Ε Γ Κ Υ Κ Λ Ι Ο Σ ἐπί τῶ Ἁγίῳ Πάσχα

 Ε Γ Κ Υ Κ Λ Ι Ο Σ

ἐπί τῶ Ἁγίῳ Πάσχα

Ι Α Κ Ω Β Ο Σ

ἐλέῳ καί χάριτι Θεοῦ

Ἐπίσκοπος καί Μητροπολίτης τῆς Ἁγιωτάτης Μητροπόλεως

Μυτιλήνης, Ἐρεσσοῦ καί Πλωμαρίου

Πρός

τόν Ἱερόν Κλῆρον

τίς Μοναστικές Ἀδελφότητες

καί τόν εὐλογημένον λαόν τῆς Ἐπαρχίας μας

Τέκνα ἐν Κυρίῳ ἀγαπητά καί περιπόθητα

΄΄ Χριστός Ἀνέστη ΄΄

Ἡ Ἀνάσταση τοῦ Σωτῆρος Ἰησοῦ Χριστοῦ ἀποτελεῖ τή ὑψίστη δωρεά τοῦ οὐρανοῦ στή γῆ. Συνθέτει τό ὑπέρλογο γεγονός τῆς πίστεώς μας , πού ἔδωσε τή δυνατότητα στόν ἄνθρωπο νά γίνει γνήσιος δοῦλος τοῦ Θεοῦ καί ἀληθινό τέκνο τῆς Χάριτός Του. Ὑπενθυμίζει τήν ἀνεκτίμητη προσφορά τοῦ ΄΄ἐκ νεκρῶν Ἀναστάντος ΄΄ Κυρίου μας, πού ὡς νέος Ἀδάμ μᾶς ἐλευθέρωσε ἀπό τά δεσμά τοῦ θανάτου καί τῆς φθορᾶς, πού ἐγκαινίασε ὁ παλαιός Ἀδάμ. Φανερώνει τό κορυφαῖο γεγονός τῆς Θείας Οἰκονομίας , τό ὁποῖο διακηρύττει ἀδιαλείπτως τήν μεγάλη ἀλήθεια ὅτι ΄΄ Θάνατος ἐλύθη, ἅδης κατακρημνίσθηκε, Παράδεισος ἀνοίχθηκε, ὁ οὐρανός ἄνοιξε, δαίμονες φιμώθηκαν, ἀναστάσεως ἐλπίδες βλάστησαν ΄΄ ( ἅγ. Ἰω. ὁ Χρυσόστομος ).

Ἡ θεολογία μᾶς λέγει ὅτι ἡ ἀνθρώπινη παρουσία στόν κόσμο ὑπῆρξε ἀποτέλεσμα τῆς δημιουργικῆς ἄκτιστης ἐνέργειας τοῦ Ἁγίου Τριαδικοῦ Θεοῦ. Θέλοντας ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ νά κινηθεῖ καί ἐξωτριαδικά , ἔδωσε τήν εὐκαιρία στόν κτιστό ἄνθρωπο νά γίνει

συμμέτοχος τῆς Θείας μακαριότητος καί δόξης Του. Ἐκεῖνος, ὅμως, ἐρχόμενος ἐνώπιος ἐνωπίῳ μέ τήν πειρασμική πρόταση , ἐπέλεξε λόγῳ τῆς ἐλευθερίας του τό θάνατο καί ὄχι τή Ζωή , πού εἶναι ὁ Θεός. Γιατί δέν πλάστηκε γιά νά πεθάνει , ἀλλά γιά νά ζεῖ συνεχῶς. Δέν δημιουργήθηκε ἀπό τήν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ γιά νά ἀφανισθεῖ κάποια στιγμή, ἀλλά νά ὑπάρχει αἰώνια.

Ὁ πρῶτος ἄνθρωπος , παγιδευμένος στά γρανάζια τοῦ διαβόλου , ἀπώλεσε τήν φυσική ζωή καί ὁδηγήθηκε στό παρά φύσιν, χάνοντας ἔτσι ἀπό τόν ὁρίζοντα τό ὑπέρ φύσιν, πού ὄφειλε νά τείνει. Μέ ἄλλα λόγια : ἔχασε τήν Αἰωνιότητα, πού εἶναι ὄχι κάποια ἰδέα , ἀλλά τό Πρόσωπο τοῦ Ἀναστάντος Χριστοῦ μας, ἐπιλέγοντας μέ αὐτή τήν ἁμαρτωλή, λανθασμένη , ἐπιπόλαια καί ἄστοχη ἐνέργειά του ἀντί ΄΄γιά τά ἄφθαρτα τά φθαρτά, ἀντί γιά τά αἰώνια τά πρόσκαιρα, ἀντί γιά τά οὐράνια τά ἐπίγεια ΄΄.

Εὐεργετῶντας ὁ Θεός τό ἀνθρώπινο γένος μέ τήν παρουσία τοῦ Θεανθρώπου Ἰησοῦ Χριστοῦ , ἀποκορύφωσε τήν ἀγάπη Του στό μυστήριο τῆς Σταυρικῆς Θυσίας καί τῆς Ἔνδοξης Ἀναστάσεώς Του , ἀνοίγοντας ἔτσι τίς θύρες τοῦ Παραδείσου καί τῆς Αἰωνίου Ζωῆς.

Αὐτό τό ὁποῖο εἶπε ὁ Ἄγγελος στίς Μυροφόρες γυναῖκες ΄΄ ἠγέρθη, οὐκ ἐστιν ὧδε ΄΄ ( Μάρκ. 16, 6 ) βεβαιώνει ὅτι ὁ θάνατος δέν ἔχει πλέον ἰσχύ. Νικήθηκε ἀπό τόν Ἀρχηγό τῆς Ζωῆς. Κατατροπώθηκε ἀπό τόν ΄΄ αἴροντα τήν ἁμαρτίαν τοῦ κόσμου ΄΄ ( Ἰω. 1, 29 ). Καταργήθηκε ἀπό Ἐκεῖνον πού εἶπε ΄΄ Ἐγώ εἰμί ἡ ζωή καί ἡ ἀνάστασις ΄΄ ( Ἰω. 11, 25 ). Ἀφοπλίστηκε καί αἰχμαλωτίστηκε ἀπό Αὐτόν πού διαβεβαίωσε ὅτι ΄΄ Ὁ πιστεύων εἰς ἐμέ κἄν ἀποθάνῃ ζήσεται ΄΄ ( Ἰω. 11, 26 ).

Κανένας τρόμος , λοιπόν, γιά τό θάνατο δέν μπορεῖ νά σταθεῖ μετά τήν Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ. Μπορεῖ νά ἐξακολοθοῦμε νά πεθαίνουμε σωματικά , ἀλλά φεύγουμε ἀπό τόν κόσμο μέ τήν ἐλπίδα τῆς κοινῆς Ἀναστάσεως κατά τή φοβερά ἡμέρα τῆς Δευτέρας Παρουσίας τοῦ Κυρίου μας καί τῆς ἀνταπόδοσης τῶν αἰωνίων ἀγαθῶν, ἄν ζήσουμε ἐννοεῖται ἐν Χριστῳ Ἀναστάντι στήν παροῦσα ζωή.

Ὁ καθένας φυσικά ἔχει τά πιστεύω του καί μπορεῖ νά ἐνεργεῖ στή ζωή του , ὅπως ἐπιθυμεῖ. Ἐμεῖς , ὅμως, οἱ βαπτιζμένοι στό Ὄνομα

τῆς Ἁγίας Τριάδος πιστεύουμε ἀκράδαντα στήν Αἰώνια Ζωή πού εἶναι ὁ Χριστός καί πού συνεχίζεται διαρκῶς στήν Ἐκκλησία μας νά προσφέρεται ΄΄ πάσας τάς ἡμέρας ἕως τῆς συντελείας τοῦ αἰῶνος ΄΄ ( Ματθ. 28, 20 ) στό γεγονός τῆς Θείας Εὐχαριστίας μέ τή Χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.

Τό θέμα εἶναι ἐάν , ὅσο ζοῦμε ἐδῶ , ἔχουμε καλλιεργήσει τήν ἀγάπη μας στήν Αἰώνια Ζωή καί στό ΄΄ ἐπέκεινα ΄΄ μέ τή μνήμη θανάτου καί τήν ἐργασία τῶν ἐντολῶν τοῦ Θεοῦ , προκειμένου ἡ ἔξοδός μας ἀπό αὐτόν τόν κόσμου διά τοῦ σωματικοῦ θανάτου μας νά εἶναι σωτήρια καί ὄχι κολαστική.

Ἀγαπητοί μου ἀδελφοί,

Ὅσο δύσκολες καί ἀπογοητευτικές καί ἄν εἶναι οἱ μέρες πού διερχόμεθα – μέ τή συνέχιση τῶν πολέμων σέ διάφορα μέρη τοῦ πλανήτη, τήν ποικιλώνυμη καί πολυεπίπεδη κρίση στήν κοινωνία μας, τήν ἀπαξίωση τῆς οἰκογένειας καί τοῦ ἱεροῦ θεσμοῦ τοῦ γάμου ἐν ὀνόματι μιᾶς διστρεβλωμένης ἑρμηνείας ἑνός ΄΄ διακαιωματισμοῦ ΄΄, γιά τόν ὁποῖον τόσο πολύ γίνεται λόγος- ὁ ἀγωνιζόμενος πιστός καί ἀνακαισμένος ἐν Χριστῶ ἄνθρωπος δέν ἀπελπίζεται , γιατί στηρίζεται στό ἀγκωνάρι τῆς πίστεως καί τῆς Ἐκκλησίας , πού διά μέσου τῶν αἰώνων ὁμολογεῖ καί λέγει: ΄΄ Ἀναστάς ὁ Ἰησοῦς ἀπό ΄΄ Ἀναστάς ὁ Ἰησοῦς ἀπό τοῦ τάφου, καθώς προεῖπεν, ἔδωκεν ὑμῖν τήν αἰώνιον ζωήν καί μέγα ἔλεος ΄΄

Μετά πολλῶν Πασχαλίων εὐχῶν

.

τοῦ τάφου, καθώς προεῖπεν, ἔδωκεν ὑμῖν τήν αἰώνιον ζωήν καί μέγα ἔλεος ΄΄.

Μετά πολλῶν Πασχαλίων εὐχῶν

ΙΕΡΑ  ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ  ΜΥΤΙΛΗΝΗΣ

Μυτιλήνη 7-4-2022

 Αριθμ. πρωτ. 347

ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ

 έπί τώ Αγίω Πάσχα

έλέω και χάριτι Θεού

Έπίσκοπος και Μητροπολίτης τής Αγιωτάτης Μητροπόλεως Μυτιλήνης, Έρεσσού καί Πλωμαρίου

πρός τόν Ιερόν Κλήρον τίς Μοναστικές Αδελφότητες καί τόν εύλογημένον λαόν τής Έπαρχίας μας

Τέκνα έν Κυρίω άγαπητά καί περιπόθητα,

Δοξολογία καί εύχαριστία άρμόζει έκ μέρους μας στόν Αναστάντα έκ νεκρών ^{ι ι} Κύριό μας, γιατί όδήγησε καί πάλι τά βήματά μας στήν ^T ' κλητή καί άγία ήμέρα , στή ' ' μία τών Σαββάτων , στή λαμπροφόρο Ανάσταση Του . Η Σταύρωση τού Χριστού καί ή Ανάστασή Του είναι οί δύο όψεις μιάς ένιαίας  πραγματικότητος, γιατί ό δρόμος γιά τό Πάσχα περνάει άπαραιτήτως μέσα άπό τό Σταυρό καί μέσα άπό τό Πάθος. Η Ανάσταση είναι ή χαρά πού ήλθε διά τού Σταυρού σέ όλο τόν κόσμο ' Είναι ή νίκη τού Χριστού έπάνω στό κράτος τού διαβόλου. Είναι ό θρίαμβος τής Έκκλησίας μας στίς σκοτεινές δυνάμεις τού άδου. Είναι ή σωτήριος άπάντηση τού Θεανθρώπου Ιησού Χριστού στόν αίώνιο έχθρό τού άνθρωπίνου γένους, δηλαδή τόν Έωσφόρο.

 Θανάτου έορτάζομεν νέκρωσιν καί είναι φυσικό νά πλημμυρίζει τήν ύπαρξή μας άνεκλάλητη καί άνείπωτη εύφροσύνη, άνάπαυση έσωτερική καί βαθυτάτη είρήνη. Ως γνωστόν τό άνθρώπινο γένος μετά τήν άνυπακοή τών πρωτοπλάστων στό θέλημα τού Θεού, άγκάλιασε τή ματαιότητα καί ένδύθηκε τούς δερμάτινους χιτώνες τής φθοράς καί τής θνητότητας, ζώντας πρώτα τόν πνευματικό θάνατο, πού είναι ή άπομάκρυνση καί ή διάζευξη τού άνθρώπου άπό τή Χάρη τού Θεού καί στή συνέχεια τόν σωματικό, ό όποϊος τελικά λειτούργησε ώς φιλανθρωπία καί εύεργεσία άπό τήν άγάπη τού Αγίου Τριαδικού Θεού , γιά νά μήν διαιωνίζεται τό κακό σύμφωνα μέ τήν πατερική σοφία καί σκέψη.

 Συντριβή , λοιπόν, τού θανάτου άπό τόν Αναστάντα Χριστό έχει όχι άπλά μεγάλη σημασία γιά τόν άνθρωπο , άλλά καθίσταται ύπαρξιακό καί καίριας σημασίας ζήτημα γιά έκεϊνον, γιατί τελικά τό μόνο κατ' ούσίαν πρόβλημα στή ζωή τού άνθρώπου είναι ό θάνατος, ώς άποτέλεσμα τής έλεύθερης άνθρώπινης έπιλογής νά έκφρασθεί άρνητικά έναντι τού Θείου θελήματος. Άλλωστε μάς τό λέγει ξεκάθαρα ό Απόστολος τών Έθνών Παύλος:

Μέσω ένός άνθρώπου μπήκε μέσα στόν κόσμο ή άμαρτία καί μέσω τής άμαρτίας ό θάνατος. Έτσι έξαπλώθηκε ό θάνατος σ' όλους τούς άνθρώπους , γιατί όλοι άμάρτησαν ( Ρωμ. 5, 12 ).

Ό θάνατος, ώς γέννημα τής άμαρτίας έχει σχέση μέ τό αύτεξούσιο τού άνθρώπου καί όχι μέ τή φύση του, διότι ό Θεός είναι Ποιητής καί Δημιουργός μόνο άγαθών πραγμάτων. Γιά κάθε είδους παραμόρφωση πού συμβαίνει στή ζωή τού άνθρώπου καί τής κοινωνίας δέν έχει εύθύνη ό Θεός , άλλά μόνον ό άνθρωπος. Άσχετα άν ό Θεός σεβόμενος τήν άνθρώπινη έλευθερία άνέχεται καί παραχωρεί άκόμη καί τίς πιό έμπαθε~ις άνθρώπινες έπιλογές.

Αποτελεί γεγονός άδιαμφισβήτητο ότι ή ζωή τού άνθρώπου είναι μία πορεία πρός τό θάνατο καί τόν τάφο. Τό νήπιο έξερχόμενο άπό τήν κοιλιά τής μητέρας του, πού είναι ένας τάφος, μεγαλώνει, γίνεται όλοκληρωμένος άνθρωπος, ένηλικιώνεται , γηράσκει καί καταλήγει πάλι σε έναν τάφο. Έπίσης ή άνθρώπινη ζωή, όσο άξιόλογη καί σημαντική καί άν είναι , καλύπτεται τελικά άπό τό πέπλο τού θανάτου. ' ' Πάντα ματαιότης τά άνθρώπινα όπως μάς λέγει χαρακτηριστικά ό ίερός ύμνωδός.

"Ομως, ή Ανάσταση τού Χριστού , πού σέ τελευταία άνάλυση δέν άνήκει στό Χριστό άλλά σέ όλη τήν άνθρωπότητα ', μάς λύτρωσε άπό τό θάνατο, συνδέοντας τό πρόσκαιρο μέ τό αίώνιο καί τό έφήμερο μέ τό άϊδιο, διότι αύτός είναι ό άναστημένος έν Χριστώ άνθρωπος. Χωρίς νά παύει νά είναι κτιστός γίνεται κατά χάριν άθάνατος καί αίώνιος. Ταυτόχρονα έπίγειος καί ούράνιος, φθαρτός καί άφθαρτος. Άγιος. Αύτό είναι τό μεγάλο δώρο τής Αναστάσεως, δηλαδή ή άγιότητα, πού προσφέρεται μέσα στήν Έκκλησία μας κυρίως μέ τά ίερά μυστήρια τού Βαπτίσματος καί τής Θείας Εύχαριστίας , καταθέτοντας άπό τήν πλευρά του ό άγωνιζόμενος πιστός τήν διά βίου άσκησή του .

Νά, γιατί , λοιπόν, ό σωματικός θάνατος είναι μόνο ένας μακρύς ύπνος μέχρι τήν κοινή άνάσταση καί παύει νά έχει τρομακτικές διαστάσεις μετά τή Σταύρωση καί τήν Ανάσταση τοϋ Χριστού μας. Τά πάντα πλέον στή ζωή μας καί στή κτίση φέρουν τό άρωμα καί κομίζουν τή σφαγίδα τής Αναστάσεως, γνωρίζοντας ότι τό νεκρό σώμα τού κάθε άνθρώπου πού κατατίθεται κάποια στιγμή στή γή θά τό άναστήσει όπωσδήποτε ό Κύριός μας στή Δευτέρα Παρουσία Του γιά νά εισέλθει έκ νέου ή ψυχή σ' αύτό καί τότε ό όλος άνθρωπος, ώς Ψυχοσωματική όντότητα , πού δέν θά έχει άνάγκη ύπνου, φαγητού καί ένδυμασίας, θά άπολαμβάνει αίωνίως ή τό Φώς τού Χριστού ή θά βιώνει αύτό ώς σκοτάδι, πού μακάρι νά μή συμβεί σέ κανέναν καί όπως έλεγε χαρακτηριστικά ό άγιος Παϊσιος : ' ' Ούτε ένα πουλί νά μήν πάει στήν κόλαση

Μπορεί ό θάνατος νά είναι ^Ί θρήνος καί όδύνη ^ΙΙ , άλλά ό Χριστός τό είπε ξεκάθαρα: Έγώ είμαι ή άνάσταση καί ή ζωή έκεϊνος πού πιστεύει σε έμένα, κι άν πεθάνει, θά ζήσει  ( Ιω. ΙΙ, 25-26 )

Αγαπητοί μου άδελφοί,

Μέσα στή ζοφερή καί σκοτεινή άπό κάθε άποψη άτμόσφαιρα τών ήμερών πού αύξάνεται έσχάτως μέ τόν άνακύΨαντα πόλεμο λίγο πάνω άπό έμάς, άς παρακαλέσουμε τόν Αναστάντα Κύριό μας νά τόν παύσει τάχιστα καί άς φωτίζει όλους μας, γιά νά συνετιζόμεθα, νά ταπεινωνόμεθα, νά άγαπάμε, νά συγχωρούμε , νά μετανοούμε συνεχώς καί νά κοινωνούμε τό Σώμα καί τό Αίμα τού Κυρίου μας, ώστε, όταν θά έλθει καί γιά έμάς ή ώρα τής έξόδου μας άπό αύτόν τόν κόσμο νά μεταβούμε ' ' άπό τό θάνατο στή ζωή ( Ιω. 5, 24 δηλαδή στόν δοξασμένο Χριστό.

Χριστός Άνέστη

Ε Γ Κ Υ Κ Λ Ι Ο Σ Επί τω Αγίω Πάσχα

 

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΜΥΤΙΛΗΝΗΣ

Ε Γ Κ Υ Κ Λ Ι Ο Σ

Επί τω Αγίω Πάσχα 

Ι Α Κ Ω Β Ο Σ

ελεώ και χάριτι Θεού

Επίσκοπος καί Μητροπολίτης της Αγιωτάτης Μητροπόλεως

Μυτιλήνης, Ερεσσού καί Πλωμαρίου

 

Προς

τον Ιερόν Κλήρον

τις Μοναστικές Αδελφότητες

καί τον ευλογημένον Λαόν της Επαρχίας μας,

Τέκνα εν Κυρίω αγαπητά καί περιπόθητα,

 

 

Η Ανάσταση του Κυρίου μας Ιησού Χριστού είναι η πεμπτουσία της χριστιανικής μας πίστεως. Είναι ό ασάλευτος βράχος επάνω στον οποίο στηρίζεται το οικοδόμημα της Εκκλησίας. Είναι η νίκη της Ζωής έναντι των δυνάμεων του σκότους καί τής απώλειας.

Γι' αυτό καί δεν υπάρχει θαμαστότερο καί συγκλονιστικότερο γεγονός από την Ανάσταση τού Χριστού τόσο ως ιστορικό γεγονός όσο καί ως βιωματικό κυρίως και εμπειρικό από τα μέλη τής 'Εκκλησίας, που έμαθαν να πορεύονται '' εν Χριστώ Αναστάντι '. ....Εκ γαρ θάνατοι1 προς ζωήν και εκ γης προς ουρανόν Χρίστος ο θεός ημάς διεβίβασεν... " ( Ωδή Α' ) ψάλλουμε χαρμοσύνως αυτές τίς άγιες καί πανευφρόσυνες ήμερες στην Εκκλησία μ6\ς καί στους Ιερούς Ναούς μας, διατρανώνοντας μέσα από βάθη τής ψυχής μας και τής καρδιάς μας ότι ό θάνατος νικήθηκε από τον Ζωοδότη Χρίστο. Ό διάβολος συνετρίβη με τη Σταυρική Του θυσία καί την Ένδοξη Ανάστασή Του. Οι δυνάμεις τού σκότους υποχώρησαν βλέποντας τον Χριστό " τω απροσίτω φωτί τής Αναστάσεως εξαστράπτοντα ''( Ωδή Α' ). Άλλωστε, γι' αυτό ήλθε ό Χρίστος στη γη . Όχι απλά για να μας προσφέρει μια νέα διδασκαλία, πού όντως το έκαμε, αλλά για να συντρίψει το κράτος τής φθοράς και της αμαρτία^,, η οποία γεννά τον θάνατο, διότι " ή αμαρτία απολεσθείσα αποκυεί θάνατον (Ιακ. 1,15). Να μας μεταβιβάσει με άλλα λόγια από τα κάτω στα άνω.

Η πτώση των πρωτοπλάστων αποτελεί εκείνο το ορόσημο που γέννησε την αμαρτία στον ορατό κόσμο, διότι πρωτίστως είχε συντελεστεί στον αόρατο αγγελικό χώρο με τον Εωσφόρο, που είναι η αιτία και ή γέννηση του κακού. Ή ανυπακοή του ανθρώπου στο θέλημα του Θεού έφερε το θάνατο με αποτέλεσμα να συμπαρασύρει καί όλη την κτίση σ' αυτό το αποτέλεσμα, όπως χαρακτηριστικά αναφέρει ό Απόστολος Παύλος: " Οίδαμεν γαρ ότι η κτίσις συστενάζει και συνωδίνει άχρι τού νυν "( Ρωμ. 8, 22 ).  του δε αυτή να πορεύεται εις το έξης μόνο βιολογικά και όχι εκκλησιαστικά, ευχαριστιακά καί αναφορικά σε Εκείνον άνοιξε την αυλαία της τραγωδίας του. Ή επιλογή του, δηλαδή το να μην συνδέεται αγαπητικά με τον Άγιο Τριαδικό Θεό, σίγουρα τον νεκρώνει πνευματικά, τον νεκρώνει ψυχικά, τον παραλύει εσωτερικά.

Προσλαμβάνοντας , εντούτοις, ό Χρίστος θνητή καί παθητή σάρκα , ο Μόνος Αναμάρτητος, "κατήλθε εν τοις κατωτάτοις της γης καί συνέτριψε μοχλούς αιωνίους '' ( Ώδη ΣΤ' ). Ή Ανάσταση τού Χριστού μας μηνύει ότι " τα αρχαία παρήλθεν, ιδού γέγονε καινά τα πάντα" ( Β' Κορ. 5, 17 ). Ή γη καί ο ουρανός συμφιλιώθηκαν. Ό Θεάνθρωπος Ιησούς Χρίστος μάς λύτρωσε από τον αιώνιο θάνατο και μάς χάρισε την αθανασία. Το Τίμιο Αίμα Του που έχυσε πάνω στο Σταυρό " υπέρ ημών " μάς " εξηγόρασε εκ της κατάρας τού νόμου " ( Κάθισμα Μ. Πέμπτης ). Μάς απεγκλώβισε από τη δυναστεία τού διαβόλου καί μάς έδωσε τη δυνατότητα να πορευθούμε το δρόμο τής αρετής καί τής αγιότητος.

Ενώ, λοιπόν, έχουμε το μέγεθος τέτοιας δωρεάς, τέτοιας προσφοράς, τέτοιας παρακαταθήκης και ευλογίας, η επίμονη του ανθρώπου να θέλει να χειραγωγείται από τα παρά φύση πάθη του καί τίς αδυναμίες του είναι παραλογισμός και τραγωδία. Ενώ ή φωνή τής Εκκλησίας μάς καλεί συνεχώς να " προσκυνούμε τον Σταυρό του Χριστού καί να " υμνούμε καί να δοξάζουμε την Αγίαν Ανάστασίν Του'' , μεταφερόμενοι από τα επίγεια στα ουράνια, εμείς επιλεγούμε να προσκυνούμε καί να δοξάζουμε ως θεούς τις ιδέες μας, τίς θεωρίες μας, τα ποικιλόμορφα πάθη μας, τις αδυναμίες μας, την ύλη καί τα ανθρώπινα πρόσωπα. Να εκπίπτουμε από πρόσωπα σέ άτομα. Να δουλεύουμε στον εγωϊσμό καί τη φιλαυτία μας, πού αποτελούν την αιτία τού '' κάθε θανάτου

Ζώντας όχι σταυρικά καί άρα αναστάσιμα αλλά ηδονικά, αμαρτωλά καί άρα γήινα, φράζουμε μόνοι μας το δρόμο για την ουράνια πορεία μας, θέλοντας να ξεχνάμε ότι ή αγάπη στον Αναστάντα Χριστό καί τον πλησίον μάς ανεβάζει στον ουρανό και μας ανοίγει τίς πύλες τού Παραδείσου . Γινόμαστε αυτόχειρες, όταν Λησμονούμε, '' ότι από το θάνατο έχουμε περάσει στη ζωή καί αυτό το ξέρουμε επειδή αγαπάμε τους αδελφούς μας. Αυτός πού δεν αγαπάει τον αδελφό του παραμένει στο θάνατο. Όποιος μισεί το αδελφό του είναι ανθρωποκτόνος, καί ξέρετε πώς κανένας φονιάς δεν έχει συμμετοχή στην αιώνια ζωή " (Α' Ίω. 3,14 - 15 ). Ό μεγάλος Ντοστογιέφσκι στους αδελφούς Καραμάνο δίνοντας τον ορισμό με το στόμα τού στάρετς Ζωσιμά : " Τί είναι ή κόλαση;' ", ρωτάει ό Ζωσιμάς καί απαντάει ό ίδιος ότι είναι " το μαρτύριο τού να μην αγαπάει κανείς ".

Αγαπητοί μου αδελφοί,

Η Ανάσταση τού Χριστού είναι ή ελπίδα μας και ή παρηγοριά μας. Είναι η καταφυγή μας καί ή σωτηρία μας. Είναι ό τρόπος εκείνος πού μάς αναβιβάζει διά των Αγίων Μυστηρίων καί τής προσωπικής μας ασκήσεως από τα φθαρτά στα άφθαρτα καί αιώνια. Ιδιαιτέρως δε αυτές τίς δύσκολες ή μέρες, τίς οποίες διέρχεται ή ανθρωπότητα και ή πατρίδα μας λόγω τής συνεχιζόμενης πανδημίας, ας παρακαλέσουμε τον Αναστάντα Κύριό μας να δώσει σύντομα την υγεία στους αδελφούς μας, οι όποιοι υποφέρουν στο κρεββάτι τού πόνου, να στηρίζει καί να ενδυναμώνει τούς συγγενείς, τα φιλικά τους πρόσωπα, τούς ιατρούς καί τούς νοσηλευτές καί να αναπαύσει όσους απεδήμησαν εις Χριστόν εξαιτίας αυτής τής θανατηφόρου ασθενείας, ευδοκώντας σύντομα για την λήξη της.

 

Χριστός Ανέστη

Διάπυρος προς τον Αναστάντα Χριστόν

Ευχέτης όλων σας