ΚΥΡΙΑΚΗ Η ΜΑΤΘΑΙΟΥ

ΚΥΡΙΑΚΗ Η ΜΑΤΘΑΙΟΥ

 

 

       Το σώμα του Χριστού, η Εκκλησία, υποφέρει από τα σχίσματα και τη διαίρεση των χριστιανών. Υπήρξαν, και δυστυχώς υπάρχουν και σήμερα, « χριστιανοί », είτε στο επίπεδο της ηγεσίας είτε στο επίπεδο των απλών μελών που δεν κατανόησαν το πνεύμα του Χριστού. Μικροί και πολύ κατώτεροι του χριστιανικού ιδεώδους δεν δίστασαν να ξεσχίσουν «τόν ἄρραφον χιτώνα»(Ιω.ιθ΄23) του  Κυρίου Ιησού, την «Μίαν, Ἁγίαν, Καθολικήν καί Ἀποστολικήν» Εκκλησία του.

            Γιαυτό και η σημερινή περικοπή, που αποτελεί  έκκληση του Αποστόλου των Εθνών και ιδρυτού όλων των τοπικών Εκκλησιών της Μεσογείου για ενότητα, πρέπει να ακουστεί από όλους τους χριστιανούς του κόσμου.

            Το πρώτο και βασικό αποτελεσματικό μέσο για τη χριστιανική ενότητα που υποδεικνύει ο Μέγας Απόστολος είναι να σκεπτόμαστε αυτά που μας ενώνουν.

Τα παιδιά μέσα στην οικογένεια τα ενώνει η κοινή καταγωγή, το ίδιο όνομα. Έχουν τον ίδιο πατέρα. Είναι όλα αδέλφια. Τους πολίτες μιας χώρας τους ενώνει η κοινή γλώσσα, η κοινή ιστορία, οι θυσίες, οι αγώνες των πατέρων τους.

Στην Εκκλησία του Χριστού μας ενώνουν «τό ὄνομα τοῦ Κυρίου ἠμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ», «ὁ σταυρός τοῦ Χριστοῦ», το άγιο βάπτισμα, η κοινή πίστη, η κοινή ελπίδα.

 Είμαστε και λεγόμαστε χριστιανοί. Ανήκουμε στην ίδια πνευματική οικογένεια, στην Εκκλησία. Μας ενώνει η θυσία και το αίμα του Χριστού, μας συνδέει η κοινή γλώσσα της αγάπης. Μέσα στην Εκκλησία του Χριστού «οὐκ ἐνι Ἰουδαῖος οὔδε Ἕλλην, οὐκ ἐνι δοῦλος οὐδέ ἐλεύθερος, οὐκ ἐνι  ἀρσεν καί θῆλυ, πάντες…… Εἰς ἐσμέν ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ»(Γαλ.γ΄28).

            Βέβαια υπάρχουν και μερικά που χωρίζουν τους σημερινούς χριστιανούς. Και εδώ είναι που πρέπει να γίνει μεγάλη προσπάθεια από όλους για να επιστρέψουν όλοι όσοι απομακρύνθηκαν από την κοινή αποστολική  πίστη και την αρχαία παράδοση της Εκκλησίας. Το γεγονός όμως είναι ότι αυτά που μας ενώνουν σαν χριστιανούς είναι πιο πολλά και πιο σημαντικά από όσα μας χωρίζουν.

            Μήπως το ίδιο δε συμβαίνει και σε μικρότερες ενότητες των ανθρώπων; Πολύ περισσότερα είναι όσα ενώνουν τους κατοίκους ενός χωριού, τα μέλη μιας κοινότητας ή ενός Συλλόγου, τους ενορίτες μιας ενορίας από όσα τους χωρίζουν, όπως είναι λ.χ. οι εγωισμοί και τα μικροσυμφέροντα. Η ενότητα στις ανθρώπινες ομάδες διατηρείται, όταν βλέπουμε όλοι αυτά που μας ενώνουν και αποφεύγουμε αυτά που μας χωρίζουν.

Τι ήταν εκείνο που προκάλεσε τις έριδες και τα σχίσματα των χριστιανών της αρχαίας Κορίνθου; Η προσκόλληση στα πρόσωπα των αποστολών, το πείσμα, ο φανατισμός και τα συμφέροντα, όπως μας πληροφορεί ο Απόστολος : «ἐγώ εἶμαι μαθητής καί ὀπαδός τοῦ Παύλου », ἔλεγε ὁ ἕνας. « ἐγώ εἶμαι θαυμαστής τοῦ Ἀπολῶ ἤ ἀκόλουθος τοῦ Πέτρου», καυχόταν ο άλλος.

Γιαυτό και ο Απόστολος Παύλος τους συμβουλεύει, στη συνέχεια της περικοπής, να αποφεύγουν την προσκόλληση στα πρόσωπα των διδασκάλων και τους εξηγεί ποιός είναι ο ρόλος των Αποστόλων στο έργο της σωτηρίας τους.

            Τον ίδιο κίνδυνο διατρέχουν πάντοτε οι χριστιανοί. Το Χριστό θα τον γνωρίσουν κατ ανάγκη από κάποιο διδάσκαλο της Εκκλησίας. Και εδώ χρειάζεται προσοχή. Να μην προσκολληθούμε στον άνθρωπο διδάσκαλο, να μην γίνουν οπαδοί ενός ανθρώπου. Και αυτό θα το πετύχουν, όταν σκεφθούν ότι όλοι οι δάσκαλοι και οι ποιμένες της Εκκλησίας είναι  « οι πρεσβευτές » και όχι ο αρχηγός της Εκκλησίας. Είναι υπουργοί και όχι ο κυβερνήτης της Εκκλησίας. Ο ίδιος ο Απόστολος Παύλος έλεγε : «ἐμᾶς τούς Ἀποστόλους νά μᾶς θεωρεῖται σάν ὑπηρέτες τοῦ Χριστοῦ καί σάν διαχειριστές τῶν πνευματικῶν θησαυρῶν πού μας ἀποκάλυψε ὁ Θεός»(Α΄Κορ.δ΄1).

 Όχι λοιπόν προσκόλληση στους υπηρέτες, αλλά στον Κύριο. Ο σύνδεσμος των πιστών με το Σωτήρα Χριστό πρέπει να είναι στενός και απόλυτος. Και ο σύνδεσμος αυτός σφυρηλατείται με την προσευχή και τη συμμετοχή στη λατρευτική ζωή της Εκκλησίας. Τους διδασκάλους και τους ποιμένες της Εκκλησίας πρέπει να τους αγαπάμε και να τους τιμάμε. Ποτέ όμως δεν πρέπει να τους υψώνουμε τόσο πολύ, ώστε να κρύβουν το πρόσωπο και τη θέση του Χριστού μέσα στην Εκκλησία. Γιατί κάθε τέτοια κίνηση δημιουργεί κομματισμούς και διαιρέσεις στο ενιαίο εκκλησιαστικό σώμα.

            Σε δύσκολους καιρούς ζει σήμερα ο κόσμος. Ποιός θα καθοδηγήσει και ποιός θα σώσει τον σύγχρονο κόσμο; Μόνο μία ενωμένη χριστιανική Εκκλησία μόνο μια κοινή προσπάθεια όλων των χριστιανών του κόσμου για να λάμψει το φως του Ευαγγελίου στις καρδιές και τη ζωή των σύγχρονων ανθρώπων.

https://www.imkby.com/ 

ΚΥΡΙΑΚΗ Η΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ

Ἀρχιμ. Νικάνωρ Καραγιάννης

            Ἕνα ἀπὸ τὰ πιὸ μεγαλειώδη καὶ ἐντυπωσιακὰ θαύματα μᾶς παρουσιάζει τὸ εὐαγγελικὸ ἀνάγνωσμα τῆς ὄγδοης Κυριακῆς τοῦ Ματθαίου περιγράφοντας τὸν χορτασμὸ τῶν πέντε χιλιάδων ἀνδρῶν σὲ μιὰ ἔρημη γωνιὰ τῆς παλαιστινιακῆς γῆς. Σύμφωνα μὲ τὸν εὐαγγελιστὴ Ματθαῖο ὅταν ὁ Ἰησοῦς πληροφορήθηκε τὸν ἀποκεφαλισμὸ τοῦ Βαπτιστῆ Ἰωάννη ἀποσύρθηκε σὲ κάποιο ἔρημο τόπο. Οἱ κάτοικοι τῶν γύρω περιοχῶν μόλις ἔμαθαν τὴν ἀναχώρησή του τὸν ἀκολούθησαν. Ὁ Κύριος βλέποντας τὸ συγκεντρωμένο πλῆθος τὸ λυπήθηκε καὶ δὲν θέλησε νὰ τὸ ἀπογοητεύσει γιαυτὸ συνέχισε τὸ ἔργο του θεραπεύοντας ἀρρώστους καὶ διδάσκοντας τοὺς ἄλλους. Ὅμως ἡ ὥρα περνοῦσε καὶ οἱ μαθητὲς ὑπενθύμισαν στὸν Χριστὸ ὅτι ἔπρεπε νὰ διώξει τὸν κόσμο γιὰ νὰ προμηθευθεῖ τρόφιμα. Ὁ Ἰησοῦς στρέφει τὸ βλέμμα του στὸν οὐρανὸ εὐλογεῖ καὶ κόβει τὰ πέντε ψωμιὰ καὶ τὰ δίνει στοὺς μαθητὲς γιὰ νὰ τὰ μοιράσουν στὸ πλῆθος!!! Τὸ ἀποτέλεσμα ἦταν ὄχι μόνο νὰ χορτάσουν πέντε χιλιάδες ἄνδρες χωρὶς νὰ ὑπολογίζονται οἱ γυναῖκες καὶ τὰ παιδιὰ ἀλλὰ νὰ περισσέψουν καὶ δώδεκα κοφίνια γεμάτα.

           Οἱ ἑρμηνευτὲς Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας τότε ἀλλὰ καὶ οἱ βιβλικοὶ θεολόγοι σήμερα ἐξηγοῦν τὸ νόημα καὶ τὸν σκοπὸ τῶν θαυμάτων τοῦ Κυρίου ποὺ ἀσφαλῶς δὲν εἶναι ὁ ἐντυπωσιασμὸς καὶ ἡ ἱκανοποίηση μόνο ἀπὸ θεϊκὸ οἶκτο κάποιων ἀνθρώπινων ἀναγκῶν. Κάθε φορὰ ποὺ διαβάζουμε ἕνα θαῦμα τῶν εὐαγγελίων πρέπει νὰ σκεφτόμαστε ὅτι ἀποτελεῖ τὴν ἀπάντηση στὸ ἐρώτημα ποιὸς εἶναι ὁ Χριστὸς καὶ ποιὸ τὸ ἔργο Του. Ἡ ἐπιβεβαίωση τῆς μεσσιανικῆς ἰδιότητα τοῦ Χριστοῦ εἶναι ὀφθαλμοφανὴς στόχος τῶν εὐαγγελιστῶν. Ὅμως ἡ ἐπαλήθευση τῶν προφητικῶν προσδοκιῶν καὶ ἡ ἐκπλήρωση τῶν αἰτημάτων καὶ τῶν ἀναγκῶν τοῦ φτωχοῦ καὶ καταπιεσμένου ἰουδαϊκοῦ λαοῦ δὲν εἶναι τὸ ζητούμενο τοῦ σημερινοῦ χριστιανοῦ. Ὁ σημερινὸς σκεπτόμενος ἄνθρωπος στέκεται ἀδιάφορος μπροστὰ στὶς εὐαγγελικὲς διηγήσεις τῶν θαυμάτων ἔστω καὶ ἂν θεωρητικὰ τὶς ἀποδέχεται. Ἡ δικαιολογία του σαφής. Ὅλες αὐτὲς οἱ ἀφηγήσεις εἶναι γνωστὲς καὶ παλιὲς ἀλλὰ δὲν ἔχουν κανένα ἐνδιαφέρον γιὰ τὸν ἄνθρωπο τοῦ καιροῦ μας. Καὶ ὅμως ἡ Ἐκκλησία προβάλλει αὐτὲς τὶς μακρινὲς ἱστορίες τῶν εἴκοσι αἰώνων ὄχι μόνο γιὰ νὰ μᾶς θυμίσει τί ἔγινε «τῷ καιρῷ ἐκείνω» ἀλλὰ κυρίως γιὰ νὰ μᾶς μάθει ὅτι ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ εἶναι διαχρονικὸς καὶ ἐπίκαιρος γιὰ τὸν ἄνθρωπο κάθε ἐποχῆς καὶ τόπου. Ὁ λόγος τοῦ Χριστοῦ μᾶς ἀκουμπᾷ κάθε φορά ποὺ ἔχουμε ἀνοιχτὰ τὰ μάτια τῆς πίστης γιὰ νὰ βλέπουμε τὴν ζωὴ μας μέσα στὸ φῶς τοῦ Θεοῦ. Τὸ κάθε θαῦμα μᾶς ἀγγίζει κάθε φορά ποὺ μᾶς μεταγγίζει τὴν ζωντανὴ παρουσία καὶ τὴν ἐνέργεια τοῦ Θεοῦ στὸ ἐδῶ καὶ τώρα τῆς καθημερινότητάς μας. Τότε βλέπουμε τὸν Θεὸ νὰ ἀπαντᾷ στὰ ἐρωτήματα καὶ τὶς ἀνάγκες μας ἀλλά καὶ κατανοοῦμε τὴν σιωπή Του στὰ ἀνεκπλήρωτα ὄνειρα καὶ τὶς ἐπιθυμίες μας.

           Τὸ θαῦμα τοῦ χορτασμοῦ τῶν πέντε χιλιάδων ἀπὸ τὸν Χριστὸ δὲν ἔλυσε βέβαια τὸ πρόβλημα τῆς πείνας ποὺ ταλαιπωρεῖ ἀκόμη καὶ σήμερα ἕνα μεγάλο κομμάτι τοῦ πληθυσμοῦ τῆς γῆς μας γιατί δὲν ἦταν αὐτὸς ὁ σκοπός του. Εἶναι ὅμως μιὰ ἠχηρὴ ἀπάντηση σὲ ὅλους αὐτοὺς ποὺ κατηγοροῦν τὸν Χριστιανισμό, ὅτι περιφρονεῖ, ὑποτιμᾷ καὶ καταπιέζει κάθε ὑλικὴ ἀνάγκη τοῦ ἀνθρώπου. Μιὰ τέτοια στάση ὁδηγεῖ στὴν μὴ ρεαλιστικὴ ἀντιμετώπιση τῆς ζωῆς. Τὸ θαῦμα τοῦ χορτασμοῦ μᾶς λέει ὅτι εἴμαστε ὄντα ζωντανὰ ποὺ πεινᾶμε γιατί ὅτι ζεῖ ἔχει ἀνάγκες. Οἱ ὑλικές μας ἀνάγκες λοιπόν ἁγιάζονται ὅταν τὶς φέρνουμε μὲ ἐμπιστοσύνη μπροστὰ στὸν Θεό. Ἀκόμη καὶ οἱ καθημερινὲς ἀπασχολήσεις μας ἁγιάζονται «διὰ λόγου Θεοῦ καὶ ἐντέυξεως», ὅπως μᾶς λέει ὁ Ἀπόστολος. Ἡ ἐγγύτητά μας μὲ τὸν Θεό, δὲν πρέπει νὰ μᾶς κάνει νὰ χάνουμε τὴν ἐπαφὴ μὲ τὴν πραγματικότητα ἀλλὰ νὰ τὴν παίρνουμε σοβαρὰ ὑπόψη. Δὲν πρέπει νὰ ὑποκαθιστοῦμε τὴν φροντίδα γιὰ τὸ σῶμα μὲ τὴν φροντίδα γιὰ τὴν ψυχή. Δὲν μποροῦμε νὰ δώσουμε γιὰ παράδειγμα σὲ ἕνα πεινασμένο ἀντὶ γιὰ ψωμὶ πνευματικὸ λόγο, γιατί τότε εἶναι σὰν νὰ τοῦ δίνουμε πέτρες. Δὲν μποροῦμε μὲ τὸ πρόσχημα τῆς προσευχῆς νὰ ἀπομακρυνόμαστε ἀπὸ τὴν ἐργασία ποὺ μὲ αὐτὴ κερδίζουμε τὸ ψωμί μας μὲ τὴν εὐρύτερη ἔννοια. Πεινᾶμε ὄχι μόνο γιὰ ψωμὶ ἀλλὰ ἔχουμε καὶ «λιμὸ τοῦ ἀκούσαι λόγον Κυρίου». Ἔτσι καταλαβαίνουμε πόσο ἐξαρτημένη εἶναι ἡ ζωή μας ἀπὸ τὸν Θεό. Ἐμεῖς ζητᾶμε καὶ Ἐκεῖνος μᾶς δίνει. Ἐκεῖνος προσφέρει καὶ ἐμεῖς δεχόμαστε καὶ εὐχαριστοῦμε. Αὐτὴ εἶναι ἴσως ἡ προέκταση τοῦ βαθύτερου νοήματος αὐτοῦ του θαύματος στὴν καθημερινότητά μας. Ἀμήν.