχεις σκοπό να φροντίσεις τα ρούχα της ψυχής σου ;

Προφάσεις λοιπόν «εν αμαρτίαις ».Δικαιολογίες που τελικά όχι μόνον «τον ετάζοντα καρδίαν και νεφρούς », αυτόν που μας γνωρίζει «σαν κάλπικη δεκάρα »,δεν πείθουν , το Θεό , μα ούτε και τον ίδιο μας τον εαυτό.

Αυτές λοιπόν τις ψευτοδικαιολογίες αυτές τις ενστάσεις , ακόμα και κάποιες λανθασμένες απόψεις , που συμβαίνει να έχουμε γύρω από τη Θεία Κοινωνία , θα προσπαθήσουμε τώρα να εξετάσουμε. Ακούγονται και λέγονται πολλά. Πόσα όμως από αυτά είναι αληθινά; Πόσα είναι σύμφωνα με την παράδοση της Εκκλησίας μας ; Ποια ανταποκρίνονται στη σωστή πίστη ;

1).     « Δεν είμαι άξιος ».

Μια από τις πρώτες και πολύ πρόχειρες δικαιολογίες ,που κάνει πολλούς να αποφεύγουν την Θ. Κοινωνία είναι αυτή που αναφέραμε λίγο προηγουμένως.

« Τι είμαι εγώ που θα προσέλθω για να κοινωνήσω; Πως μπορώ εγώ ο αμαρτωλός ν' ανοίγω το στόμα μου και να βάζω μέσα μου τον Θεό ; ».

Και βέβαια η Θ. Κοινωνία είναι το μέγα και το φοβερό Μυστήριο. Τίποτε πιο υψηλό, πιο θαυμαστό, πιο τίμιο δεν μπορεί να υπάρξει από Αυτό.

Και βέβαια η προσέλευση μας σ' Αυτό πρέπει να είναι ανάλογη ώστε να μη γίνει σ' εμάς από φάρμακο αθανασίας και ποτήρια ζωής, φωτιά και θάνατος .(Α'.Κορ.11,23-32 ).Κανείς δεν αμφιβάλει ότι ο Θεός αναπαύεται μέσα στις καθαρές καρδιές.

Όμως άλλο η προετοιμασία και άλλο η απομάκρυνση μας απ' Αυτό επειδή δεν είμαστε άγιοι και κατά συνέπεια κατά πάντα άξιοι. Υπάρχει άραγε άνθρωπος πάνω στη γη που θεωρεί τον εαυτό του άξιο έστω και στο ελάχιστο για να ενωθεί με το Θεό ; Υπάρχει κανείς που νομίζει τον εαυτό του ικανό να γίνει το υποζύγιο του Θεού , « Χριστόφορος και Θεοφόρος » ;

Και πρώτα-πρώτα εμείς οι κληρικοί. Είμαστε τόσο άξιοι και προσερχόμαστε συχνά , όσες φορές λειτουργούμε , στη Θ. Ευχαριστία ; Ασφαλώς όχι. Όχι αφού « Ουδείς άξιος … προσέρχεσθαι ή προσεγκίζειν...» όπως ακριβώς ομολογούμε στο Χερουβικό ύμνο σε κάθε Θ. Λειτουργία. Έχουμε λοιπόν τη συναίσθηση ότι είμαστε αμαρτωλοί. Αναγνωρίζουμε την αναξιότητα μας  και ,ομολογούμε ότι η δικαιοσύνη μας είναι σαν ένα κουρέλι πεταμένο στα άχρηστα, απέναντι στη δικαιοσύνη του Θεού. Με ταπεινότητα ανοίγουμε το στόμα μας έτσι πρέπει πάντα να κάνουμε - , σιγοψιθυρίζοντας μέσα από τα βάθη της ψυχής: «Μεταδίδοται μοι ...τω αναξίω...».

Αλλά ας θυμηθούμε ακόμα και τα λόγια της ευχής της Θ. Μεταλήψεως-που ο ίδιος ο ι. Χρυσόστομος συνέταξε.« Κύριε Θεέ μου, γνωρίζω ότι δεν είμαι άξιος ούτε ικανός, για να μπεις κάτω από τη στέγη του σπιτιού της ψυχής μου, αφού είναι πανέρημη και πεσμένη, και δεν υπάρχει σε μένα τόπος άξιος για να κλίνεις την κεφαλή. Αλλά όπως από ψηλά για μας ταπείνωσες τον εαυτό Σου, λογάριασε και τώρα την ταπείνωση μου »  Δεν κοινωνούμε λοιπόν γιατί είμαστε άξιοι .Αλλά επειδή ευδοκεί ο Χριστός, συγκαταβαίνει καταδέχεται να κατοικήσει μέσα μας. Δεν μεταλαμβάνουμε γιατί έχουμε την αξιότητα , αλλά για να την αποκτήσουμε. Το Σώμα και το Αίμα του Κυρίου , δεν δίδεται σε μας, κληρικούς και λαϊκούς , σαν βραβείο , όσο άξιος κι αν είναι κάποιος , αλλά σαν φάρμακο αθανασίας και αντίδοτο θανάτου. Εξ άλλου όπως γνωρίζουμε , τα φάρμακα δίδονται στους ασθενείς και όχι στους υγιείς. Μεταλαμβάνουμε σαν αμαρτωλοί μετανοιωμένοι όμως , « εις άφεσιν αμαρτιών και εις ζωήν αίώνιον ».

Και κάτι ακόμα. Με ποια κριτήρια καταφέρνουμε και «βγάζουμε τον εαυτό μας λάδι»,δυο-τρεις φορές το χρόνο , δηλαδή τον θεωρούμε άξιο τα Χριστούγεννα ή το Πάσχα , οπότε τότε τρέχουμε για να κοινωνήσουμε ; Τότε αξιωνόμαστε αυτόματα και μάλιστα τόσο πολύ ώστε ούτε την ανάγκη της εξομολογήσεως αισθανόμαστε ;

« Πρώτα απ' όλα λοιπόν , όπως τονίζει ο π. Αλέξανδρος Σμέμαν , και αν ακόμα ήταν αλήθεια, ότι η χωρίς συζήτηση αποχή των λαϊκών από τη Θ. Κοινωνία είχε την πηγή της στο σωτήριο φόβο και στο αίσθημα της αναξιότητος ,σίγουρα σήμερα πια δεν είναι αλήθεια .Γιατί αν ήταν έτσι τότε εκείνοι που δεν κοινωνούν θα έπρεπε , τουλάχιστον να έχουν ένα αίσθημα λύπης ενώ παρακολουθούν τη Θ. Λειτουργία. Θα έπρεπε να λυπούνται για την αμαρτωλότητα και την αναξιότητα που τους απομακρύνει από τα Τίμια Δώρα, θα έπρεπε με λίγα λόγια να νοιώθουν «αφορεσμένοι» .Αλλά στην πραγματικότητα τίποτα από αυτά δεν συμβαίνει .Γενιές και γενιές Ορθοδόξων Χριστιανών παρακολουθούν τη ©.Λειτουργία με εντελώς ,καθαρή τη συνείδηση τους και πέρα για πέρα πεπεισμένοι ότι τίποτε περισσότερο απ' αυτό δεν έχουν να κάνουν και ότι η ©.Κοινωνία απλούστατα δεν είναι γι' αυτούς. Έτσι όταν στις σπάνιες περιπτώσεις τους επιτρέπεται να κοινωνούν , κοινωνούν σαν να «εκπληρώνουν μια υποχρέωση» με την οποία για ένα ολόκληρο χρόνο ,θα θεωρούν πια τους εαυτούς τους «συνεπείς» χριστιανούς. Αλλά σε μια τέτοια κατάσταση , που δυστυχώς έγινε πια κανόνας στην Εκκλησία μας , είναι δυνατόν κανείς να βρει έστω και ίχνη ταπείνωσης , μετάνοιας , σεβασμού και φόβου Θεού ; ». ΑΜΗΝ