ΚΥΡΙΑΚΗ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ

 

 A’ Κυριακή των Νηστειών (της Ορθοδοξίας)

e

Λέγεται Κυριακή της Ορθοδοξίας, γιατί γιορτάζουμε την αναστήλωση των αγίων Εικόνων και τον θρίαμβο της Ορθοδόξου Πίστεως κατά της φοβερής αιρέσεως των Εικονομάχων, των αιρετικών δηλαδή εκείνων που δεν εδέχοντο να τιμούν τις άγιες Εικόνες. Το «Ωρολόγιο» της Εκκλησίας γράφει: Για εκατό και πλέον χρόνια διαταράχθηκε η Εκκλησία με διωγμούς από κακοδόξους εικονομάχους. Πρώτος υπήρξε ο αυτοκράτορας Λέων ο Ίσαυρος και τελευταίος ο Θεόφιλος, άνδρας της Αγίας Θεοδώρας, η οποία μετά το θάνατο του συζύγου της ανέλαβε την εξουσία και στερέωσε πάλι την Ορθοδοξία μαζί με τον Πατριάρχη Μεθόδιο. Η Βασίλισσα Θεοδώρα διακήρυξε δημόσια ότι ασπαζόμεθα τις Εικόνες, όχι λατρευτικά, ούτε ως Θεούς, αλλά ως εικόνες των αρχετύπων. Την πρώτη Κυριακή των νηστειών το έτος 843, η Θεοδώρα μαζί με το γιό της αυτοκράτορα Μιχαήλ, λιτάνευσαν και ανεστήλωσαν τις άγιες εικόνες μαζί με τον κλήρο και το λαό. Από τότε εορτάζουμε κάθε χρόνο την ανάμνηση αυτού του γεγονότος γιατί καθορίσθηκε οριστικά ότι δεν λατρεύουμε τις Εικόνες, αλλά τιμούμε και δοξάζουμε όλους τους Αγίους που εικονίζουν και λατρεύουμε μόνο τον εν Τριάδι Θεό. Τον Πατέρα, τον Υιό και το Άγιο Πνεύμα και κανένα άλλο είτε Άγιο είτε Άγγελο.

Απολυτίκιον. Ήχος β’.

Την άχραντον Εικόνα σου προσκυνούμεν αγαθέ, αιτούμενοι συγχώρησιν, των πταισμάτων ημών, Χριστέ ο Θεός· βουλήσει γαρ ηυδόκησας σαρκί, ανελθείν εν τω Σταυρώ, ίνα ρύση ούς έπλασας, εκ της δουλείας του εχθρού· όθεν ευχαρίστως βοώμέν σοι· Χαράς επλήρωσας τα πάντα, ο Σωτήρ ημών, παραγενόμενος ει το σώσαι τον κόσμον.

Θεοτόκιον.

Πάντα υπέρ έννοιαν, πάντα υπερένδοξα, τα σα Θεοτόκε μυστήρια· τη αγνεία εσφραγισμένη, και παρθενία φυλαττομένη, Μήτηρ εγνώσθης αψευδής, Θεόν τεκούσα αληθινόν. Αυτόν ικέτευε, σωθήναι τας ψυχάς ημών.

Κοντάκιον. Ήχος πλ. δ’. Αυτόμελον.

Απερίγραπτος Λόγος του Πατρός, εκ σού Θεοτόκε περιεγράφη σαρκούμενος, και την ρυπωθείσαν εικόνα, εις το αρχαίον αναμορφώσας, τω θείω κάλλει συγκατέμιξεν. Αλλ’ ομολογούντες την σωτηρίαν, έργω και λόγω ταύτην ανιστορούμεν.

Πηγή: synaxarion.gr

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΑΠΟΚΡΕΩ

 Η ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΑΠΟΚΡΕΩ

 

 

 

Ως γνωστόν κάθε χρόνο, την τρίτη Κυριακή του Τριωδίου, η Ορθόδοξη Εκκλησία μας εορτάζει την Κυριακή της Απόκρεω.

Λέγεται Κυριακή της Απόκρεω διότι από την Κυριακή αυτή μέχρι και το Πάσχα απέχουμε από το κρέας. Την Κυριακή αυτή, οι Άγιοι και θεοφόροι Πατέρες μας, εθέσπισαν να γίνεται αναφορά και μνεία, στην Δεύτερη Παρουσία του Κυρίου μας και την κρίση που θα γίνει σε όλους τους ανθρώπους της γης, ζώντας και νεκρούς. Από τον πρώτον άνθρωπον τον Αδάμ, μέχρι και τον τελευταίον που θα γεννηθεί έως την ώρα της Δευτέρας Παρουσίας.

Η μέλλουσα Κρίση είναι θεμελιώδης πίστη της χριστιανικής διδασκαλίας, η οποία θα επισυμβεί στο τέλος αυτού του πρόσκαιρου κόσμου και περιγράφεται σαφέστατα στο ευαγγέλιο του Ματθαίου (25,31-46). Ο Κύριος, λίγο πριν το πάθος Του, ομιλώντας για τα έσχατα και μετά τις παραστατικές παραβολές των δέκα παρθένων και των ταλάντων είπε:

«Όταν δε έλθη ο υιός του ανθρώπου εν τη δόξη αυτού και πάντες οι άγιοι άγγελοι μετ αυτού, τότε καθίσει επί θρόνου δόξης αυτού, και συναχθήσεται έμπροσθεν αυτού πάντα τα έθνη, και αφοριεί αυτούς απ αλλήλων ώσπερ ο ποιμήν αφορίζει τα πρόβατα από των ερίφων, και στήσει τα μεν πρόβατα εκ δεξιών αυτού, τα δε ερίφια εξ ευωνύμων. τότε ερεί ο βασιλεύς τοις εκ δεξιών αυτού· δεύτε οι ευλογημένοι του πατρός μου, κληρονομήσατε την ητοιμασμένην υμίν βασιλείαν από καταβολής κόσμου. επείνασα γαρ, και εδώκατέ μοι φαγείν, εδίψησα, και εποτίσατέ με, ξένος ήμην, και συνηγάγετέ με, γυμνός, και περιεβάλετέ με, ησθένησα, και επεσκέψασθέ με, εν φυλακή ήμην, και ήλθετε προς με. τότε αποκριθήσονται αυτώ οι δίκαιοι λέγοντες· κύριε, πότε σε είδομεν πεινώντα και εθρέψαμεν, ή διψώντα και εποτίσαμεν; πότε δε σε είδομεν ξένον και συνηγάγομεν, ή γυμνόν και περιεβάλομεν; πότε δε σε είδομεν ασθενή ή εν φυλακή, και ήλθομεν προς σε; και αποκριθείς ο βασιλεύς ερεί αυτοίς· αμήν λέγω υμίν, εφ΄όσον εποιήσατε ενί τούτων των αδελφών μου των ελαχίστων, εμοί εποιήσατε. τότε ερεί και τοις εξ ευωνύμων· πορεύεσθε απ’ εμού οι κατηραμένοι εις το πυρ το αιώνιον το ητοιμασμένον τω διαβόλω και τοις αγγέλοις αυτού. επείνασα γαρ, και ουκ εδώκατέ μοι φαγείν, εδίψησα, και ουκ εποτίσατέ με, ξένος ήμην, και ου συνηγάγετέ με, γυμνός, και ου περιεβάλετέ με, ασθενής και εν φυλακή, και ουκ επεσκέψασθέ με. τότε αποκριθήσονται αυτώ και αυτοί λέγοντες· κύριε, πότε σε είδομεν πεινώντα ή διψώντα ή ξένον ή γυμνόν ή ασθενή ή εν φυλακή, και ου διηκονήσαμέν σοι; τότε αποκριθήσεται αυτοίς λέγων· αμήν λέγω υμίν, εφ΄όσον ουκ εποιήσατε ενί τούτων των ελαχίστων, ουδέ εμοί εποιήσατε. και απελεύσονται ούτοι εις κόλασιν αιώνιον, οι δε δίκαιοι εις ζωήν αιώνιον».  (Ματθ. Κεφ. ΚΕ’ , 31-46)

Η μέλλουσα κρίση είναι αναπόφευκτη και απορρέει από την απόλυτη δικαιοσύνη του Θεού. Την παρέλευση αυτού του φθαρτού και τραυματισμένου από την αμαρτία κόσμου θα επισφραγίσει η μεγάλη και αδέκαστη κρίση του Χριστού, ως απαραίτητη προϋπόθεση για την είσοδο στη νέα πραγματικότητα της βασιλείας του Θεού. Οι άνθρωποι, ως ελεύθερα όντα, πρέπει να τοποθετηθούν στη βασιλεία του Χριστού ανάλογα με τη δική τους επιλογή σε αυτή τη ζωή. Ύψιστο κριτήριο της κρίσεως θα είναι η στάση και συμπεριφορά τους απέναντι στους συνανθρώπους τους. Η θετική ή η αρνητική στάση τους θα κρίνει τελικά αν θα είναι κληρονόμοι της βασιλείας του Θεού, ή θα είναι προορισμένοι να ριχτούν στην αιώνια κόλαση, όπου «εκεί έσται ο κλαυθμός και ο βρυγμός των οδόντων» (Ματθ.24,51). 

Η ενθύμηση της φοβερής μελλούσης Κρίσεως στην αρχή του Τριωδίου είναι απαραίτητη, διότι απώτερος σκοπός του όλου πνευματικού αγώνα μας είναι να βρεθούμε εκ δεξιών του Δεσπότη Χριστού, κατά τη μεγάλη Kρίση. Αυτό είναι αποτυπωμένο κάλλιστα στην υπέροχη υμνωδία της ημέρας. Οι άγιοι υμνογράφοι συνέθεσαν διδακτικότατα τροπάρια, τα οποία προτρέπουν τους πιστούς να συναισθανθούν την επερχόμενη βεβαία και φοβερή Κρίση. Σε ένα από αυτά ψάλλουμε:
«Την φοβεράν της κτίσεως, και αρρήτου σου δόξης, ημέραν ενθυμούμενος,  φρίττω, Κύριε, όλως και τρέμων φόβω κραυγάζω΄ Επί γης όταν έλθης, κρίναι, Χριστέ, τα σύμπαντα, ο Θεός μετά δόξης, τότε οικτρόν, από πάσης ρύσαί με τιμωρίας, εκ δεξιών σου, Δέσποτα, αξιώσας με στήναι».

https://www.agioskosmas.gr/sindesmos.asp?isue=121&artid=4105

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΑΣΩΤΟΥ

 

Κυριακή τοῦ Ἀσώτου: Ὁ ἅγιος ἄσωτος καὶ ὁ εὔσπλαχνος πατέρας

 +Μωϋσέως  Μοναχοῦ Ἁγιορείτη

Ὁ σκανδαλώδης σεβασμὸς τῆς ἐλευθερίας

Στὴν παραβολὴ τοῦ ἀσώτου ὁ Θεὸς πατέρας σέβεται καταπληκτικὰ τὴν ἀνθρώπινη ἐλευθερία καὶ βούληση. Ὁ πατέρας τῆς παραβολῆς δὲν νοιάζεται γιὰ τὸ κῦρος του, γιὰ τὸ τί θὰ πεῖ ὁ κόσμος, ὅτι θὰ χάσει τὸ στήριγμα, τὸν βοηθὸ τοῦ τὸ παιδί του.

Λυπᾶται γιὰ τὴ φυγὴ μὰ δὲν θέλει νὰ τὴν ἀποτρέψει ἐνῷ μπορεῖ. Σκανδαλίζει μερικὲς φορὲς αὐτὴ ἡ μεγάλη ἐλευθερία τοῦ Θεοῦ. Θὰ θέλαμε νὰ μᾶς εἶχε πιὸ περιορισμένους. Δὲν ξέρουμε νὰ ἐκτιμοῦμε καὶ νὰ χαιρόμαστε τὴν ἐλευθερία.

Ἡ ἀγάπη τοῦ πατέρα εἶναι πολύ ἀρχοντική. Θέλει πλησίον του ἀγαπητὰ παιδιὰ καὶ ὄχι σκλάβους καὶ δούλους ἀνελεύθερους, φοβισμένους, τρομαγμένους. Τὸν ἀφήνει νὰ καταχρασθεῖ τὴν ἐλευθερία του, παιχνίδι πολὺ ἐπικίνδυνο. Τὰ ξυλοκέρατα εἶναι γλυκὰ στὴν ἀρχὴ καὶ στυφὰ στὸ τέλος ὅπως καὶ ἁμαρτία. Δίχως Θεὸ ὁ ἄνθρωπος πεινᾶ, διψᾶ καὶ εἶναι μόνος. Πεῖνα καὶ δίψα ἀκόρεστη, μοναξιὰ φοβερή.

Τὸ κυνηγητὸ τῆς ἡδονῆς ἔφερε ἀνυπόφορη ὀδύνη. Ὅμως ἡ μεγάλη ἀγάπη τοῦ πατέρα τὸν συνόδευε πάντοτε. Δὲν τὸν ἔκανε νὰ τὴ λησμονήσει καὶ νὰ ἀπογοητευθεῖ. Ἦταν ἀπόλυτα βέβαιος γιὰ τὴν ἀγάπη τοῦ πατέρα του καὶ αὐτὸ τὸν ἔσωσε. Τὸν ἔσωσε ἀκόμη ἡ μὴ ἀργοπορία καὶ ἡ μὴ ἀναβολή. Ἡ σωτήρια σκέψη ἔγινε ἀμέσως πράξη.

Ὁ πατέρας τὸν περιμένει, τόση ἦταν ἡ ἀγάπη του. Ἔτσι λέγουν οἱ ἅγιοι πατέρες: ἡ εὐαγγελικὴ αὐτὴ περικοπή μόνο ἂν σῳζόταν ἀπὸ ὅλο τὸ εὐαγγέλιο, ἀρκοῦσε γιὰ τὴ σωτηρία τοῦ ἀνθρώπου. Ἡ δὲ παραβολὴ δὲν θὰ ἔπρεπε νὰ λέγεται τοῦ ἀσώτου υἱοῦ ἀλλὰ τοῦ εὔσπλαγχνου πατέρα.

Ὁ δεύτερος ἄσωτος

Ὅμως στὴ συνέχεια τῆς παραβολῆς ὑπάρχει καὶ ὁ πρεσβύτερος υἱός. Ζητᾶ ἀνταμοιβὴ γιὰ τὴν ἐργασία του, καυχιέται γιὰ τὴν ἠθική του μεγαλοσύνη καὶ αἰσθάνεται ἀσύγκριτα καλύτερος τοῦ ἀδελφοῦ του. Δὲν ἔχει καμιὰ διάθεση νὰ συμμετάσχει στὴ χαρὰ τοῦ πατέρα γιὰ τὴν ἐπιστροφὴ τοῦ χαμένου ἀδελφοῦ. Τὰ γεγονότα τὸν ξεμασκάρεψαν, τὸν παρουσίασαν γυμνὸ ἀπὸ κάθε ἀρετή. Ἔχουμε δυὸ ἀσώτους υἱοὺς τελικά. Ὁ πρῶτος ὁ νεώτερος, μετανοεῖ καὶ ἐπιστρέφει μὲ δάκρυα στὸ σπίτι του. Ὁ δεύτερος, ἀπρόσμενα, καταφαίνεται ἄσωτος δίχως νὰ ἀπομακρυνθεῖ ἀπὸ τὸ σπίτι του. Ἀσωτεύει στὴν αὐλὴ καὶ τὸν λογισμό του, κάνει σπήλαιο λῃστῶν τὴν καρδιά του. Οὔτε κἄν μπαίνει στὸ σπίτι του, εἶναι ἕνας στυγνὸς καὶ ἀκέραιος Φαρισαῖος ποὺ ἀπαιτεῖ ἀπὸ τὸν Θεὸ νὰ τιμωρεῖ τοὺς ἁμαρτωλοὺς καὶ νὰ δικαιώνει τοὺς ἴδιους. Δάκρυσε καὶ ὁ τελώνης καὶ ὁ ἄσωτος, ὅμως ὁ Φαρισαῖος καὶ ὁ πρεσβύτερος υἱὸς δὲν δάκρυσαν καθόλου γιατί εἶχαν ἐγωισμὸ ποὺ δὲν σὲ ἀφήνει νὰ δακρύσεις.

Χρειάζεται προσοχὴ καὶ προσευχὴ νὰ μᾶς φωτίσει ὁ Θεὸς νὰ διακρίνουμε τὴν κατάστασή μας, γιατί τὸ τραγικὸ εἶναι νὰ ζεῖ κανεὶς ἐντὸς τῆς Ἐκκλησίας καὶ νὰ εἶναι ἐκτὸς ὅπως ὁ πρεσβύτερος υἱός.

Οἱ πατέρες καὶ οἰκογενειάρχες, οἱ γονεῖς καὶ οἱ δάσκαλοι νὰ ἀνέχονται τὰ παιδιά, νὰ τὰ διδάσκουν νὰ τὰ ρίχνουν στὸ φιλότιμο, νὰ τὰ διδάσκουν μὲ τὸ φωτεινό τους παράδειγμα, νὰ ὑπομένουν, νὰ ἐλπίζουν, νὰ προσεύχονται.

Τελικὰ ὁ ὅσιος τελώνης καὶ ὁ ἅγιος ἄσωτος αὐτὸ κάνουν, ἀφοῦ μιλοῦν μὲ ἔργα γιὰ πραγματικὴ μετάνοια, ἐνῷ ἀντίθετα ὁ «δίκαιος» πρεσβύτερος υἱὸς καὶ ὁ Φαρισαῖος ἀπαιτοῦν ἀναγνώριση καὶ σεβασμό, εἶναι ἀμετανόητοι καὶ ὑποκριτές, δὲν μετέχουν στὴ χαρὰ τῶν ἄλλων, εἶναι τρομερὰ ἐγωπαθεῖς. Ἄς μιμηθοῦμε λοιπὸν τὸν τελώνη καὶ τὸν ἄσωτο στὴ μετάνοιά τους γιὰ νὰ ζήσουμε τὸν παράδεισο ἀπὸ τώρα.