Τετάρτη, 17 Ιουλίου 2013

Ο παπάς θα ζήσει. Εσείς είστε από τώρα νεκροί!!!

Και ιδού! Ήγγικεν η ώρα πού και εμείς οι κληρικοί θα μπούμε στο σουρωτήρι των πουριτανών οικονομολόγων και των ντόπιων θεραπόντων τους, πού ενώ δεν έχουν ιδέα από ελληνική νοοτροπία και είναι αποκομμένοι από τον λαό, πασχίζουν- λέει- και κόπτονται για την σωτηρία της πατρίδας.

Η μισθοδοσία των κληρικών είναι νομίμως συμβατική υποχρέωση του κράτους. Μετά την καταλήστευση της εκκλησιαστικής περιουσίας από το Κράτος, "ταχτοποιήθηκε" το θέμα ώστε οι κληρικοί να λαβαίνουν τον μισθό και την αμοιβή τους από τον δημόσιο κορβανά. Δεν μπορώ να πώ πώς αυτό είναι νίκη της Εκκλησίας μας, αλλά τουλάχιστον είναι μια ικανοποίηση. Μια ικανοποίηση όμως με σαθρές βάσεις. Άπαξ και έγινες εξαρτώμενος από τον Καίσαρα, αφ'ενός θα πρέπει να έχεις την σύνεση και όχι την αφέλεια να μην πιστεύεις στις καλές του προθέσεις.Η τότε ιεραρχία της Εκκλησίας της Ελλάδος ή ολιγώρησε ή πίστεψε σε αυτές τις καλές προθέσεις.Διότι πίστεψε πώς το κράτος=έθνος και πώς η ίδια είναι εθνική εκκλησία. Δεν μπορείς να πιστεύεις στις καλές προθέσεις ενός απρόσωπου μηχανισμού που δεν εχει αρχές αξίες και συναισθήματα, στις προθέσεις του κοσμικού διαβόλου.Αν ζούσαμε σε πολιτισμένη χώρα ουδεμία σπιθαμή εκκλησιαστικής περιουσίας δεν θα αφαιρούσε το κράτος χωρίς δικαστικές και ποινικές προσφυγές-κυρώσεις και θα ήμασταν στα δικαστήρια με το δημόσιο ακόμα και τώρα.Τον καιρό πού η Εκκλησία μας θα έπρεπε να διαφυλάττει τα υλικά της δικαιώματα, τα οποία της ενεπιστεύθη ο ίδιος ο λαός, έπλεκε ύμνους στους ελληνοχριστιανικούς πολιτισμούς και κηνυγούσε αθέους και μαλλιαρούς, εξυπηρετώντας πεφωτισμένα θεόθεν καθεστώτα. Η Εκκλησία πίστεψε πώς η εκκλησιαστική περιουσία ήταν και εθνική περιουσία και κάθε αντίδραση από σώφρονες εκκλησιαστικούς άνδρες εθεωρείτο διασπαστική και αντεθνική ενέργεια. Μόνο πού αυτή η χώρα έβγαλε και αρκετούς προδότες. Οι ήρωες γεννήθηκαν και πέθαναν μέσα στην Εκκλησία. ¨Οχι παράλληλα με αυτήν.Και τώρα η Ιεραρχία μας με πατρικές φιλότιμες προσπάθειες πάσχει. Αλλά δεν πρέπει να τους πιστέψει ξανά!

Αφ'ετέρου δε στην Ελλάδα η Εκκλησία είναι ο μοναδικός οργανισμός χωρίς υλικά δικαιώματα. Οι χαλαρότεροι των χριστιανών και οι γραφικότεροι των πολεμίων θέλουν τον ιερέα άπλυτο και πένη σε μια σπηλιά να τρέφεται από τον κόρακα του προφήτη Ηλία. Ο μονοφυσιτισμός μας είναι τόσο ασφυκτικά σκληρός, πού σε κάθε έκφραση δημοσιονομική ή οικονομική συναλλαγή ο ιερέας θεωρείται μέλος μιας απόκρυφης μαφίας πού ζεί μόνο για τον πλουτισμό και τα εκκλησιαστικά ιδρύματα κοιτίδες ξεπλύματος χρημάτων. Η αμοιβή για τον ιερέα είναι έγκλημα. Ο ιερέας αντιμετωπίζεται σαν ένας πάστορας πού παράλληλα πρέπει να εξασκεί ένα κοσμικό επάγγελμα προκειμένου να δικαιολογήσει την "άθλια" ύπαρξη του ή ένας γκουρού πού απέπτυσε τα του κόσμου και οφείλει να κηρύττει την βδελυγμία της ύλης. Τα εκκλησιαστικά συσίτια, οι εράνοι,όλοι αυτή η τεράστια προσφορά και ζώσα διακονία της Εκκλησίας αντιμετωπίζονται με καχυποψία. Τα τέκνα των ιερέων πρέπει να πεινάσουν γιατί άλλωστε και άλλα παιδιά ελλήνων πεινάνε και άρα κατά την λογική της αλληλεγγύης όσο πιό πολλά παιδιά πεινάσουν τόσο εγγύτερα θα είναι η δικαιοσύνη και η βασιλεία των ουρανών.Ο υποψιασμένος και καλά πληροφορημένος νεοέλληνας- ναι αυτός πού ξεπούλησε την πατρίδα του και είναι περίγελως της Ευρώπης, αυτός ο κολοσσός διάκρισης και φιλοπατρίας- είναι πεπεισμένος πώς οι λεληστευμένες εκκλησιαστικές γαίες δεν ανήκουν στην Εκκλησία, ενώ από την άλλη μοιρολατρικώς ο υπουργός οικονομικών πανηγυρίζει για την εξοικονόμηση διακοσίων εκατομμυρίων ευρώ τον χρόνο, όσο προφανώς κοστίζει το ένα τρίτο από τα έξοδα παραστάσεως του σύνολου πολιτικού κόσμου, για να μην θεωρηθούμε έθνος απολίτιστων μηδενιστών.Την ώρα δε πού υπερφορολογείται εγκληματικά, ο εσμός της υποκριτικής ψευτοπροόδου καταγγέλει την αφορολογησία τάχα της Εκκλησίας. Διεκδικεί το δίλεπτο της χήρας, πού το ξεκολλάει από το αίμα της καρδιάς της για το έργο της Εκκλησίας  με νηπιακή συγκινητική εμπιστοσύνη. Εμπιστοσύνη τέτοια πού δεν θα αξιωθεί ποτέ κανείς από αυτά τα ανδρείκελα, τα πνευματικά ξερίχια!

Μας ρωτάτε τί επαγγελόμαστε, κύριε Σόιμπλε και κύριοι της τρόικας και συμπαθείς συγκούμπαροι στο έγκλημα, εσείς οι "συμπατριώτες" οι κατ'ονομα έλληνες πού δεν έχετε σχέση καμία με τα χνώτα και τα χαρακτηριστικά αυτού του λαού:Μας θεωρείται επάγγελμα καταχρηστικά αμοιβόμενο και εξωτική πραγματικότητα. Είμαστε θεσμός αρχαίος με ρίζες και προσφορά στην Ελληνική Κοινωνία, όμως δεν θα σας εκθέσουμε τις περγαμηνές μας, σαν πανικόβλητοι ζητιάνοι πού ζητάνε εύνοια και έλεος . Τί επαγγελόμαστε άραγε; Είμαι παπάς. Επαγγέλομαι Ιησούν Χριστόν και τούτον εσταυρωμένον. Αυτός ο εσταυρωμένος νίκησε αυτοκράτορες και διανοητές, ξεθεμελίωσε κράτη και στήριξε πολιτισμούς ολάκερους. Μπροστά του γονατίζουν καταχθόνια, επίγεια και ουράνια. Αυτός ο παράδοξος μάρτυρας, ο νικημένος κατα τα σιχαμερά σας και ελεεινά πρότυπα είναι το επάγγελμα μας. Ο νικητής του θανάτου, του θανάτου στον οποίο είστε υποταγμένοι δούλοι και τον δουλεύετε με πανικό και ακόρεστη λύσσα για να μην πεθάνετε σε κρεββάτι πού να μην είναι χρυσό και σε τάφο πού να μην μοιάζει με μαυσωλείο. Αυτά είναι τα σιχαμερά τιποτένια ιδανικά σας. Με τέτοιο λοιπόν επάγγελμα κακομοίρηδες μου, θα φοβηθούμε εσάς τα σκυλάκια μιας ψόφιας γεροπαράλυτης μούμιας, άχαρης και ελεεινής με καμία τιμή και αξιοπρέπεια ανθρώπινη; Θα φοβηθούμε μην μας ξεπατώσετε εσείς πού δεν είστε παρά άχυρα παρασυρόμενα στον άνεμο, πόρνες τραπεζιτών χωρίς ήθος, δούλοι του θανάτου, καραγκιοζάκια πού κρέμεστε από την ιδέα του χυδαίου χρήματος, πού σήμερα είναι και αύριο δεν είναι και κανένας δεν μπορεί να καυχηθεί πως  νίκησε την δουλεία του; Βρε ψοφοδεείς δούλοι της ανάγκης, υπηρέτες του θανάτου, μελλοθάνατα ψωριασμένα σκυλιά πού θα μπείτε στον τάφο,τζουτζέδες πώς θα νικήσετε αυτούς πού δεν έχουν ανάγκη τον κόσμο σας;

Ο παπάς ξέρει πώς να πεινάσει και ξέρει πως να ζήσει. Είναι συμφιλιωμένος με την ζωή και τον θάνατο. Εσείς όλοι μυρίζεται χώμα, πρώϊμη θανατίλα, λύσσα, ασθένεια. Και δεν θα ξεχωρίζετε όταν φτάσει η ώρα από την σποδό και την στάχτη των πατέρων σας.Κύριοι. Είστε νεκροί από τώρα!


Read more: http://iereasanatolikisekklisias.blogspot.com/#ixzz2ZHs5gvDf

Δευτέρα, 15 Ιουλίου 2013

ΑΓΙΟΣ ΙΓΝΑΤΙΟΣ Ο ΑΓΑΛΛΙΑΝΟΣ


ΠΟΛΙΟΥΧΟΣ (1492-14/10/1566) ΜΗΘΥΜΝΗΣ

Δε πέρασε και πολύς καιρός και να ’μαι πάλι στη λατρεμένη μου αυλούδα.

-
Πάγω και με απαντέχει, θα ψιθυρίσω ενώ ανείπωτος ένας θαυμασμός θα με καθίσει καταής...Με απαντέχει. Ο κτίτωρ και διδάσκαλος, αγιογράφος, ποιητής, καλλιγράφος, θεολόγος... ο απλούς και φιλάδελφος, γλυκύς και πράος, Αρχιεπίσκοπος Ιγνάτιος από τα Φάραγγα (παρα έξω της Καλλονής).

Τι και αν όμως ανάξια τα λόγια τούτα να προφέρουν το μέγεθος του φωτισμένου ανδρός, με πόση, η αλήθεια, κομψότητα μας μεταφέρει στην πολυθρύλητη περίοδο της ζωή του ο νυν ηγούμενος της Μονής Λειμώνος Αρχιμανδρίτης Νικόδημος Παυλόπουλος.

“Πνεύμα” ευπρεπείας και αγαθοσύνης ο καθ’ όλα ανιδιοτελής ρασοφόρος Ιγνάτιος “Πατήρ” του Θαυμαστού Μεθοδίου και “υιός” του Ιερέως Μανουήλ Αγαλλιανού από νωρίς ακόμη καλείται να άρει τον σταυρό της ευεργεσίας του Κυρίου. Αφού χάνει από επιδημική ασθένεια την πρεσβυτέρα του καθώς και όλα του τα παιδιά, πλην του ενός και ιεροτάτου Μεθοδίου, υποδεχόμενος μάλιστα με πόση ευγνωμοσύνη την επίσκεψη εκείνα του Κυρίου θα εγκατασταθεί σε κοντινή πλαγιά του όρους Δρακοντίτσι (ιδιοκτησίας των προγόνων του).

Εκείθεν επιδιδόμενος με την συνοδεία πάντοτε του γέροντος αποστράτου ιερέως πατέρα του και του υιού του, αυστηρά σε μοναχικά γυμνάσματα καλλωπίζει έναν κάμπον αγγελικά κατοικητήρια. Τις ιερές μονές Λειμώνος, Παναγία Μυρτιδιωτίσσης μετά των μετοχίων των όπου παράλληλα με τα ιερά γράμματα φροντίζει να κρατηθεί ζωντανή και η φλόγα της Ελληνορθοδόξου παραδόσεως στα δύσκαμπτα χρόνια της Οθωμανικής ασυδοσίας.

Τρανολαμπές δείγμα της ασώπαστης δημιουργικότητάς του η περίφημη “Λειμωνιάδα”, ένας πνευματικός ροδώνας – διδακτήριο όπου για 400 χρόνια προσέφερε την λάμψη του και αποτέλεσε τη ραχοκοκαλίδα της Λεσβιακής Παλιγγενεσίας.

Ενώ και από την αρχιερατική θωριά λίγο αργότερα αν και πιεζόμενος να αναλάβει τα ηνία της επισκοπής Μηθύμνης μη θέλοντας ούτε στιγμή να εγκαταλείψει την επικοινωνία του με Θεό ως εραστής της ησυχαστικής κοινωνίας, με τις κατά γην και κατά θάλασσαν νουθ(υ)σίες του καταναλισκόμενος και ουχί δαπανώμενος εν κόπω και μόχθω και εν ευεργεσίαις πολλάκις δεν παρατά να αγωνιά, να κοπιάζει δια την πνευματικήν αφύπνισην και ψυχικήν καλλιέργεια του ποιμνίου του.

Απορίας άξιον το τι κατάφερε την ώρα που πόσοι άλλοι μαζί δεν θα τολμούσαν ούτε να τον αγγίξουν. Ορίστε λοιπόν με πόση αξιοπρέπεια ‘προσεφέρθη’ στη ζωή για να παραδώσει έτσι ειρηνικά και αθόρυβα το 1566 σαν το πουλάκι και την ψυχούλα του στην αγκαλιά του Παντοδίκαιου Θεού.

Ένας έμπιστος φίλος της αρετής, φύλαξ άγγελος της αληθείας, ο κατα γενικήν ομολογίαν ακρογωνιαίος λίθος της Λεσβιακής αγιολογίας, ο “αγαλλιάζων” τους ουρανούς Ιγνάτιος.



Προς δόξαν Κυρίου
Ποσειδών Γ Γιαννακής

Πέμπτη, 11 Ιουλίου 2013

Η Δ΄ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗ ΣΥΝΟΔΟΣ

Η Δ΄ Οικουμενική Σύνοδος συγκλήθηκε από τον Αυτοκράτορα Μαρκιανό και τη σύζυγό του, Αυγούστα Πουλχερία το 451 στη Χαλκηδόνα. Αποτελούνταν από 650 επισκόπους και καταπολέμησε τη διδασκαλία του Μονοφυσιτισμού, η οποία, με πρωτεργάτη τον αρχιμανδρίτη Ευτυχή, δίδασκε ότι η θεία φύση του Χριστού απορρόφησε πλήρως την ανθρώπινη.
Η Δ΄ Οικουμενική Σύνοδος μετά από μια ταραχώδη περίοδο ήρθε ως το αναγκαίο επιστέγασμα της διασφάλισης της καθολικής πλειοψηφίας του σώματος των μελών της εκκλησίας ως προς την απόρριψη κάθε μονοφυσιτικής ή ακραίας δυοφυσιτικής ορολογίας, την επικύρωση στην πίστη του συμβόλου της Πίστεως τόσο της Νίκαιας, όσο και της Νίκαιας-Κωνσταντινούπολης, τη θέσπιση του διοικητικού καταστατικού κανόνα της ορθοδόξου εκκλησίας σύμφωνα με το λεγόμενο μητροπολιτικό σύστημα και την οριστική επίλυση του χριστολογικού ζητήματος, το οποίο για περισσότερο από 80 έτη βρέθηκε στο προσκήνιο της θεολογικής διαμάχης στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία.
Μεγάλο μέρος των επισκόπων της Εκκλησίας της Ελλάδας συμμετείχαν στις εργασίες της. Ο Θεσσαλονίκης Αναστάσιος αντιπροσωπεύθηκε και πάλι από τον Κβιντίλλιο Ηράκλειας. Παρέστησαν από τη Μακεδονία ο Φίλιππων Σώζων με τους Δοβήρου Ευσέβιο, Σερρών Μαξιμιανό, Νικόλαο Στοβών, Δαρδάνιο Βαργάλων και Ιωάννη Παρθικουπόλεως, οι οποίοι υπέγραψαν δια του πρεσβυτέρου Κυριακού. Ο μητροπολίτης Λαρίσης Ανδρέας παρέστη συνοδευόμενος από τους επισκόπους Κωνσταντίνο Δημητριάδος και Πέτρο Εχίνου. Αυτοπροσώπως παρέστη από την Αχαΐα ο Πέτρος Κορίνθου με τους επισκόπους Δομνίνο Πλαταιών, Αθανάσιο Οπούντος, Ειρηναίο Ναυπάκτου, Ωφέλιμο Τεγέας, Ονήσιμο Αργους, Θεόφιλο Ωρεού (Ιστιαίας), Νικία Μεγάρων, Ιωάννη Μεσσήνης και Ιωάννη Πατρών. Από την Κρήτη συμμετείχαν ο Μαρτύριος Γορτύνης με τους επισκόπους Γεννάδιο Κνωσού, Ευσέβιο Απολλωνίας, Δημήτριο Λάμπης, Κύριλλο Σουβρίτου, Ευφράτα Ελευθέρνας και Παύλο Καντανίας. Από την Παλαιά Ηπειρο ο Νικοπόλεως Αττικός συνοδευόταν από τους επισκόπους Μάρκο Ευροίας, Φιλόθεο Δωδώνης, Ιωάννη Φωτικής, Κλαύδιο Αγχησμού, Περεγρίνο Φοινίκης και Σωτήριχο Κερκύρας. Από τη Νέα Ήπειρο έλαβαν μέρος Λουκάς Δυρραχίου με τον Αντώνιο Λυχνιδού, από τη Δακία ο Εύανδρος Διοκλείας, από δε τα νησιά οι επίσκοποι Δήλου Σαβίνος, Τενέδου Φλωρέντιος, Κω Ιουλιανός, Ρόδου Ιωάννης, Χίου Τρύφων και Θάσου Ονοράτος.
Από την ανωτέρω αναγραφή των επισκόπων, οι οποίοι μετείχαν στην Δ΄ Οικουμενική σύνοδο, υποδηλώνεται πόσο ευρέως είχε ήδη εξαπλωθεί ο Χριστιανισμός στην Ελλάδα, αλλά δυστυχώς στερούμεθα ειδήσεων περί της εσωτερικής αναπτύξεως της Εκκλησίας της. Είναι μόνο γνωστό ότι υπήρχε κάποια πνευματική κίνηση, διότι περί τα μέσα του Ε΄ αιώνα ήκμασε ο επίσκοπος Φωτικής Διάδοχος, ο οποίος έγραψε εκατό κεφάλαια ασκητικά και ετιμήθη ως άγιος. Το εν λόγω σύγγραμμα του Διαδόχου απέβλεπε στη μοναχική τελείωση.
Η Δ΄ Οικουμενική σύνοδος καταδίκασε οριστικά τον Μονοφυσιτισμό, ΑΠΟΔΕΙΚΝΥΟΝΤΑΣ ΟΤΙ Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΤΕΛΕΙΟΣ ΘΕΟΣ ΚΑΙ ΤΕΛΕΙΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ. Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΚΑΤΑ ΜΕΝ ΤΗΝ ΘΕΪΚΗ ΤΟΥ ΦΥΣΙΝ ΕΓΕΝΝΗΘΗ ΕΚ ΤΟΥ ΠΑΤΡΟΣ ΚΑΤΑ ΔΕ ΤΗΝ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗΝ ΕΓΕΝΝΗΘΗ ΕΚ ΤΗΣ ΜΑΡΙΑΣ ΤΗΣ ΠΑΡΘΕΝΟΥ ΤΗΣ Θ Ε Ο Τ Ο Κ Ο Υ. <<εν δύο φύσεσιν ασυγχύτως, ατρέπτως, αδιαιρέτως, αχωρίστως γνωριζόμενον>>.
Φυσικά η Δ ΄ Οικουμ. Σύνοδος, δεν έφερε κάτι το καινούργιο που δεν υπήρχε μέχρι τότε στο χώρο της Εκκλησίας μας. Αυτό που ήδη υφίστατο και το βίωνε το σώμα των πιστών, οι Πατέρες το διευκρίνισαν το οριοθέτησαν, και έτσι βοηθήθηκαν και βοηθούμαστε οι πιστοί στο να γνωρίζουμε ποια ακριβώς είναι η πίστη μας. Ποιοι οι όροι αυτής της πίστεως με τις τόσες υπαρξιακές προεκτάσεις στη ζωή μας.

Κατά την ανωτέρω Σύνοδον οι Όρθόδοξοι Πατέρες συνέταξαν Τόμον, ο οποίος περιείχε την πίστιν την αληθή, την οποίαν πάντοτε επίστευε και εκήρυττεν η Έκκλησία τσυ Χριστού. Επίσης οι αιρετικοί Μονοφυσίται συνέταξαν ίδιον τόμον, που περιείχε τας πλάνας των. Τότε ομοφώνως ορθόδοξοι και αιρετικοί απεφάσισαν να τεθούν και τα δύο κείμενα επί του στήθους της Αγίας Ευφημίας και ανοίξαντες την λειψανοθήκην έπραξαν ούτως και εσφράγισαν πάλιν ταύτην. Ότε δε μετά οκτώ ημέρας ήνοιξαν την θήκην, εύρον τον Τόμον των Ορθοδόξωv εις τας χείρας αυτής και των αιρετικών Μονοφυσιτών το κείμενον εις τους πόδας αυτής.
Έτσι η Μεγαλομάρτυς Ευφημία με το έξαίσιον αυτό θαύμα επεκύρωσε και υπέγραψε τον ορθόδοξον Τόμον και διεσάλπισε το Χριστολογικόν δόγμα περί των δύο φύσεων του Χριστού μας εις τα πέρατα της οικουμένης και απέδειξε την διδασκαλίαν του Ευτυχούς και των οπαδών του Μονοφυσιτών ως σατανικήν πλάνην.



ΕΝ ΣΥΝΕΧΕΙΑ Η ΣΥΝΟΔΟΣ ΑΝΥΨΩΣΕΝ ΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑΝ ΤΩΝ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΩΝ ΕΙΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΝ ΚΑΙ ΑΠΕΝΕΙΜΕΝ ΕΙΣ ΤΟΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΝ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ ΙΣΑ ΠΡΕΣΒΕΙΑ ΤΙΜΗΣ ΚΑΙ ΠΡΟΝΟΜΙΑ ΜΕ ΤΑ ΤΟΥ ΡΩΜΗΣ. ΤΕΛΟΣ ΕΞΕΔΩΣΕΝ ΤΡΙΑΝΤΑ ΙΕΡΟΥΣ ΚΑΝΟΝΕΣ

Δυστυχώς όμως η αίρεση αυτή συμπαρέσυρε τους ιθαγενείς πληθυσμούς της Αιγύπτου και της Συρίας και προκάλεσε πολύ μεγάλη ανωμαλία τότε στο κράτος και στην εκκλησία, (δημιουργώντας νέες εκκλησίες όπως την Αρμενική, την Ιακωβιτική στη Συρία, τη Κοπτική στην Αίγυπτο).